Η Ναυτική Διοίκηση των ΗΠΑ (MARAD) δημοσίευσε στις 22 Σεπτεμβρίου πρόταση αναμόρφωσης των κανόνων που διέπουν το πρόγραμμα φορολογικής αναβολής, το οποίο επιτρέπει σε επιλέξιμους πλοιοκτήτες και operators να τοποθετούν κεφάλαια σε ειδικούς λογαριασμούς για ναυπήγηση, ανακατασκευή ή αγορά πλοίων, αναβάλλοντας την καταβολή ομοσπονδιακού φόρου εισοδήματος.

Η παρέμβαση αφορά 129 υφιστάμενες συμφωνίες CCF, αρκετές από τις οποίες, σύμφωνα με τη MARAD, περιλαμβάνουν επενδυτικά σχέδια για πλοία που καταρτίστηκαν πριν από χρόνια και σήμερα δεν θεωρούνται πλέον υλοποιήσιμα. Το αποτέλεσμα είναι κεφάλαια να παραμένουν δεσμευμένα σε προγράμματα που ουσιαστικά έχουν παγώσει, καθώς η απόσυρσή τους μπορεί να προκαλέσει φορολογικές επιβαρύνσεις.

Με τη νέα πρόταση, οι πλοιοκτήτες θα αποκτήσουν μεγαλύτερη ευελιξία ώστε να αναδιαρθρώνουν παλαιά επενδυτικά προγράμματα και να κατευθύνουν τα διαθέσιμα κεφάλαια σε έργα που ανταποκρίνονται στις σημερινές ανάγκες του στόλου.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αλλαγή που προτείνεται για τις ανακατασκευές πλοίων. Με το σημερινό καθεστώς απαιτείται κατά κανόνα επένδυση τουλάχιστον 1 εκατ. δολαρίων ανά πλοίο, όταν το πρόγραμμα δεν περιλαμβάνει νέα ναυπήγηση. Η MARAD προτείνει πλέον όριο 3 εκατ. δολαρίων, το οποίο θα μπορεί να κατανέμεται σε περισσότερα πλοία.

Η αλλαγή αυτή μπορεί να διευκολύνει μικρότερους operators, αλλά και ευρύτερα προγράμματα αναβάθμισης στόλων, καθώς μια εταιρεία δεν θα χρειάζεται να συγκεντρώνει ολόκληρη την απαιτούμενη επένδυση σε ένα μόνο πλοίο.

Παράλληλα, προβλέπεται η δυνατότητα χρησιμοποίησης κεφαλαίων του CCF για αγορές πλοίων υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, ενώ εισάγονται σαφέστερα χρονικά όρια ώστε οι λογαριασμοί να μη μετατρέπονται σε μόνιμες δεξαμενές ανενεργών κεφαλαίων.

Συμφωνίες στις οποίες ο επενδυτικός στόχος δεν έχει αρχίσει να υλοποιείται μέσα σε δέκα χρόνια θα μπορούν να τερματίζονται, ενώ οι εργασίες κατασκευής ή ανακατασκευής θα πρέπει κατά κανόνα να ολοκληρώνονται μέσα σε 36 μήνες από την έναρξή τους.

Πρόκειται ουσιαστικά για προσπάθεια εκσυγχρονισμού ενός μηχανισμού του οποίου οι βασικοί κανόνες παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ίδιοι από το 1976. Ταυτόχρονα, η MARAD επιχειρεί να ευθυγραμμίσει το κανονιστικό πλαίσιο με μεταγενέστερη νομοθεσία που επέκτεινε τη δυνατότητα αξιοποίησης του CCF σε αμερικανικής ναυπήγησης πλοία τα οποία δραστηριοποιούνται τόσο στο εσωτερικό όσο και στο διεθνές εμπόριο.

Η κίνηση αποκτά μεγαλύτερη σημασία στο πλαίσιο της ευρύτερης προσπάθειας των ΗΠΑ να ενισχύσουν την εγχώρια ναυπηγική και εμπορική ναυτιλιακή τους βάση.