Οι συζητήσεις γίνονται μεταξύ ανώτερων αξιωματούχων του Υπουργείου Παιδείας και του Υπουργείου Οικονομικών και επικεντρώνονται στην πώληση τμημάτων υψηλής απόδοσης του τεράστιου χαρτοφυλακίου φοιτητικών δανείων, που οφείλουν περίπου 45 εκατομμύρια Αμερικανοί.
Αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ έχουν, επίσης, συζητήσει το θέμα με στελέχη του χρηματοπιστωτικού τομέα, συμπεριλαμβανομένων πιθανών αγοραστών του χρέους. Στις συνομιλίες που έγιναν νωρίτερα φέτος συμμετείχαν για λίγο αξιωματούχοι του DOGE που εργάζονται στο Υπουργείο Παιδείας και αλλού, αλλά οι συνομιλίες διεξάγονται από ανώτερους πολιτικούς διορισμένους, σύμφωνα με άτομα που είναι εξοικειωμένα με τις συνομιλίες και τα οποία μίλησαν ανώνυμα.
Η ιδέα αντανακλά την επιθυμία των αξιωματούχων της κυβέρνησης να μειώσουν το μέγεθος του χρέους φοιτητικών δανείων στον ισολογισμό της κυβέρνησης και συμφωνεί με τις ευρύτερες προσπάθειες των Ρεπουμπλικάνων να μειώσουν τα ομοσπονδιακά φοιτητικά δάνεια και να ενισχύσουν τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στην οικονομία.
Προβληματισμοί για την προστασία δανειοληπτών
Η πώληση ομοσπονδιακών φοιτητικών δανείων δημιουργεί σημαντικά λογιστικά και νομικά ζητήματα, προσθέτοντας αβεβαιότητα για τους δανειολήπτες. Βασικά ερωτήματα περιλαμβάνουν τι θα γίνει με τις προστασίες των δανειοληπτών — που είναι συνήθως πιο γενναιόδωρες απ’ ό,τι στην ιδιωτική αγορά — και αν η κυβέρνηση θα συνεχίσει να εγγυάται κάποια από τα δάνεια. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση διαθέτει ισχυρότερες δυνατότητες είσπραξης χρεών — όπως κατάσχεση φορολογικών επιστροφών ή παροχών κοινωνικής ασφάλισης — από ό,τι οι ιδιωτικοί δανειστές.
«Η κυβέρνηση Τραμπ έχει δεσμευτεί να αναλύσει όλες τις πτυχές του χαρτοφυλακίου ομοσπονδιακών φοιτητικών δανείων», δήλωσε ανώτερος αξιωματούχος της κυβέρνησης στο POLITICO. «Σε αντίθεση με την προηγούμενη κυβέρνηση, εστιάζουμε στην εξασφάλιση της μακροπρόθεσμης υγείας του χαρτοφυλακίου προς όφελος τόσο των φοιτητών όσο και των φορολογουμένων».
Οι συζητήσεις έχουν φτάσει στο σημείο να περιλαμβάνουν την πιθανότητα πρόσληψης εξωτερικής εταιρείας συμβούλων ή τράπεζας για την ανάλυση των προγραμμάτων φοιτητικών δανείων και την αξιολόγηση του τρόπου με τον οποίο η ιδιωτική αγορά θα αποτιμούσε τμήματα του χαρτοφυλακίου.
Ο ομοσπονδιακός νόμος επιτρέπει στο Υπουργείο Παιδείας να πουλήσει το χρέος μετά από διαβούλευση με το Υπουργείο Οικονομικών, αλλά μόνο αν η συναλλαγή δεν κοστίσει χρήματα στους φορολογούμενους. Ωστόσο, υπάρχουν λίγα προηγούμενα για κάτι τέτοιο.
Προηγούμενες απόπειρες και νέες προσεγγίσεις
Κατά την πρώτη θητεία του Τραμπ, το Υπουργείο Παιδείας εξέτασε παρόμοια ιδέα και προσέλαβε συμβούλους για την αποτίμηση ορισμένων δανείων, αλλά οι προσπάθειες σταμάτησαν, καθώς η ανάλυση έδειξε ότι η αξία του χαρτοφυλακίου ήταν χαμηλότερη από τις προβλέψεις.
Οι αξιωματούχοι φαίνεται να επανέρχονται στην ιδέα κατά τη δεύτερη θητεία του Τραμπ, καθώς εξετάζεται ευρύτερη αναθεώρηση των φοιτητικών δανείων. Εξετάζεται η μεταφορά της διαχείρισης του χαρτοφυλακίου στο Υπουργείο Οικονομικών και η πιθανή πώληση μέρους του χρέους στην ιδιωτική αγορά.
Ωστόσο, ειδικοί προειδοποιούν για κινδύνους. Ο Preston Cooper, ανώτερος ερευνητής στο American Enterprise Institute, δήλωσε ότι η πώληση δανείων «δεν έχει οικονομικό νόημα» και ότι «το πιο πιθανό σενάριο είναι οι φορολογούμενοι να λάβουν λιγότερα από την πραγματική αξία των δανείων».
Η Eileen Connor, εκτελεστική διευθύντρια του Project on Predatory Student Lending, σημείωσε ότι «ο μόνος τρόπος για να έχει οικονομικό νόημα είναι να διαμορφωθεί η συμφωνία με τρόπο που να ζημιώνει πραγματικά τους δανειολήπτες» και τόνισε ότι μεγάλο μέρος της αξίας των δανείων προέρχεται από εξουσίες που δεν έχουν οι ιδιώτες.
Ο Mike Pierce, εκτελεστικός διευθυντής της Protect Borrowers, μιας προοδευτικής ομάδας καταναλωτών, δήλωσε ότι «μια πιθανή πώληση των δανείων θα ωφελούσε τους πλούσιους επενδυτές και όχι τις οικογένειες που αγωνίζονται με τα φοιτητικά χρέη» και πρόσθεσε: «Για άλλη μια φορά, βλέπουμε ότι σε όλη την κυβέρνηση Τραμπ, όταν οι απαιτήσεις της Wall Street έρχονται σε αντίθεση με τις οικονομικές ανάγκες των εργαζομένων, οι τραπεζίτες παίρνουν αυτό που θέλουν».
