Τα σημάδια κόπωσης για τους συνεπείς δανειολήπτες είναι εμφανή με το ξεκίνημα του 2019. Αρκετοί επιθυμούν να ενταχθούν στο νομοσχέδιο που επιθυμεί να φέρει η κυβέρνηση με τη ρύθμιση των 120 δόσεων. Δεν θέλουν ξανά εν όψει του καλοκαιριού να έχουν το δίλημμα αν πληρώσεις τις υποχρεώσεις σου (ΕΝΦΙΑ,ΕΦΚΑ, φόρος 2018) δεν θα πας διακοπές, διαφορετικά δεν πληρώνεις τίποτα μπαίνεις σε ρύθμιση και απολαμβάνεις τις διακοπές σου. Αυτό το μαρτύριο της τελευταίας δεκαετίας το ζούνε οι συνεπείς φορολογούμενοι οι οποίοι κάθε χρόνο όλο και μειώνονται. Κουράστηκαν οι συνεπείς και τι κατάλαβαν τελικά όλα αυτά τα χρόνια; Απλώς κοιμούνται ήσυχοι το βράδυ αλλά δεν έχουν αποταμιεύσεις. Ταυτόχρονα μία κοινωνία να τους κοιτά με μισό μάτι γιατί είναι συνεπείς και όχι μόνο στα χρόνια του μνημονίου αλλά και παλαιότερα.

Ενάμισης μήνας έχει απομείνει έως τις εκλογές του Μαΐου και το φαινόμενο επαναλαμβάνεται. Η αναμέτρηση για την ευρωβουλή (και λιγότερο για την τοπική αυτοδιοίκηση) μετατρέπεται σε μία αρένα με αναφορές σχεδόν αποκλειστικά στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. «Δημοψήφισμα» τις χαρακτηρίζει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το ίδιο θα έκανε και ο Πρωθυπουργός αν δεν φοβόταν την ήττα του σε όλα τα ταμπλό.

Ενας μύθος που υπάρχει στην Ελλάδα -από τους πολλούς που κυκλοφορούν ανά την επικράτεια- είναι ότι παράγουμε τα καλύτερα αγροτικά προϊόντα και ότι η βιοποικιλότητα στη χώρα μας είναι πολύ μεγάλης αξίας. Η παραπάνω πρόταση δεν είναι απολύτως ακριβής (αν όχι εντελώς λανθασμένη). Και τούτο διότι, στις μέρες μας, σε όλες τις χώρες του κόσμου παράγονται προϊόντα από τους σπόρους και τα υβρίδια των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών. Επίσης, ας μη λησμονούμε ότι στην εποχή της παγκοσμιοποίησης πρωταρχικό ρόλο παίζει η τιμή του προϊόντος και όσον αφορά αυτόν τον παράγοντα η Ελλάδα υστερεί κατά πολύ.

Έγραφε το 1978 ο αγαπημένος Λουκιανός Κηλαιδόνης στους στίχους ενός, ίσως και χιουμοριστικού αλλά πάντως ιδιαίτερα φιλοσοφημένου, τραγουδιού του: κάπου την έχουμε πατήσει κι οι δυο».

Ένας από τους λόγους για τους οποίους τα διευθυντικά στελέχη των τραπεζών δεν προχωρούν σε ρυθμισεις με τους δανειολήπτες που βρίσκονται σε δυσκολία να πληρώσουν τα χρέη τους ή ακόμη και σε αδυναμία να το κάνουν, είναι οι τρομερές κυρώσεις που μπορεί να υποστούν αν μειώσουν την οφειλή.

