Θυμάμαι ανακάλυψα τη Βillie Kark, πριν από μερικά χρόνια, εντελώς τυχαία. Έπεσα πάνω στο «Θαλασσάκι» στο Spotify, το πρώτο κομμάτι που κυκλοφόρησε ποτέ. Εκείνο το απρόσμενο μπλέξιμο της παραδοσιακής μελωδίας με τον ηλεκτρονικό ήχο μου τράβηξε αμέσως την προσοχή. Ήταν σαν κάτι παλιό να ζητούσε επίμονα να ξαναειπωθεί με καινούργια γλώσσα.

Λίγο αργότερα ήρθε το «Νερό», η πρώτη της καθαρά προσωπική παραγωγή. Σε μια συζήτησή μας πριν καιρό, μου είχε εκμυστηρευτεί πως το έφτιαξε πάνω σε μια απλή μελωδία, το ηχογράφησε με handsfree μέσα σε δέκα λεπτά και αυτοσχεδίαζε μέχρι να καταλάβει πώς μπορεί να “γεννηθεί” ένα τραγούδι. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε το «Νερό», ένα κομμάτι που παραμένει μέχρι σήμερα ιδιαίτερα φορτισμένο συναισθηματικά για την ίδια.

Η ουσιαστική μου βουτιά, όμως, στη μουσική της Billie Kark ήρθε με το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ, το «Τζίντα». Ένα ταξίδι στα Ζαγοροχώρια και μια σχεδόν μεταφυσική εμπειρία στον Βοϊδομάτη στάθηκαν η αφορμή για έναν δίσκο που πήρε το όνομά του από τη βλάχικη λέξη για τη «νεράιδα», το αερικό. Ένα άλμπουμ που συνοδεύτηκε από ένα βίντεο σχεδόν 30 λεπτών, γυρισμένο εξ ολοκλήρου στα βουνά της Ηπείρου. Κάτι που η Hπειρώτισσα καρδιά μου δεν θα μπορούσε ποτέ να προσπεράσει έτσι απλά.

Διαβάστε περισσότερα στο monopoli.gr