«Δι’ ἐλέου καί φόβου περαίνουσα, τήν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν», γράφει ο Αριστοτέλης, στην προσπάθειά του να ορίσει τη λήξη της τραγωδίας και την έξοδο από το δράμα. Αυτό θα είναι εφεξής και το μότο του κυβερνητικού επιτελείου, που επαναλαμβάνει εν χορώ και στο ίδιο τέμπο τις λέξεις-κλειδιά των ημερών, όπως «κάθαρση», «αξιολόγηση», «αναθεώρηση» και – επ’ εσχάτης – «συναίνεση». Σύμφωνα, μάλιστα, με καλά πληροφορημένες πηγές, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ήδη κάνει ειδική παραγγελία ρεκλάμα που θα γράφει «Κάθαρση» με κεφαλαία νέον γράμματα για να την κρεμάσει στην κεντρική είσοδο του Μαξίμου – κάπως όπως το «Veritas» στο Harvard, ας πούμε – ώστε να μην το λησμονήσουμε ποτέ ξανά.
Εν τω μεταξύ, πίσω στην πεζή πραγματικότητα, το αντιπολιτευόμενο τόξο των προοδευτικών δυνάμεων κυνήγησε αυτήν την εβδομάδα τη δίκη του συναίνεση, επιχειρώντας να ορθώσει ανάστημα εναντίον της «γενοκτονίας» στη Γάζα και να «σώσει» την τιμή της χώρας· κάτι που, όπως αποδείχτηκε, περιττεύει, αφού ήταν ήδη στα κυβερνητικά πλάνα η Ελλάδα να παίξει «ρόλο γεφυροποιού», απλώς δεν είχαμε ακόμη ενημερωθεί.
Ευτυχώς, όμως, ενημερωθήκαμε κι έτσι στις επόμενες δημοσκοπήσεις οι ερωτηθέντες θα έχουν την ευκαιρία να βάλουν στο ζύγι το διαμεσολαβητικό μας ρόλο απ’ τη μία, τις επιφαινόμενες φοροελαφρύνσεις, μαζί με τη δέσμευση για άρση της μονιμότητας και γενικό ξεσκαρτάρισμα στο Δημόσιο, απ’ την άλλη, και να αξιολογήσουν την πορεία του κυβερνώντος κόμματος εκ νέου, μιας και, απ’ ό,τι φαίνεται, η νέα ρητορική έχει ήδη αρχίσει να αποφέρει… δημοσκοπικούς καρπούς.
Έτσι, τούτη την εβδομάδα, η Νέα Δημοκρατία – γνωστή και ως «κόμμα Μητσοτάκη» – είδε επιτέλους τα ποσοστά της να παίρνουν την ανιούσα, αφήνοντας το ΠΑΣΟΚ και την (ελαφρώς λαβωμένη) Πλεύση Ελευθερίας να κονταροχτυπιούνται για τη δεύτερη θέση. Δίχως, λοιπόν, να ξεχνάμε ότι «οι φωνές του λαϊκισμού πάντα καραδοκούν» και ότι, από τούδε και στο εξής, η μάχη με το «βαθύ κράτος» θα ενταθεί, φοράμε τα κράνη του πολέμου και παίρνουμε θέσεις για όσα συνταρακτικά θα φέρει το μέλλον.
Ας προμηθευτεί ένα κράνος, καλού κακού, κι ο Κώστας Τσιάρας, διότι τώρα που το περιβόητο «σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ» έχει σκάσει σαν ωρολογιακή βόμβα στα χέρια του, δεν ξέρει πια από πού θα του ’ρθει και θα ήταν πολύ κρίμα να επαναληφθεί, με άλλον πρωταγωνιστή, το ίδιο έργο που παίχτηκε με την «αντικατάσταση» Σταϊκούρα στο Μεταφορών. Παρότι δεν θα ήταν διόλου κακή ιδέα να ανατεθεί στον Κωνσταντίνο Κυρανάκη και η «απόλυτη κάθαρση» του ΟΠΕΚΕΠΕ, αφού έχει ήδη αποδείξει ότι τα βγάζει πέρα με τα σημαντικά «πολιτικά διακυβεύματα της κυβέρνησης».
Στα σημαντικά διακυβεύματα μίας άλλη κυβέρνησης, τώρα, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού…
συμπεριλαμβάνεται, στο γενικότερο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης του χάους που παρέλαβε, και το να… ξετινάξει το παλαιότερο πανεπιστήμιο της χώρας, μιας και το μόνο που κάνει είναι να «υποθάλπει τη βία και τον αντισημιτισμό».
