Στην Αθήνα βρέχει κι εγώ περιμένω την Ασημένια Βουλιώτη έξω από το Θέατρο Ακροπόλ. Τη στιγμή εκείνη, δύο κύριοι με προσπερνούν, ο ένας μετά τον άλλον, και κατευθύνονται προς το ταμείο του θεάτρου. Και οι δύο ζητούν εισιτήρια για τον «Αγαπητικό της Βοσκοπούλας», δώρο για τις συζύγους τους ενόψει Αγίου Βαλεντίνου. Χαμογελάω γιατί το βρίσκω πολύ τρυφερό, ανεξάρτητα της αφορμής δηλαδή, για το ίδιο το έργο.
Ένα ειδύλλιο που γράφτηκε από τον Δημήτρη Κορομηλά το 1891, επιστρέφει σήμερα για να μιλήσει ξανά για τον έρωτα, την πίστη, τη συλλογικότητα – και κάποιοι φαίνεται πως θέλουν να συνεχίσουν να πιστεύουν σ’ αυτά, παρά τη δυστοπία των καιρών μας.
Η Ασημένια φτάνει σύντομα. Μαζί ανεβαίνουμε στο καμαρίνι της, έναν μικρό, ζεστό χώρο γεμάτο κρεμάστρες, κουτιά, παπούτσια και σοκολατάκια, που έχει φέρει η ίδια για τα γενέθλιά της. Κάπου εκεί βρίσκεται και το κοστούμι της ηρωίδας της, της Κρουστάλλως, που ανεβαίνει στη σκηνή του Ακροπόλ, για να ζήσει ξανά και ξανά έναν έρωτα κόντρα σε όλα.
Διαβάστε περισσότερα στο monopoli.gr