Πέραν από την πιστοποιημένη διαφοροποίηση του ανθρώπινου εγκεφάλου, σε αριστερό και δεξί ημισφαίριο, με ξέχωρες όσο και συμπληρωματικές λειτουργίες, υπάρχει και μια άλλη διαφοροποίηση της διανόησης του εγκεφάλου μας από άτομο σε άτομο, με εξαιρετικά διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους σκεπτόμαστε και επικοινωνούμε. Η διαφορά αυτή, από άνθρωπο σε άνθρωπο, είναι παρόμοια με την διαφορά ανάμεσα στα αναλογικά ραδιόφωνα της παλαιάς εποχής, και στα ψηφιακά ραδιόφωνα που έχουν επικρατήσει την σήμερον ημέρα. Αυτή η διαφορά είναι αναμεσα στην λειτουργική ασάφεια με την οποία δουλεύει το αναλογικό ραδιόφωνο, ή οποιαδήποτε άλλη αναλογική συσκευή, και στην λειτουργική επακρίβεια με την οποία λειτουργεί το ψηφιακό ραδιόφωνο, και άλλες ψηφιακές μηχανές, όπως, π.χ. οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές. Η επικοινωνία ανάμεσα σε άτομα που σκέπτονται πολύ αναλογικά, με περισσή ασάφεια στις λεπτομέρειες δηλαδή, και σε άτομα που σκέπτονται πολύ ψηφιακά, δηλαδή με περισσή προσοχή στην λεπτομερή απεικόνιση της πραγματικότητας, είναι πολύ συχνά πολύ προβληματική, διότι το ασαφώς (αναλογικά) σκεπτόμενο άτομο δεν μπορεί να επικοινωνήσει αποτελεσματικά με το επακριβώς (ψηφιακά) σκεπτόμενο άτομο, και τανάπαλιν φυσικά. Πάνω στην πράξη της επικοινωνίας, το αναλογικό μυαλό χρησιμοποιεί ασαφείς όρους και ασαφείς ιδέες ενώ το ψηφιακό μυαλό αρνείται να αντιληφθεί και να αποδεχτεί αυτήν την ασαφή επικοινωνία, με αποτέλεσμα να επικρατεί διαφωνία και ασυνεννοησία.

Σε μια από τις αναρίθμητες όσο και μάταιες στιγμιαίες πολιτικές συζητήσεις με κολλητούς μου, κάποιος αναφέρθηκε, χωρίς κανένα θεμιτό λόγο, στον “Μπαρούφα”, εννοώντας φυσικά τον πρώην υπουργό της κυβέρνησης που έχει καταντήσει ο Μουτζούρης της ελληνικής κρίσης. Αυτό το επίθετο με πρόσβαλε γιατί πιστεύω ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης προσέφερε το πιο εντυπωσιακό μυαλό της Ελλάδας, στην προσπάθεια αντιμετώπισης της ελληνοευρωπαϊκής κρίσης. Και από αυτό το προσωπικό αίσθημα προσβολής, βγήκε το παρόν άρθρο:

Μου κάνει εντύπωση που κανείς δεν ρωτάει για τα μετοχοδάνεια της Τράπεζας Αττικής.

Βρισκόμαστε ενώπιον της εξής πραγματικότητας που δεν μπορεί να παρακαμφθεί. Οι επιβαρύνσεις είναι συνεχώς βαρύτερες, είτε πρόκειται για φόρους είτε για ασφαλιστικές εισφορές. Ενώ και οι προοπτικές που έχει διαμορφώσει το αριστερό Μνημόνιο με αναμενόμενη ακόμη μεγαλύτερη μείωση του αφορολόγητου και διατηρηση υψηλών πλεονασμάτων, συνιστούν ένα ζοφερό μέλλον για την ελληνική κοινωνία. Ειδικώς, όσοι αποφάσισαν ανοήτως να μετέλθουν ελεύθερο επάγγελμα, πλήττονται εξοντωτικά. Ας ασκούσαν τουλάχιστον ...ελευθέριο για να μη πληρώνουν τίποτε!

Η δεκαετής κρίση γκρέμισε την αίσθηση ασφάλειας για το μέλλον όπως νομίζαμε ότι θα είναι στα χρόνια της ευμάρειας και της επίπλαστης ευτυχίας των δανεικών και της φιγούρας. Δεν χάθηκαν μόνο οι εργασίες σταθερής απασχόλησης, δεν αυξήθηκε μόνο η κατάθλιψη σε μεγάλο αριθμό συμπολιτών μας που έχει αναδειχθεί σε νόσος της εποχής. Δεν κατέρρευσε μόνο το ασφαλιστικό και υγειονομικό σύστημα της χώρας, δεν αυξήθηκε μόνο η παραβατικότητα, δεν εγκατέλειψαν μόνο τη χώρα σχεδόν μισό εκατομμύρια άνθρωποι στις πιο παραγωγικές ηλικίες των 18-40 ετών.

