Αναγκαζόμαστε λοιπόν να γράψουμε ξανά και να επιχειρηματολογήσουμε για τα αυτονόητα.

Το «αμερικανικό μοντέλο» οπλοκατοχής (το μοναδικό στον κόσμο που κατοχυρώνεται από το σύνταγμα) που επικαλείται ο Άδωνις Γεωργιάδης «παράγει» περίπου 50.000 νεκρούς το χρόνο. Το 60% εξ αυτών αυτοκτονεί και το 40% αφορά δολοφονίες, οι περισσότερες με πυροβόλα όπλα.

Όσο για την... πολύπαθη ελευθερία μας, που την επικαλούνται διάφοροι με άκρως ταπεινά κίνητρα, ευτυχώς είναι προστατευμένη από το ελληνικό σύνταγμα και δεν χρειάζεται όπλα εν καιρώ ειρήνης.

Και κάτι ακόμα. Το να εκφράζει ένας υπουργός «προσωπική άποψη» την ώρα που ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Πολιτικής Προστασίας ανακοινώνουν μέτρα για αυστηροποίηση των κανόνων οπλοκατοχής, δίνει δικαιώματα...

Μπορεί ο Άδωνις να δηλώνει πιστός στρατιώτης του Μητσοτάκη, αλλά είναι πλέον σαφές πως έχει στο νου του την «επόμενη μέρα». Μπορεί ο Νίκος Δένδιας να φιγουράρει στα μέσα ως βασικός δελφίνος του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά προφανώς δεν είναι ο μόνος. Είναι εμφανές πως ο κ. Γεωργιάδης με τις ολοένα και πιο συχνές τραμπικές αναφορές του, "χτίζει" το προφίλ της υποψηφιότητάς του, όταν προκύψουν πολιτικές εξελίξεις εντός της ΝΔ.

Άλλωστε, ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν έχασε την ευκαιρία να ταχθεί απέναντι στον Νίκο Δένδια με αφορμή το θέμα του Αγνώστου Στρατιώτη, όταν είπε πως ο ίδιος μόνο αν ήταν σε κώμα δεν θα πήγαινε να υπερασπιστεί την τροπολογία. Δεν υπερασπίστηκε τον Μητσοτάκη, απλά ήθελε να πλήξει τον Δένδια.

Ρίχνουμε λοιπόν κι εμείς μια... πιστολιά και πιστεύουμε πως θα βρούμε στόχο. Όποτε ανοίξει θέμα ηγεσίας στη ΝΔ ο Άδωνις Γεωργιάδης θα είναι παρών με μία υποψηφιότητα με πολλά τραμπικά στοιχεία και φυσικά με σαφή διαφορετικά ιδεολογικά χαρακτηριστικά από αυτή του Νίκου Δένδια.

Το «μικρός Τραμπ» που του χρεώνει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς αυτό που θέλει ο Άδωνις. Να είναι ό,τι πιο κοντινό στον «Τραμπ της Ελλάδας» όταν αποχωρήσει από την ηγεσία της ΝΔ ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είτε το 2027, είτε φυσικά και αργότερα.