Τα ευρήματα αναδεικνύουν μια εικόνα με δύο όψεις: από τη μία καταγράφεται πρόοδος σε ζητήματα συμπερίληψης, από την άλλη παραμένουν ισχυρές προκλήσεις που επηρεάζουν την επαγγελματική εξέλιξη και την καθημερινότητα των εργαζομένων.
Ειδικότερα, το 87% των συμμετεχουσών δηλώνει ότι βιώνει σε κάποιο βαθμό ένα περιβάλλον συμπερίληψης. Ωστόσο, η αρχική αισιοδοξία που καταγράφεται στα πρώτα επαγγελματικά βήματα φαίνεται να υποχωρεί όσο προχωρά η καριέρα, με την εμπιστοσύνη στην ισότητα των ευκαιριών να φθίνει σταδιακά. Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη διαδραματίζει η αυξανόμενη πίεση από τον συνδυασμό επαγγελματικών και οικογενειακών υποχρεώσεων.
Ιδιαίτερα έντονο αναδεικνύεται το ζήτημα της επαγγελματικής εξουθένωσης, καθώς 8 στις 10 γυναίκες δηλώνουν ότι έχουν βιώσει burnout, με τα υψηλότερα ποσοστά να καταγράφονται στα μεσαία και προχωρημένα στάδια της καριέρας. Παράλληλα, περισσότερες από τις μισές περιγράφουν τον φόρτο εργασίας ως συχνά υπερβολικό ή δύσκολα διαχειρίσιμο.
Σημαντική διάσταση της έρευνας αφορά και τις ευθύνες φροντίδας. Αν και το 54% των γυναικών θεωρεί ότι δεν έχουν επηρεάσει την πορεία τους, ένα σημαντικό ποσοστό –42%– δηλώνει ότι αυτές λειτουργούν ανασταλτικά για τις επαγγελματικές τους ευκαιρίες, με μεγαλύτερη ένταση στις ηλικίες 37 έως 44 ετών.
Η ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής παραμένει ζητούμενο. Μόλις το ένα τρίτο των συμμετεχουσών δηλώνει ικανοποιημένο από το work-life balance, παρά τη βελτίωση που έχει επέλθει μέσω της ευέλικτης εργασίας και της αυξανόμενης αποδοχής του δικαιώματος στην αποσύνδεση. Ωστόσο, η μελέτη επισημαίνει ότι η ευελιξία από μόνη της δεν επαρκεί, εάν δεν συνοδεύεται από διαχειρίσιμο φόρτο εργασίας.
Ανησυχητικά είναι και τα στοιχεία για τις συμπεριφορές στον χώρο εργασίας, καθώς το 51% των γυναικών αναφέρει ότι έχει βιώσει περιθωριοποίηση ή παρενόχληση. Το φαινόμενο εμφανίζεται σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, ενώ τα περισσότερα περιστατικά δεν καταγγέλλονται, κυρίως λόγω φόβου αντιποίνων ή κανονικοποίησης τέτοιων συμπεριφορών.
Παρά τις προκλήσεις, η πρόθεση παραμονής σε έναν οργανισμό συνδέεται με συγκεκριμένους παράγοντες, όπως οι ανταγωνιστικές αποδοχές, η αναγνώριση της εργασίας, οι δυνατότητες εξέλιξης, η υποστηρικτική ηγεσία και η θετική εταιρική κουλτούρα. Σε επίπεδο συνολικής ικανοποίησης, το 58% των γυναικών δηλώνει ικανοποιημένο ή πολύ ικανοποιημένο από το εργασιακό του περιβάλλον, ενώ ένα 25% διατηρεί ουδέτερη στάση.
Σχολιάζοντας τα αποτελέσματα, η Αναλία Κόκκορη, Partner και People and Purpose Leader της Deloitte Ελλάδος, σημείωσε ότι η έρευνα καταδεικνύει την ανάγκη για ουσιαστικές παρεμβάσεις που θα εστιάζουν όχι μόνο στις πολιτικές συμπερίληψης, αλλά και στις καθημερινές συνθήκες εργασίας. Όπως τόνισε, η ενίσχυση της ευημερίας των γυναικών απαιτεί πρακτικές που λαμβάνουν υπόψη τις πραγματικές ανάγκες τους σε όλα τα στάδια της επαγγελματικής τους διαδρομής.
