Έτσι, ο Ιούνιος μπήκε με «κανονιοβολισμούς» στην Πόλη του Φωτός και ο Πύργος του Άιφελ βάφτηκε στα χρώματα της γαλλικής σημαίας – κι αυτό ήταν ό,τι πιο ελπιδοφόρο είχε να κομίσει η παρελθούσα εβδομάδα. Δυστυχώς, ο Εμανουέλ Μακρόν αντιστάθηκε στην παρόρμηση να σκαρφαλώσει, όπως ο Γκυστάβ Άιφελ, στην κορυφή της «Σιδηράς Κυρίας», για να συντονίσει τους πανηγυρισμούς, αφού είχε ήδη προηγηθεί ένα… «οικογενειακό καυγαδάκι», με τη γνωστή κατάληξη σε κοινή θέα, και δεν ήθελε άλλα ντράβαλα.

Πάλι καλά να λέμε, όμως, που η νίκη της Παρί Σεν Ζερμέν ήρθε πάνω στη ώρα – πριν προλάβει η Vogue να κυκλοφορήσει το επόμενο τεύχος της με εξώφυλλο «Je suis Emmanuel» – κι έτσι αποκαταστάθηκε κάπως το πληγωμένο γόητρο της Γαλλίας και αναστήθηκε το καταρρακωμένο ηθικό των Γάλλων. Σε μία τέτοια νικηφόρα εκστρατεία προσβλέπει, πλέον, κι ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, μπας και καταφέρει να κερδίσει την εύνοια των επενδυτών της Wall Street, οι οποίοι «κότα» τον ανεβάζουν, «δειλό» τον κατεβάζουν· γεγονός που, καταπώς λέγεται, τον έχει λυπήσει βαθιά, ενώ οι ημέρες είναι, ούτως ή άλλως, ταραγμένες, καθώς αναγκάστηκε να αποχωριστεί έναν «καλό φίλο» που έχει κάνει «φανταστική δουλειά», αλλά αυτό δεν στάθηκε ικανό να τον κρατήσει στα πέριξ του Λευκού Οίκου.

Ανίκανος, λοιπόν, να εκτονώσει την εσωτερική του ένταση, βάλλοντας ευθέως κατά των επενδυτικών κύκλων, ξέσπασε, για αρχή, στο αγαπημένο του εξιλαστήριο θύμα ονόματι Τζερόμ Πάουελ, ο οποίος συνεχίζει να επιμένει ότι τα επιτόκια δεν σχετίζονται κατά κανέναν τρόπο με την πολιτική. Για μία ακόμη φορά ο «συμπαθέστατος» πλην «ανόητος» επικεφαλής της Fed πλήρωσε τα σπασμένα· όμως, ευτυχώς, είναι πια προετοιμασμένος και τέτοιες φιλοφρονήσεις δεν τον πιάνουν εξαπίνης. Όπως προετοιμασμένο είναι πλέον και το Πεκίνο, που επίσης τα άκουσε, αφού κατηγορήθηκε πως «υπονομεύει» την εμπορική συμφωνία που με αίμα και ιδρώτα προσπαθούν οι δύο χώρες να συνάψουν. Αυτό ήταν το δεύτερο θύμα των ημερών – και ποιος λείπει;

Ε, ναι, το Harvard. Εξάλλου, αποτελεί αναπόσπαστο κεφάλαιο του έργου «Τραμπ εναντίον όλων», οπότε το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει η αμερικανική κυβέρνηση είναι να εξαπολύσει εξονυχιστικούς ελέγχους. Απόφαση συνετή, αν το καλοσκεφτούμε, διότι, πράγματι, σε τέτοιους καιρούς επισφάλειας, δεν μπορεί κάθε καρυδιάς καρύδι να μπουκάρει στην Αμερική για, δήθεν, ακαδημαϊκούς σκοπούς, ενώ είναι πασίδηλο ότι η επιστήμη έχει εκπέσει στα ιταμά επίπεδα της αντισιωνιστικής προπαγάνδας.

Και μιας κι έφτασε η συζήτηση ως εκεί, στη Λωρίδα της Γάζας τα πράγματα έμειναν ακριβώς όπως τα ξέραμε· ο Στιβ Γούιτκοφ συνεχίζει να παλεύει με θηρία και δαίμονες για την εξεύρεση μίας μέσης λύσης, η οποία δεν φαίνεται και πολύ πιθανή, κι οι σιβυλλικοί χρησμοί του Ντόναλντ Τραμπ ότι η εκεχειρία είναι «πολύ κοντά» συνεχίζουν να χάνουν την αξιοπιστία τους. Πολύ κοντά ήταν, άλλωστε, κι η εκεχειρία στην Ουκρανία από τον Ιανουάριο, αλλά ο Αμερικανός πρόεδρος δυστυχώς αναγκάστηκε αυτήν την εβδομάδα να κρούσει και πάλι τον κώδωνα του κινδύνου.