Έτσι, αυτήν την εβδομάδα, γράφτηκε ένα ακόμη συνταρακτικό κεφάλαιο στο έργο «Τραμπ εναντίον Harvard», το οποίο, όπως ακούγεται, έχει ήδη αναλάβει μεγάλη εταιρεία παραγωγής syfy ταινιών του Hollywood να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη. Μοναδική εκκρεμότητα, να διευκρινιστεί εάν τελικά οι διεθνείς φοιτητές θα εκδιωχθούν ή το πανεπιστήμιο θα κερδίσει τη μήνυση, ωστόσο, με το προσωρινό δικαστικό «φρένο» στα σχεδία του Τραμπ, τα γυρίσματα αναμένεται να αρχίσουν σύντομα. Μάλιστα, ο Αμερικανός πρόεδρος θα παίξει τον εαυτό του, μετά από δεκάδες αρνήσεις πασίγνωστων χολιγουντιανών αστέρων να δεχτούν το ρόλο.
Φήμες (ανεπιβεβαίωτες προς ώρας) λένε ότι στην ίδια ταινία θα κάνει guest και ο πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής, κραδαίνοντας ένα άρθρο μαζί με φωτογραφίες του Ντόναλντ Τραμπ να σφίγγει το χέρι του Μπενιαμίν Νετανιάχου, με φόντο μερικές μπουλντόζες που θα καθαρίζουν τη Γάζα απ’ τα συντρίμμια, κάνοντας χώρο για τις βίλες της «Ριβιέρας της Μέσης Ανατολής». Ο Σίριλ Ραμαφόσα θα πει στον Τραμπ σε σοβαρό τόνο ότι «είναι μεγάλη του τιμή να βρίσκεται δίπλα σε έναν αξιοσέβαστο ηγέτη σε ορισμένους κύκλους και καθόλου αξιοσέβαστο σε άλλους», θα ακολουθήσει ένας έντονος διάλογος και τρεις ημέρες αργότερα θα αποδειχτεί ότι τα ντοκουμέντα που επέδειξε δεν ήταν fake news.
Εν τω μεταξύ, στην ίδια ταινία, θα χωρέσουν και μερικές εμβόλιμες σκηνές: δυο τρεις σεκάνς που θα δείχνουν τους Ευρωπαίους ηγέτες βαθιά προβληματισμένους, σχεδόν καταρρακωμένους, που δεν μπόρεσαν να σταματήσουν την εξόντωση των Παλαιστινίων· άλλες πέντε, στις οποίες θα διαπραγματεύονται να πέσουν οι δασμοί από το 50% στο 20%, με τον Σκοτ Μπέσεντ στο φόντο να βάζει κρυφά φωτιά στην Ευρώπη και την Άνγκελα Μέρκελ να φωνάζει πως η στροφή στη μεταναστευτική πολιτική είναι λάθος· κι ακόμη τέσσερις, στις οποίες η κάμερα θα εστιάζει, μια στον Ζελένσκι και μια στον Πούτιν – ο μεν θα επιμένει ότι «πρέπει να γίνει μία δίκαιη ειρήνη», ο δε θα απαντά ψυχρά «ναι, αλλά πρέπει να αντιμετωπιστούν οι βασικές αιτίες της κρίσης» και ο Τραμπ θα μπουκάρει στο πλατό, διαβεβαιώνοντας ότι «θα ξεκινήσουν άμεσα διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου», αλλά εν τω μεταξύ η Αμερική αποσύρεται από τις συζητήσεις.
Τέλος πάντων, φαντασιοπληξίες… Μας τα είπαν ότι ο πολύς Guardian βλάπτει, αλλά δεν τους ακούσαμε!
Στα της πραγματικότητας, ωστόσο, έμεινε μία εκκρεμότητα. Τελευταίο, λοιπόν, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό («last but not least, που λέμε», όπως έγραψε κι ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη δική του ανασκόπηση της εβδομάδος) – και για να ξεφύγουμε λίγο απ’ το θανατικό και τις ανέξοδες κι αδιέξοδες διαπραγματεύσεις –, το πιο σπαρταριστό highlight των ημερών δεν είναι άλλο από την επανεμφάνιση – με άρωμα ‘90s – του «εθνικού κοριού», Χρήστου Μαυρίκη, όχι επειδή έβαλε χέρι στα ΚΑΦΑΟ του ΟΤΕ αυτή τη φορά, αλλά επειδή ενεχείρισε ύποπτη επιστολή σε Αεροπαγίτη. Τελικά, το ρητό «πρώτα σου ’βγαίνει η ψυχή κι ύστερα το χούι» δεν πέφτει έξω ποτέ.
Το κουίζ της εβδομάδας: Ποιος νυν υπουργός και πρώην δήμαρχος μεγάλης «έξυπνης» πόλης είχε θερμό φιλικό εναγκαλισμό με νυν δήμαρχο, διαφορετικού χρώματος και με αρχηγικές τάσεις, μεγαλύτερης (και σίγουρα λιγότερο έξυπνης) πόλης σε εκδήλωση που παρίσταντο αμφότεροι;
Ηλιάνα Χατζηδημητρίου
