Γυναίκα, κινητικά εμποδιζόμενη, επικοινωνεί με το τηλεφωνικό κέντρο ενός θεάτρου, ζητώντας ενημέρωση για την προσβασιμότητα του χώρου με αμαξίδιο. Από το θέατρο την ενημερώνουν πως ο χώρος είναι ισόγειος, άρα και προσπελάσιμος. Φτάνοντας εκεί διαπιστώνει πως, όχι μόνο υπάρχουν σκαλιά εισόδου χωρίς αναπηρική ράμπα, αλλά και εσωτερική σκάλα από το φουαγιέ προς την θεατρική αίθουσα με περισσότερα από 15 σκαλιά. «Κατάφερα να δω την παράσταση με τη βοήθεια της συνοδού μου. Είχα πληρώσει ταξί και τα εισιτήρια, είχα κάνει τόση προσπάθεια για να φτάσω, δεν ήθελα να γυρίσω πίσω άπραγη. Όμως, που θα βρω το δίκιο μου; Και το ρωτώ αυτό γιατί δεν υπάρχει ούτε η ελάχιστη ενημέρωση για τα άτομα με αναπηρία. Οι αρτιμελείς άνθρωποι του θεάτρου με καθοδήγησαν λανθασμένα, αφού γι’ αυτούς μερικά σκαλιά δεν καταγράφονται ως εμπόδιο. Τα ανεβαίνουν μηχανικά και ξεχνούν την ύπαρξη τους. Για μένα, όμως, είναι η αρχή μιας περιπέτειας».

Η πολύ πρόσφατη εμπειρία ανήκει στην πρώην βιβλιοθηκονόμο του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας Φιλαρέτη Παπαδοπούλου, η οποία την τελευταία δεκαετία έχει εμπλακεί και με το σύγχρονο χορό στην αναπηρία. Η κ. Παπαδοπούλου γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση και είναι χρήστρια αμαξιδίου. Και η μαρτυρία της είναι μόνο μια ανάμεσα σε εκατοντάδες που μπορούν να αφηγηθούν άτομα με κάποια μορφή αναπηρίας στην προσπάθεια τους να έχουν πρόσβαση σε χώρους πολιτισμού – κρατικούς και ιδιωτικούς.

Διαβάστε περισσότερα στο monopoli.gr