Αυτή, εν τω μεταξύ, ήταν μία από τις… φορτισμένες στιγμές των ημερών (όπως, άλλωστε, διαπίστωσε και το Κρεμλίνο), αφού ο πλανητάρχης αντιλήφθηκε ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν «κάτι έχει πάθει» κι έχει χάσει τα λογικά του, ενώ σε μία σπάνια – κι ανεκτίμητη – στιγμή προβολικής ταύτισης επέπληξε και τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, επειδή, λέει, «ό,τι βγαίνει απ’ το στόμα του προκαλεί προβλήματα». Η ατάκα αυτή προκάλεσε, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, την αυθόρμητη αντίδραση του Ουκρανού προέδρου που φέρεται να είπε κάτι σαν «ναι, βγαλ’ τη σκούφια σου και βάρα με», αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη φράση του, γιατί είχε να συζητήσει περί του status quo του μετώπου με τον Γερμανό καγκελάριο, Φρίντριχ Μερτς, σε μία συνάντηση που «τσίτωσε» ακόμη περισσότερο τη Μόσχα. Ευτυχώς, όμως, εμφανίστηκε ο Εμανουέλ Μακρόν , ο οποίος καιρό τώρα έχει πάρει πρέφα πως ο Πούτιν τα λέει τα ψεματάκια του, οπότε στάθηκε αγαπητικά στο πλευρό του Ντόναλντ Τραμπ, χτυπώντας του φιλικά τον ώμο.

Μία τέτοια ευγενή χειρονομία ενδεχομένως να είχε ανάγκη και ο Κυριάκος Μητσοτάκης…

τώρα που έχει ανοίξει για τα καλά το κουτί της Πανδώρας και τα βάσανά του δείχνουν να μην έχουν τελειωμό, αφού δεν μας έφτανε ο «αμαρτωλός» ΟΠΕΚΕΠΕ που μας κρατάει σε εγρήγορση απ’ την προηγούμενη εβδομάδα, ήρθαν να προστεθούν κι άλλα (απρόσμενα) δεινά, που έπεσαν σαν κεραυνός εν αιθρία στο απροετοίμαστο Μαξίμου.

Πρώτο εξ αυτών ότι η Τουρκία θρονιάστηκε – με τις ευλογίες της ΕΕ και παρά τις ενστάσεις της Αθήνας – στο τραπέζι των εξοπλισμών, γεγονός που – ως ανεμένετο – δεν προκάλεσε και κύμα ενθουσιασμού. Ευτυχώς, όμως, ουδέν κακόν αμιγές καλού, γιατί, με αφορμή το συμβάν αυτό, ενεργοποιήθηκε η επινοητικότητα του υπουργού Εθνικής Αμύνης, Νίκου Δένδια, ο οποίος έκανε μία πολύ ενδιαφέρουσα αντιπρόταση για τη μετονομασία του κανονισμού SAFE· όχι τόσο ενδιαφέρουσα, ώστε ο πρωθυπουργός να γλυτώσει από τα πυρά του Νίκου Ανδρουλάκη για το πώς χειρίζεται το περίφημο «casus belli», αλλά, βέβαια, ο κ. Δένδιας δεν έχει ποτέ υποκριθεί ότι επιθυμεί να γλυτώσει τον πρωθυπουργό από τίποτε.

Το δυστυχέστερο όλων, όμως, είναι ότι εκεί που νομίζαμε πως ξέρουμε με τι έχουμε να παλέψουμε, μας ήρθαν στο κεφάλι κι άλλες συμφορές, χειρότερες απ’ τις προηγούμενες. Γιατί, εδώ που τα λέμε, πέρα απ’ την εκκρεμότητα της κολεγιάς Τουρκίας-ΕΕ, όλα τα υπόλοιπα προβλήματα σιγά σιγά παίρνουν το δρόμο τους.

Δηλαδή: στο κεφάλαιο «ΟΠΕΚΕΠΕ» γράφτηκε προσωρινός επίλογος (καλά, η αντιπολίτευση διατηρεί τις επιφυλάξεις της), και μάλιστα δίχως να χαθεί φράγκο (κατά τις διαβεβαιώσεις του κ. Τσιάρα, που φήμες λένε ότι θα τρέχει και δεν θα φτάνει για λίγο καιρό ακόμη), αφού η ακάματη ΑΑΔΕ ορίστηκε αρμόδια για τον εξαγνισμό του· στο κεφάλαιο «Κώστας Αχ. Καραμανλής», η κυβέρνηση πρωτοτύπησε, στέλνοντας υπουργό της στο… εκτελεστικό απόσπασμα· στο κεφάλαιο «μάχη κατά τη ακρίβειας», οι τιμές έχουν ήδη κάνει «βουτιά», πριν καν η νέα Εθνική Αρχή ανοίξει τα κιτάπια της· στο κεφάλαιο «δημογραφικό» ακόμα πάσχουμε, αλλά τώρα που ξεκαθαρίσαμε ότι λύση στο πρόβλημα δεν είναι η… άκριτη υποδοχή μεταναστών, έχουμε κάνει ένα γενναίο βήμα προς την πραγματική του αντιμετώπιση· και στο «show» υπό τον τίτλο «ταξί εναντίον Υπουργείου Μεταφορών» δεν έχουμε κανένα λόγο να μην εμπιστευόμαστε τις διαπραγματευτικές δεξιότητες του Κωνσταντίνου Κυρανάκη.

Όμως, αίφνης, κυβέρνηση, αντιπολίτευση και Αντώνης Σαμαράς (ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, δεν φαίνεται να «βάφει» και πολλά αυγά, σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις) έγιναν μαλλιά κουβάρια – και δικαίως – εξαιτίας του διπλωματικού «θρίλερ» με τη Μονή Σινά και τα διαμφισβητούμενα εδάφη πέριξ αυτής, τα οποία, με πρόσφατη δικαστική απόφαση, περιέρχονται στην κυριότητα του Δημοσίου της Αιγύπτου. Πολλές οι διαρροές, πολλές οι εικασίες, πολλές οι απορίες της ελληνικής κυβέρνησης, πολλοί – προφανώς – κι οι φόβοι· αναμένουμε τις αυριανές (2/6) διαβουλεύσεις κι οψόμεθα…

Ηλιάνα Χατζηδημητρίου