Δεν αμφισβητώ φυσικά τις οικονομικές γνώσεις του κ. Κρουγκμαν. Ωστόσο, νομίζω ότι δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν με τις απόψεις που διατυπώνει κάθε φορά για την Ελλάδα: πρώτον, και πιθανότερο, είναι ότι «τα λέει στη νύφη, για να τ' ακούσει η πεθερά». Πιο συγκεκριμένα, η Ελλάδα δεν τον απασχολεί καθόλου. Απλώς ο ποπ σταρ των οικονομικών επιστημών αντιτίθενται στις προτάσεις των Ρεπουμπλικάνων για υιοθέτηση μέτρων λιτότητας και προβάλλει το παράδειγμα της Ελλάδας ως «μπαμπούλα» για το τι μπορεί να συμβεί σε όσους πρόωρα στραφούν σε περιοριστικές πολιτικές. Φυσικά και έχει δίκιο, αλλά όχι για την περίπτωση της Ελλάδας, αλλά για την περίπτωση της Αμερικής, μίας οικονομίας καινοτόμας, εξωστρεφούς, παραγωγικής, τεράστιας και νομισματικά αυτόνομης. Η Ελλάδα από την άλλη είναι μία οικονομία χρεοκοπημένη, κλειστή, μη παραγωγική, μη ανταγωνιστική, εσωστρεφής και μπουκωμένη αέρα. Οι συγκρίσεις είναι επομένως πολιτικά κατανοητές στα πλαίσια της προεκλογικής εκστρατείας στις ΗΠΑ, αλλά παραπλανητικές για όσους Έλληνες τις παίρνουν στα σοβαρά.

Το δεύτερο που μπορεί να συμβαίνει είναι ότι ο κ. Κρούγκμαν γνωρίζει τέλεια οικονομικά, αλλά ούτε στο πτυχίο του, ούτε στο μεταπτυχιακό, ούτε στο διδακτορικό του, υπήρχε μάθημα «Οικονομική Ιστορία της Ελλάδος». Αν υπήρχε, ο κ. Κρούγκμαν θα είχε διαβάσει για παράδειγμα ότι η Ελλάδα τη δεκαετία του 1980 ακολούθησε επεκτατική πολιτική μέχρις σημείου τετραπλασιασμού του δημοσίου χρέους, έκανε αλλεπάλληλες υποτιμήσεις του νομίσματος της (όπως μας προτείνουν να κάνουμε τώρα με τη νέα δραχμή), αλλά ο μέσος ρυθμός ανάπτυξης δεν ξεπέρασε το 0,75%. Αν το μάθημα μάλιστα περιελάμβανε και τις πρόσφατες εξελίξεις, θα διαπίστωνε ότι το 2008 και το 2009 η κυβέρνηση Καραμανλή μπούκωσε άφθονο ρευστό την ελληνική οικονομία, σε σημείο που να φτάσει το έλλειμμα στο 15,6% του ΑΕΠ, αλλά πάλι σε ύφεση ήμασταν. Δηλαδή πόσο πιο επεκτατική πολιτική θα έπρεπε να ακολουθήσουμε για να είναι ευχαριστημένος; Να διπλασιάζουμε το χρέος κάθε χρόνο;

Αντί περαιτέρω σχολίων, θα παραθέσω απόσπασμα από το πραγματικά εξαιρετικό άρθρο του Δημήτρη Α. Ιωάννου στην Athens Review of Books, το οποίο προτείνω σε κάθε Έλληνα που θέλει να μάθει όλη την άβολη αλήθεια για το πρόβλημα μας να το διαβάσει: «Εάν υποθέσουμε ότι φιλέλληνες εξωγήινοι από τον Σείριο δάνειζαν την Ελλάδα με τα (άγνωστα) εκείνα ποσά τα οποία απαιτούν οι επιχώριοι κεϋνσιανοί να διατεθούν για να «ξεκινήσει και πάλι η ανάπτυξη», ποιο θα ήταν, άραγε, το αποτέλεσμα; Εάν δεχθούμε ότι θα «ξανάρχιζε η ανάπτυξη» (που φυσικά δεν θα ξανάρχιζε) το αποτέλεσμα θα ήταν να συνεχισθεί ακριβώς αυτό που γινόταν μέχρι το 2008. Με προφανή κατάληξη η χώρα, πολύ σύντομα, να μην παράγει πια απολύτως τίποτε, να εισάγει το σύνολο των προϊόντων που καταναλώνει και να έχει ετήσιες δανειακές ανάγκες ίσες με το συνολικό ποσοστό κατανάλωσης στο ΑΕΠ συν τα απαιτητά τοκοχρεολύσια. Και τότε οι επισκέπτες από τον Σείριο θα αναχωρούσαν απελπισμένοι για τον μακρινό πλανήτη τους, πεπεισμένοι ότι δεν υπάρχει λύση για το ελληνικό οικονομικό πρόβλημα».

Η πραγματικότητα είναι ότι οι Κεϋνσιανές πολιτικές δεν έχουν καμία επίπτωση σε μία χώρα όπως η Ελλάδα. Μοναδική διέξοδος είναι η αποκατάσταση α) της εμπιστοσύνης, μέσω της εξάλειψης της αβεβαιότητας για την παραμονή μας ή όχι στο ευρώ, β) της δημοσιονομικής ισορροπίας, μέσω της επίτευξης πρωτογενών πλεονασμάτων, γ) του ελλείμματος παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας, εξαιτίας των οποίων είχαμε φτάσει στην κατάσταση που περιγράφει πιο πάνω ο Ιωάννου. Οι τρεις αυτοί στόχοι απαιτούν κόπο, χρόνο και θυσίες για να επιτευχθούν. Ούτε ο Κέυνς, ούτε η δραχμή, ούτε οι εξωγήινοι μπορούν να μας σώσουν.