Καθώς διανύει τους τελευταίους μήνες (ίσως και τις τελευταίες εβδομάδες της, αν τελικά αποφασίσει να πάει σε εκλογές πριν από τις ευρωεκλογές για να διασώσει κάποιο μεγαλύτερο ποσοστό) στην εξουσία η κυβέρνηση καταθέτει άρον-άρον νομοσχέδια, τάζει παροχές, δίνει κάτω από το τραπέζι δωράκια σε εύκολα εξαγοραζόμενους ψηφοφόρους, ανακοινώνει μεγαλεπήβολα σχέδια και απορροφά όλο το χρήμα από παντού για να το μοιράσει προς εξαγορά ψήφων.

Στην Ελλάδα η παροχολογία, η πλειοδοσία υποσχέσεων από τα πολιτικά κόμματα, αλλά και η χαλάρωση ή ακόμα και το πάγωμα απαραίτητων μεταρρυθμίσεων, που ενδέχεται να έχουν πολιτικό κόστος, αποτελούν δυστυχώς ένα είδος «παράδοσης» ενόψει εκλογών. Με δεδομένο ότι το 2019 θα διεξαχθούν στη χώρα τρεις εκλογικές αναμετρήσεις, σε εθνικό, αυτοδιοικητικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, είναι σημαντικότερο από ποτέ η παράδοση αυτή να σπάσει.

Η σύνδεση της Εκπαίδευσης και μάλιστα της Ανώτερης και της Ανώτατης με τον τομέα της Οικονομίας είναι μία σχέση άγνωστη στη χώρα μας. Είναι μία διαπίστωση που δεν αφορά μόνο τα εξειδικευμένα στελέχη που λείπουν και που άνευ αυτών ακόμη και μία ξένη επένδυση μπορεί να αποδειχθεί άχρηστη αν στον συγκεκριμένο κλάδο της νέας ή, και της παλαιάς ακόμη Οικονομίας, δεν θα βρίσκουν οι ξένοι το ανθρώπινο δυναμικό που χρειάζονται.

Ένα κορυφαίο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών Κώστας Πουλάκης, αναφερόμενος στην «Υπόθεση Μυρσίνης Λοίζου», ισχυρίστηκε ότι «Καλό θα ήταν να είχε γίνει έλεγχος στο παρελθόν της» και ανέφερε – επιπολαίως κατά την προσωπική μου γνώμη- ότι η όλη συμπεριφορά της κ. Λοΐζου δείχνει τον κακό της χαρακτήρα. Μα κανείς δεν «έψαξε» το …ιστορικό της κ. Λοίζου; Κανείς δεν «ψάχνει» το ιστορικό, το βιογραφικό, τα στοιχεία γύρω από τα άτομα που επιλέγει το κυβερνητικό κόμμα για σοβαρούς ρόλους σε σοβαρές υποθέσεις;

Εχουμε μάθει σε αυτή τη χώρα να τοποθετούμε παντού ταμπέλες γιατί μας λείπουν τα επιχειρήματα. Βρισκόμαστε σε μια ιστορική στιγμή ρήξης με το παρελθόν, αλλά το πότε και το πως αυτή θα πραγματοποιηθεί, το καθορίζουν οι νέοι, όχι οι ηλικιωμένοι.

Μια εβδομαδούλα μακριά είμαστε από την νομικά συμφωνημένη έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, και ο απόλυτα ενδογενής, αναίμακτος αλλά πολιτικά αιματηρότατος, εμφύλιος πόλεμος έχει ξεσπάσει στην χώρα που θέλει και προσπαθεί να απαλλαχθεί από τα δεσμά τηςΕυρωπαϊκήςΈνωσης. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση, από την άλλη μεριά, προσπαθεί να σκεπάσει τις σεισμικές δονήσεις που αυτή η προσπάθεια αποχώρησης προκαλεί, αν όχι επιφανειακά, τουλάχιστον ενδομύχως στο θεσμικό της υπόβαθρο.