Για την απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να αποσύρει τις ΗΠΑ από τη συμφωνία για την κλιματική αλλαγή γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά. Ιδιαίτερα, στα διεθνή ΜΜΕ διαβάσαμε πληθώρα σοβαρών αναλύσεων για το πόσο κακή και ζημιογόνα είναι αυτή η επιλογή για το μέλλον του πλανήτη και των παιδιών μας. Δεν χωράει αμφισβήτηση σε αυτό.

Κάπου εδώ φαίνεται ότι κλείνει ένας κύκλος. Αυτός που άνοιξε με τις θριαμβολογίες από τις εκλογικές νίκες του ΣΥΡΙΖΑ το 2014, τα ψέματα με το τέλος των μνημονίων το 2015, την υπερήφανη διαπραγμάτευση και τα πιο υπερήφανα μνημόνια και μεταμνημόνια του 2017, την διαγραφή του χρέους που πήγε περίπατο, την ένταξη στην ποσοτική χαλάρωση που δεν ήλθε ποτέ, την μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε δύναμη ευθύνης και αποτελεσματικής διακυβέρνησης, την μετατροπή του Τσίπρα σε νέο Ανδρέα.

Λένε πως τα παθήματα γίνονται μαθήματα. Πιθανόν αν μιλάμε για μια μυαλωμένη κοινωνία και για μία συντεταγμένη και σώφρονα Πολιτεία. Επιπλέον θα έπρεπε να υπάρχει και μία αρκούντως ικανή Δημόσια Διοίκηση, Διοίκηση η οποία να είναι αποφασισμένη να δίνει λύσεις αντί να δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από αυτά που υποτίθεται καλείται να λύσει. Μια Διοίκηση σύγχρονη και αποτελεσματική. Κανείς δεν ζητά από τη Δημόσια Διοίκηση να κάνει τα στραβά μάτια σε παρανομίες. Κανείς δεν ζητά να βάλει νερό στο κρασί της υποκύπτοντας σε πιέσεις και σκοτεινούς παραγοντισμούς. Αυτό που ζητάμε από τη Δημόσια Διοίκηση είναι να δρα και να αποφασίζει με βάση τη κοινή λογική. Εχει τη διακριτική ευχέρεια, που είναι άλλωστε θεμελιώδης αρχή του Διοικητικού Δικαίου.

Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει την κυβέρνηση επειδή προσπαθεί να πετύχει μια ευνοική ρύθμιση του χρέους. Μπορεί όμως να την κατηγορήσει επειδή αξιολογεί εσφαλμένα και την αξία αυτής της ρύθμισης και κυρίως την συγκυρία για την επίτευξη αυτού του στόχου. Επίσης μπορεί κάποιος να την κατηγορήσει επειδή έχει αναδείξει αυτόν τον στόχο σε μοναδική προτεραιότητα της και αδιαφορεί ή εν πάση περιπτώσει δεν κάνει απολύτως τίποτα για να διορθώσει τα κακώς κείμενα στη χώρα.

Μας αρέσει η νέα γαλλική φόρμουλα; Η πρόταση είναι εξαιρετική εάν καταλήξουμε σε ένα perpetual μνημόνιο. Η Ελλάδα θα πληρώνει όποτε μπορεί και το χρέος θα πηγαίνει στο άδηλο μέλλον.

Να το ξαναπούμε: Το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας είναι κατά τον πρώτο μεταμνημονιακό χρόνο, 2019, οπότε και ωριμάζουν χρεολύσια ύψους €13 δισ.

Η Αριστερά δεν υπερασπίζεται ηθικές αξίες. Όσο κι αν μεγάλο μέρος της, έβγαλε το πολιτικό της μεροκάματο χτίζοντας σε αυτό. Η ιστορία αυτή είναι καιρός να τελειώνει.

Η διαφαινόμενη απροθυμία των δανειστών να λάβουν αποφάσεις για τη βιωσιμότητα του χρέους, απειλεί ευθέως την προσπάθεια για ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, καθώς η εξειδίκευση των σχετικών μέτρων συνδέεται άμεσα με την ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ.

Με αφορμή την κηδεία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, μία πτυχή του ελληνικού κράτους αποκαλύπτεται και φανερώνει τις ανεπάρκειές του.

Ακόμα μία φορά, λες και υπήρχε καμία αμφιβολία, η Γερμανία επέβαλε την αισχροκερδή πολιτική της εναντίον της πιο αδύνατης χώρας του ευρώ.

O Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πέθανε και μαζί του μία ολόκληρη εποχή. Μία εποχή που αν μη τι άλλο πρόσφερε μία σειρά ηγετών με τους οποίους είτε συμφωνούσαμε είτε διαφωνούσαμε παθιασμένα . είχαν τσαγανό , ήταν ξεκάθαροι έως εμμονικοί με το τι ήθελαν και πώς να το πετύχουν, γι’ αυτό άλλωστε και τα πάθη που άναψαν που τους συνοδεύουν μέχρι σήμερα. Κάποιοι λένε πως ήταν ο τελευταίος μεγάλος Πρωθυπουργός μετά τους Κωνσταντίνο Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου . Ίσως γιατί είχε δει την καταστροφή να έρχεται , ίσως γιατί είχε επιχειρήσει να εφαρμόσει στην εποχή του αυτά που τώρα μας επιβάλλονται ως μέτρα σωτηρίας. Ίσως αν είχαν γίνει κάποιες από τις σοβαρές μεταρρυθμίσεις από τότε θα είχαμε αναστείλει την κατηφόρα και δεν θα βρισκόμασταν εδώ που είμαστε.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης θα μείνει στην Ιστορία ώς ένας κορυφαίος πολιτικός του Κέντρου και της Δεξιάς παράταξης, ο οποίος επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα επί πολλές δεκαετίες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τόσο πριν, όσο και μετά τη χούντα. Έντονη προσωπικότητα, με ισχυρές και σαφέστατες απόψεις τις οποίες εξέφραζε με θάρρος κόντρα στις απόψεις του συρμού, ιδιαίτερα μορφωμένος και πολύγλωσσος σε αντίθεση με την πολύ μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτικών, ο Μηστοτάκης στεκόταν στη διεθνή πολιτική σκηνή ισάξια με τους ηγέτες πολύ ισχυρότερων χωρών. Πατριώτης, χωρίς ποτέ να απομακρυνθεί από τις ελληνικές αξίες και παραδόσεις και διατηρώντας διαρκώς πολύ στενή επαφή με τις ρίζες του στην Κρήτη, ο Μητσοτάκης ήταν φανατικά φιλοευρωπαίος πολιτικός και προωθούσε τις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη και τη Δύση γενικότερα. Ήταν μαχητικός μεταρρυθμιστής ώς Πρωθυπουργός και πίστευε ακράδαντα και αταλάντευτα οτι η χώρα πρέπει να ακολουθήσει ένα δρόμο προσαρμογής στα δυτικά πρότυπα, σε μια εποχή που επικρατούσε ο αριστερός λαικισμός και η αμφισβήτηση του ευρωπαικού προσανατολισμού της χώρας. Ακόμη και σήμερα ο ευρωπαικός προσανατολισμός παραμένει ζητούμενο από μεγάλο μέρος του λαού, αλλά αμφισβητείται από συντεχνίες και από πολλούς σύγχρονους πολιτικούς. Ήταν ένας άνθρωπος γενναίος, κατάφερνε να διατηρήσει την ψυχραιμία του ακόμη και σε ακραία επικίνδυνες για τον ίδιο καταστάσεις ( η ψυχραιμία του ακόμη και το προηγούμενο βράδυ της προγραμματισμένης από τις δυνάμεις κατοχής εκτέλεσης του, προκαλεί έκπληξη σε όλους) και είχε υψηλού επιπέδου χιούμορ. Ρεαλιστής, θεωρείτο κυνικός από τους επικριτές του, αλλά η πραγματικότητα συνήθως τον δικαίωνε. Απέκτησε φανατικούς φίλους και ακόμη περισσότερους φανατικούς εχθρούς ακόμη και μέσα στους κόλπους της κεντροδεξιάς παράταξης. Κέρδισε όμως τον σεβασμό πολλών πολιτικών του αντιπάλων ακόμη και από το χώρο της κεντροαριστεράς. Μετριοπαθής, κεντρώος και προοδευτικός, ο Μητσοτάκης δεν κατάφερε να κερδίσει την υποστήριξη των εκπροσώπων της “λαικής δεξιάς” οι οποίοι πάντα υποστήριζαν τους “Καραμανλικούς”. Κέρδιζε μόνο την ανοχή τους και μάλιστα προσωρινά, αλλά οι διαφορές απόψεων και νοοτροπίας ενός κεντρώου με τους βουλευτές της λαικής δεξιάς ήταν πάντα ορατές. Ο Μητσοτάκης αποδείχθηκε πολύ “προοδευτικός” για την ελληνική δεξιά παράταξη. Τελικά, οι απόψεις που υποστήριζε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και οι οποίες την έντονα αριστερόστροφη εποχή της Μεταπολίτευσης θεωρούνταν ακραία φιλελεύθερες από την πλειοψηφία των πολιτικών και των πολιτών, επεκράτησαν σε όλες τις δυτικές κοινωνίες και αποτελούν τη βάση για την πολιτική που εφαρμόζεται τόσο στην Ευρώπη όσο και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου. Ώς Πρωθυπουργός προσπάθησε να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις για να προσαρμοστεί η χώρα στα Ευρωπαικά πρότυπα. Πολλές από τις μεταρρυθμίσεις που δεν κατάφερε να περάσει ο Μητσοτάκης μας επιβάλλονται σήμερα από τα μνημόνια. Αν είχε αφεθεί να τις εφαρμόσει τότε ο Μητσοτάκης με ήπιο τρόπο και σταδιακά, σήμερα δεν θα αντιμετωπίζαμε αυτή τη βίαιη εφαρμογή τους και η χώρα ενδεχομένως να μην είχε βρεθεί καν στην ανάγκη υποστήριξης από τη διεθνή κοινότητα. Δυστυχώς ακόμη και σήμερα, μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, η χώρα δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει έναν σταθερό Ευρωπαικό προσανατολισμό που να διασφαλίζει την πορεία της με στόχο την ευημερία και την πρόοδο, αλλά ταλαντεύεται μεταξύ δεξιών πρακτικών και αριστερών ιδεοληψιών, διχασμένη και ανίσχυρη απέναντι στους εξωτερικούς και εσωτερικούς κινδύνους. Ο Μητσοτάκης αποτελούσε ένα σταθερό σημείο αναφοράς για την ελληνική πολιτική. Υπό αυτή την έννοια, παρόλο που είχε αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική λόγω ηλικίας, ο πολιτικός κόσμος και η χώρα ολόκληρη έγιναν φτωχότεροι με τον θάνατο του. Η Ελλάδα έχασε χθές ένα καταφύγιο και έναν σύμβουλο με λογική και ψυχραιμία που χρειάζεται πάντα σε δύσκολες στιγμές.

