Ανεξάρτητα όμως από το συγκεκριμένο περιστατικό, το οποίο φαίνεται να είναι τραγικά μοναδικό, γεγονός παραμένει ότι το πολιτικό σύστημα στην Ευρώπη έχει αποτύχει οικτρά στη διαχείριση της ακροδεξιάς απειλής. Αντί να αντιπαρατεθούν ευθέως με τους νοσταλγούς του Χίτλερ, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί τους χαϊδεύουν τα αιτία, ακριβώς όπως έγινε και με τον ίδιο τον Αδόλφο, στη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Αντί να από-νομιμοποιήσουν τον πολιτικό λόγο του μίσους, τον ενστερνίζονται, δήθεν για να μην αφήσουν να φασιστικά κόμματα να εισπράξουν τις ψήφους της - αγανακτισμένης από τη μετανάστευση - εργατικής τάξης.
Όσα θεωρούσαμε κάποτε ακραία επιχειρήματα, σήμερα συζητούνται στο πολιτικό mainstream. Αν έχει κανείς την υπομονή να διαβάσει αποσπάσματα από το 1.500 σελίδων παραλλήρημα του Νορβηγού φονιά στο διαδίκτυο, θα δει ότι πολλά – αν όχι όλα – από όσα αναφέρει για τους μουσουλμάνους, στα καφενεία της χώρας μας θεωρούνται «αυταπόδεικτες αλήθειες». Και, όπως είναι γνωστό, όταν η δαιμονοποίηση ολόκληρων κοινωνικών ή εθνοτικών ομάδων (ομοφυλόφιλων, Εβραίων, μουσουλμάνων, μεταναστών) νομιμοποιείται πολιτικά και ηθικά, η απόσταση μέχρι τη φυσικά βία μικραίνει. Ίσως όχι με την παρανοϊκή βία που είδαμε στη Νορβηγία, αλλά με πιο «ήπιες» μορφές της (από προπηλακισμούς και χειροδικίες, μέχρι στοχευμένους φόνους). Οι οποίες επειδή ακριβώς είναι πιο «ήπιες», είναι και πολύ πιο επικίνδυνες, επειδή είναι πολύ πιθανότερο να βρουν κοινωνική απήχηση, από ένα φρικιαστικό μακελειό.
Με την τακτική τους λοιπόν να στοχεύσουν στους ψηφοφόρους της ακροδεξιάς, τα συντηρητικά και κεντρώα κόμματα της Ευρώπης δεν απομόνωσαν τους φανατικούς. Αντιθέτως, τους κατέστησαν προνομιακούς συνομιλητές τους. Και τα αποτελέσματα είναι ήδη ορατά: από τον Άγιο Παντελεήμονα μέχρι το Παρίσι, όπου η κυρία Λεπέν (η οποία, σημειωτέον, πρότεινε προ λίγων ημερών την «προσάρτηση» του μισού Βελγίου στη Γαλλία) προβάλλει ως επικρατέστερη να περάσει στο δεύτερο γύρο των επόμενων προεδρικών εκλογών. Στη Νορβηγία, όπου έγινε το μακελειό, το ακροδεξιό εθνικιστικό κόμμα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πολιτική δύναμη στη χώρα. Στην Ολλανδία, τη Φιλανδία και την Αυστρία τα πράγματα ίσως να γίνουν ακόμη χειρότερα. Στη Βρετανία, η αντίστοιχη Χρυσή Αυγή (το Εθνικό Κόμμα) εκλέγει ήδη ευρωβουλευτές.
Η Δημοκρατία οπισθοχωρεί. Τα φαντάσματα του Μεσοπολέμου ξυπνούν, ειδικά τώρα που το ρολόι της οικονομικής κρίσης χτυπάει μεσάνυχτα. Αν δεν ανακτήσουμε το πλεονέκτημα των κινήσεων, αν ο πολιτικός λόγος της βίας δεν απομονωθεί, αν δεν χρησιμοποιηθούν οι κυρώσεις που προβλέπει ο Δυτικός νομικός πολιτισμός για όσους υποθάλπουν το μίσος και τη μισαλλοδοξία, τότε σύντομα ο παραλογισμός κάτι τύπων σαν τον Μπρέιβικ θα πάψει να φαίνεται τόσο παράλογος. Δεν θα μας φοβίζει το τέρας, γιατί θα έχουμε γίνει σαν κι αυτό…
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.