* Η πρώτη ιδέα, γράφει η «Ελευθεροτυπία», είναι ινδικής καταγωγής και ας μην την ανέφερε η ινδομάθεια του slumdog millionaire: αν οι δύο «λήγοντες» της απόδειξης αγοράς συμπίπτουν με τους λήγοντες του πρώτου λαχνού του Λαϊκού Λαχείου της ίδιας εβδομάδας, ο ευτυχής κάτοχός της θα παίρνει πίσω από την εφορία όλο το ποσό της απόδειξης που του έδωσε ο πωλητής.
Και θα πληρωθεί έτσι το αναντάμ παπαντάμ λεγόμενον στα μικροκαζίνα των πανηγυριών από τους επιτήδειους που φώναζαν μπροστά από την πράσινη τσόχα της ρουλέτας ή το τραπέζι του παπά: « Πολλά βάζετε, πολλά παίρνετε. Λίγα βάζετε, λίγα παίρνετε »: όσο πιο πολλές αποδείξεις και για πιο μεγάλα ποσά τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να μας ανταμείψει ο Γιάννης Παπαθανασίου για τη φορολογική μας ευσυνειδησία.
* Μου φαίνεται θα είναι η μεγαλύτερη πνευματική οφειλή της Ελλάδας προς την Ινδία, από την εποχή που ο Καζαντζίδης και η λοιπή λαϊκή μούσα δανείστηκε τη Μαντουβάλα, τη Ζιγκουάλα, τα « Καρδιά μου καημένη», «Λίγο λίγο θα με συνηθίσεις», «Αυτή η νύχτα μένει», «Είσαι η ζωή μου». * Η αλήθεια είναι πως είχαμε εκτιμήσει την ευρηματικότητα της δεξιάς διακυβέρνησης όταν έλαβαν τα ιδιοφυή μέτρα κατά των κουκουλών, αποφάσισαν την ενεργοποίηση των καμερών - που επιπλέον προκαλούν γλωσσική αμηχανία γιατί υπεισέρχεται αυτή η άτιμη γενική πληθυντικού - και την υποχρεωτική απόκτηση δελτίου ταυτότητας από όλα τα κινητά τηλέφωνα. Αλλά το ταλέντο της Δεξιάς στην καταστολή το γνωρίζαμε- να που μαθαίνουμε πως έχει και ταλέντο στον τζόγο.
Γιορτές μίσους
Ενώ η σοφή επιτροπή εξετάσεων που καθορίζει ποιοι μαθητές είναι κατάλληλοι να συνεχίσουν και στο πανεπιστήμιο έχει μονίμως ταλέντο στο πώς συνδέεται η παράδοση με το σύγχρονο, το παλιό με το καινούργιο: « Συχνά παρατηρείται πολλοί μαθητές να καταστρέφουν τα σχολικά τους βιβλία στα προαύλια των σχολείων κατά το τέλος του σχολικού έτους. Σε άρθρο που θα δημοσιευθεί στη σχολική σας εφημερίδα να αιτιολογήσετε το παραπάνω φαινόμενο και να αναφερθείτε στους τρόπους που θα συμβάλουν στην αρμονική συνύπαρξη του βιβλίου με τα ηλεκτρονικά μέσα πληροφόρησης και γνώσης » ήταν το θέμα της έκθεσης για όσους ονειρεύονται να γίνουν φοιτητές. Πώς αιτιολογείται, λοιπόν, το ότι καταστρέφουν τα βιβλία τους οι μαθητές; Από τη διατύπωση του θέματος μου φαίνεται πως η σοφή επιτροπή θεωρεί (και υποβάλλει στους μαθητές να αποδεχθούν) ότι το φαινόμενο οφείλεται στη μη αρμονική συνύπαρξητου βιβλίου με τα ηλεκτρονικά μέσα πληροφόρησης και γνώσης.
Φυσικά, όποιος γράψει ότι η καταστροφή που συχνά παίρνει τη μορφή δημόσιας καύσης, autodaf, ίσως οφείλεται στο ότι το σχολείο δεν έμαθε τους μαθητές να αγαπούν τη γνώση, μάλλον θα μηδενιστεί· πολύ περισσότερο, όποιος γράψει ότι τα παιδιά καίνε τα βιβλία επειδή τους τα δίνουν τζάμπα και ό,τι είναι τζάμπα δεν εκτιμάται- όποιος τολμήσει να το διανοηθεί και να το αναφέρει αυτό όχι μόνο θα μηδενιστεί αλλά μπορεί και να του στερήσουν την ελληνική ιθαγένεια.
* Τα παιδιά για να γίνουν φοιτητές θα πρέπει να γράψουν αυτά που τους διδάσκουν οι μεντιοφοβικοί μελαγχολικοί λάτρες του χαρτιού: ότι φταίει η τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια για τον επί της πυράς θάνατο των βιβλίων- τα καίνε όμως σε καμιά άλλη χώρα οι μαθητές τα βιβλία τους μόλις τελειώσουν το σχολείο; Υπάρχει αλλού αυτή η γιορτή μίσους και εκδίκησης προς τον γραπτό λόγο και τη γνώση;
Το πιο συνηθισμένο είναι να τα πουλάνε τα, ακριβά κατά κανόνα, εγχειρίδιά τους μαθητές και φοιτητές, να τα αγοράσουν κάποιοι άλλοι φθηνότερα. Κάποιοι τα κρατούν ενθύμιο. Ακόμα και στους δικούς μας δρόμους, τα καροτσάκια μοσχοπουλάνε τα σχολικά βιβλία των γενεών που τα πλήρωναν για να τα αποκτήσουν- εκείνα τα παλιά γεροδεμένα βιβλία, αναγνωστικά, συντακτικού, γραμματικής, άλγεβρας και γεωμετρίας.
Οτι τα « ηλεκτρονικά μέσα πληροφόρησης και γνώσης » μπορεί να είναι τα βιβλία τούτης της γενιάς είναι μάλλον αδιανόητο για τη σοφή επιτροπή, αφού οι μαθητές πρέπει οπωσδήποτε να βρουν τρόπους να συνυπάρξουν αρμονικά χαρτί και πυρίτιο, αλλιώς δεν τους αξίζει να σπουδάσουν· έτσι γινόταν και την εποχή του Γουτεμβέργιου: οι σχολασ