Το υπουργείο εξέφρασε τη βαθιά του ανησυχία, χαρακτηρίζοντας τη στάση του Πεκίνου «μονομερή ανάπτυξη», κάτι που, όπως τόνισε, είναι «εξαιρετικά λυπηρό». Ανέφερε επίσης ότι οι κινεζικές δραστηριότητες πραγματοποιούνται στην πλευρά της θαλάσσιας γραμμής όπου η Κίνα ασκεί πρακτικό έλεγχο.

Το Τόκιο υποστηρίζει ότι η Κίνα έχει εγκαταστήσει 21 γεωτρητικές εξέδρες, τις οποίες θεωρεί «ύποπτες», και εκφράζει φόβους πως ενδέχεται να αντληθεί φυσικό αέριο ακόμη και από την πλευρά που η Ιαπωνία θεωρεί δική της, λόγω εγγύτητας των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων.

Ως απάντηση, η Ιαπωνία υπέβαλε έντονη διαμαρτυρία προς την κινεζική πρεσβεία στο Τόκιο και κάλεσε το Πεκίνο να επανεκκινήσει άμεσα τις διμερείς συνομιλίες για την εφαρμογή της συμφωνίας του 2008, που προέβλεπε κοινή ανάπτυξη των ενεργειακών πόρων στην περιοχή και απαγόρευση μονομερών γεωτρήσεων από οποιαδήποτε από τις δύο χώρες. Οι διαπραγματεύσεις για την εφαρμογή της εν λόγω συμφωνίας έχουν παγώσει από το 2010.

Η διαφωνία μεταξύ των δύο χωρών σχετικά με τα θαλάσσια σύνορα έχει βαθιές ρίζες. Η Ιαπωνία τάσσεται υπέρ της μέσης γραμμής ως φυσικό διαχωριστικό των ΑΟΖ, ενώ η Κίνα υποστηρίζει ότι τα όρια θα πρέπει να προσδιορίζονται με βάση την υφαλοκρηπίδα και άλλα γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά, μετατοπίζοντας τα σύνορα πιο κοντά στην Ιαπωνία.

Οι εντάσεις επεκτείνονται και σε άλλα τμήματα της Ανατολικής Θάλασσας της Κίνας, με επίκεντρο την κυριαρχία σε αμφισβητούμενα νησιά. Η Ιαπωνία τα αποκαλεί Σενκάκου, ενώ η Κίνα Ντιαογιού, επιμένοντας πως της ανήκουν. Το Πεκίνο συχνά στέλνει πλοία και αεροσκάφη στην περιοχή, επιδιώκοντας να δοκιμάσει την αντίδραση της Ιαπωνίας.

Παράλληλα, η Κίνα έχει αντίστοιχες εδαφικές διαφορές με αρκετά κράτη και στη Νότια Σινική Θάλασσα, την οποία διεκδικεί σχεδόν εξ ολοκλήρου, γεγονός που δημιουργεί περαιτέρω γεωπολιτικές εντάσεις στην ευρύτερη περιοχή.