Στην προσφυγή υποστηρίζεται ότι το κολλέγιο δεν εμπίπτει στις νομοθετικές διατάξεις για τη λειτουργία των Κολλεγίων, καθώς αποτελεί δημόσιο Πανεπιστήμιο. Επίσης, ότι:

• Η σφράγιση του Πανεπιστημίου αντίκειται στην υπερνομοθετικού περιεχομένου διμερή συμφωνία επιστημονικής και τεχνολογικής εκπαίδευσης μεταξύ Ελλάδος και ΗΠΑ που κυρώθηκε με νόμο το 1991. Συμφωνία η οποία υπερισχύει του νόμου για τη λειτουργία των Κολλεγίων.
• Η παύση λειτουργίας του έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με μια πλειάδα συνταγματικών διατάξεων και ρυθμίσεων της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Αντίθετα η λειτουργία του αντλείται και συμπλέει απόλυτα με τις συνταγματικές επιταγές του άρθρου 16 που αφορούν την λειτουργία των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων.
• Η διακοπή λειτουργίας συγκρούεται με τις συνταγματικές διατάξεις που κατοχυρώνουν το δικαίωμα της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας και της συμμετοχής στην οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας. Ούτε προηγήθηκε της σφράγισης το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης, ώστε να μπορεί ο εκπρόσωπος να εκθέσει τις απόψεις του, τη στιγμή μάλιστα που λειτουργεί ανενόχλητα στην Ελλάδα εδώ και έξι χρόνια.
• Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου παραβιάζεται, καθώς η σφράγισή του το οδηγεί σε οικονομική καταστροφή, αφού του επιφέρει «εκτεταμένη περιουσιακή ζημιά», απώλεια διδάκτρων, τεράστιο πλήγμα στην επαγγελματική του φήμη, κλονισμό των συνεργασιών του με τα άλλα ευρωπαϊκά και αμερικανικά Πανεπιστήμια, κ.λπ.