Στις αναπτυσσόμενες χώρες η διαφθορά αποτελεί παράγοντα που φαλκιδεύει την αναπτυξιακή διαδικασία, την οικοδόμηση δημοκρατικών θεσμών, αλλά ακόμη και τη χορήγηση εξωτερικής οικονομικής βοήθειας, αφού σε πολλές περιπτώσεις κανένας δεν γνωρίζει εάν η βοήθεια αυτή συμβάλλει στην ανάπτυξη ή καταλήγει σε κάποιο σκοτεινό, προσωπικό λογαριασμό ελβετικής τράπεζας. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) και άλλοι διεθνείς φορείς (ΟΟΣΑ, Τransparency Ιnternational, κ.ά.) επιχειρούν να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο αλλά χωρίς μέχρι στιγμής ιδιαίτερη επιτυχία ομολογουμένως.

Στην Ευρώπη, η Ελλάδα θεωρείται («προσλαμβάνεται») δυστυχώς ως μία από τις πλέον διεφθαρμένες χώρες (και η πλέον διεφθαρμένη στην παλαιά Ευρωπαϊκή Ένωση των δεκαπέντε κρατών μελών- Ε.Ε.15). Και το χειρότερο είναι ότι η διαφθορά στην Ελλάδα εκτιμάται ότι διαπερνά όλα σχεδόν τα κοινωνικά στρώματα, θεσμούς, φορείς, ότι η διαφθορά προσλαμβάνει το χαρακτήρα φαινομένου μεγάλης κλίμακας, αλλά και ιδιαίτερα μικρών διαστάσεων, ότι ξεκινά από το απλό «λάδωμα» με μερικά ευρώ και το «φακελάκι» και φθάνει μέχρι τις δωροδοκίες εκατομμυρίων ευρώ και όλες τις άλλες συναφείς παραβατικές ή εγκληματικές πράξεις και δραστηριότητες που τελευταία παρακολουθούμε. Έτσι η διαφθορά τείνει να γίνει στοιχείο της κοινωνικής διαδικασίας και πολιτιστικής μορφολογίας- να περάσει δηλαδή στο ευρύτερο λαϊκό υποσυνείδητο «ως κάτι το αναπόφευκτο». Και αυτό ακριβώς είναι το εξαιρετικά επικίνδυνο.

Το πολιτικό σύστημα, το οποίο δείχνει κολοσσιαία αδυναμία αντιμετώπισης του φαινομένου, οφείλει να αντιδράσει. Και να αντιδράσει άμεσα. Διαφορετικά...

Ο Π. Κ. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος του Δ.Σ. του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Τα Νέα