Σαν χτες θυμάμαι τη βραδιά των εκλογών του Οκτωβρίου του ’93. Κι ας ήμουν μικρό παιδί. Ήταν εμφανής ο προβληματισμός για το τι μέλλει γενέσθαι στην Ελλάδα. Ένα ακόμα σταθεροποιητικό πρόγραμμα της ελληνικής οικονομίας διακοπτόταν πριν ολοκληρωθεί. Και η διακυβέρνηση της χώρας περνούσε σ’ έναν βαριά άρρωστο πρωθυπουργό και το αμφιβόλου ποιότητας περιβάλλον του…

Λέει ο Ευκλ. Τσακαλώτος, λίγες μόλις ημέρες έπειτα από το ναυάγιο του Eurogroup της 22ης Μαΐου: «Ευελπιστούμε με καλούς όρους για μια καλύτερη συμφωνία» και «νομίζω ότι οι εξελίξεις μετά από το Eurogroup της 22ης Μαΐου που ειδικά σε εφημερίδες εκτός Ελλάδας και σε συζητήσεις που γίνονται από τους πολιτικούς των χωρών μελών της Ευρωζώνης, φαίνεται ότι ήταν σωστή η απόφασή μας να μην δεχτούμε αυτή τη συμφωνία».

Σαν σήμερα, το 1979, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπέγραφε στο Ζάππειο την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Οι ενστάσεις για το «εθνάρχης», που χρησιμοποίησα σε προηγούμενα άρθρα, με παρακίνησαν να συνοψίσω –εξ αφορμής και της επετείου– τους λόγους για τους οποίους δικαιούται πλήρως τον τίτλο…

ΕΜΕΙΣ: Τελικά, έχουμε συμφωνία για την εκταμίευση της δόσης ή δεν έχουμε; Και τι θα γίνει με το χρέος; Την κολοκυθιά θα παίζουμε; Θα δεχθούν να μας το ανακουφίσουν επιτέλους, πότε και πόσο; Τι ρόλο παίζει το ΔΝΤ και τι θέλουν οι Ευρωπαίοι; Θα βάλουν πλάτη άραγε οι Αμερικανοί για το χρέος;