Σύμφωνα με την ενημέρωση του ΟΔΔΗΧ, οι συνολικές χρηματοδοτικές ανάγκες τον επόμενο χρόνο ανέρχονται σε 24,7 δισ. ευρώ. Το Δημόσιο θα καταβάλει 8,9 δισ. ευρώ για χρεολύσια και 5,2 δισ. ευρώ για τόκους, συμπεριλαμβανομένων των πράξεων ανταλλαγής επιτοκίων (interest rate swaps).
Παράλληλα, αναμένονται έσοδα 4,2 δισ. ευρώ από διάφορες πηγές, όπως το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, ενώ επιπλέον 618 εκατ. ευρώ εκτιμάται ότι θα αντληθούν από συμμετοχές σε μετοχές και επενδυτικά κεφάλαια.
Με βάση την ενημέρωση, το πρωτογενές αποτέλεσμα, σε ταμειακούς όρους, εκτιμάται ότι θα είναι πλεονασματικό κατά 6,5 δισ. ευρώ, περιορίζοντας αντίστοιχα τις συνολικές χρηματοδοτικές ανάγκες. Επιπλέον, προβλέπονται 6,7 δισ. ευρώ για λοιπές ταμειακές ανάγκες, όπως η χορήγηση δανείων του Ταμείου Ανάκαμψης προς ελληνικές επιχειρήσεις, καθώς και 1,6 δισ. ευρώ για κεφαλαιακές αυξήσεις.
Όπως αναφέρει ο ΟΔΔΗΧ στη σχετική έκθεση, η στρατηγική χρηματοδότησης για το 2026 εστιάζει στη συνεχιζόμενη παρουσία της Ελλάδας στις διεθνείς αγορές ομολόγων, σε συνδυασμό με τη συνέχιση της μείωσης του δημόσιου χρέους, την προληπτική και ενεργή διαχείριση του χαρτοφυλακίου χρέους και τη διατήρηση ενός σημαντικού ταμειακού αποθέματος. Παράλληλα, στοχεύει στην περαιτέρω βελτίωση της λειτουργίας της δευτερογενούς αγοράς ελληνικών ομολόγων και στη μείωση του κινδύνου αναχρηματοδότησης.
Πυλώνας για τη νέα προεξόφληση μνημονιακών δανείων είναι, προφανώς. ο “κουμπαράς” διαθεσίμων, που το 2026 αναμένεται να μειωθεί περαιτέρω, με τη στάθμη του να υποχωρεί κατά 11,9 δισ. ευρώ. Σημειώνεται ότι έως σήμερα έχουν πραγματοποιηθεί τρεις πρόωρες αποπληρωμές ευρωπαϊκών δανείων συνολικού ύψους 15,9 δισ. ευρώ.
Η προηγούμενη κίνηση
Υπενθυμίζεται ότι την περασμένη εβδομάδα εξοφλήθηκαν «γραμμάτια» ύψους 5,3 δισ. ευρώ, το συνολικό ποσό ανέρχεται πλέον στα 20,1 δισ. ευρώ. Επιπλέον, 7,9 δισ. ευρώ έχουν διατεθεί για την πρόωρη αποπληρωμή δανείων προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, γεγονός που οδήγησε στην οριστική διαγραφή της οφειλής της χώρας προς τον διεθνή οργανισμό. Συνολικά, η Ελλάδα έχει αποπληρώσει υποχρεώσεις ύψους 29 δισ. ευρώ, εξοικονομώντας έως σήμερα 3,5 δισ. ευρώ από τόκους.
Ο σχεδιασμός για το 2026 προβλέπει σε περαιτέρω αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους το οποίο σε απόλυτους αριθμούς θα μειωθεί κατά 5,461 δισ. ευρώ στα 359,3 δισ. ευρώ. Παράλληλα, πτώση θα σημειώσει και ως ποσοστό του ΑΕΠ, καθώς από το 145,9% του ΑΕΠ που εκτιμάται για το 2025 θα περιοριστεί στο 138,2% το 2026, με στόχο να υποχωρήσει κάτω από το 120% του ΑΕΠ έως το 2029, προσεγγίζοντας τα επίπεδα δημόσιου χρέους της Γαλλίας.
Οφέλη
Στο μεταξύ, Οφέλη σε όρους παραγωγικότητας έχει η μείωση του δημοσίου χρέους, όπως δείχνει και ειδική έρευνα του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής, η οποία παρουσιάστηκε την περασμένη εβδομάδα.
Με μια ανάλυση στη σχέση χρέους-παραγωγικότητας το Γραφείο υπολόγισε ότι κατά τη διάρκεια της δεύτερης φάσης, που περιλαμβάνει τα έτη 2009 έως 2019, ο μέσος όρος αύξησης του λόγου χρέους-ΑΕΠ κατά 78 ποσοστιαίες μονάδες περίπου συνδέθηκε με απώλεια της συνολικής παραγωγικότητας κατά 13,1% και της παραγωγικότητας της εργασίας κατά 12,7% σε σχέση με τη μακροχρόνια τάση τους.
Όπως είπε ο επικεφαλής του Γραφείου Γιάννης Τσουκαλάς «Η περιοχή του 100% για τον λόγο δημοσίου χρέους ως προς το ΑΕΠ είναι το ασφαλές επίπεδο χρέους», το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε αύξηση της παραγωγικότητα, επισημαίνοντας ότι η μείωση του χρέους συνδέεται με «την ταχύτερη αύξηση των επενδύσεων», καθώς, όπως εξήγησε «το δημόσιο χρέος αποθαρρύνει τις επενδύσεις».
Με βάση όσα αναφέρει το του Γραφείο, η διεθνής βιβλιογραφία έχει τεκμηριώσει μια αρνητική —και συχνά μη γραμμική— σχέση μεταξύ δημοσίου χρέους και οικονομικής μεγέθυνσης, ιδίως όταν τα επίπεδα χρέους παραμένουν υψηλά για παρατεταμένες περιόδους. Καθώς για την Ελλάδα ο λόγος χρέους-ΑΕΠ είναι αρκετά υψηλός για μακρύ χρονικό διάστημα, το Γραφείο θεώρησε σημαντική την εμπειρική ανάλυση της ανωτέρω σχέσης. Πολλές μελέτες δείχνουν ότι όταν το χρέος υπερβαίνει το εύρος 90% έως 100% του ΑΕΠ, οι ρυθμοί ανάπτυξης τείνουν να εξασθενούν.
Τα ευρήματα από την ανάλυση της σχέσης χρέους-παραγωγικότητας τεκμηριώνουν την άποψη του Γραφείου ότι μία από τις προτεραιότητες πολιτικής πρέπει να αποτελεί η ταχεία μείωση του χρέους με παράλληλη ενίσχυση της παραγωγικότητας, και τελικά ενίσχυση των μισθών
