Βασίλης Κρεμμυδάς

«. ..H συμμετοχή στο έγκλημα έχει δύο πόλους: Πολιτεία και καθηγητές· ή το αντίστροφο, γιατί δεν ξέρω, για μια φορά, ποιος από τους δύο έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη. Να πω με δυο λόγια γιατί μπερδεύομαι: στο Πανεπιστήμιο έχει από χρόνια εγκατασταθεί ένα σύστημα εκμαυλισμού, παρανομίας και ανοχής με τη συμμετοχή της πολιτείας. Το κακό ξεκίνησε από τότε που ο νόμος - πλαίσιο του 1982, καθ' όλα ευεργετικός, άρχισε να εκπνέει· όταν, μ' άλλα λόγια, οι συνθήκες άλλαξαν και στο Πανεπιστήμιο, και απαιτούνταν σε εκείνο το σημείο ένας νέος, ριζικά διαφορετικός νόμος, αφού είχαμε πια να κάνουμε με ένα άλλο Πανεπιστήμιο απ' αυτό που ήρθε να θεραπεύσει - και θεράπευσε - ο νόμος - πλαίσιο. Αντί γι' αυτό, όλοι επιδόθηκαν σε νομοθετικά μπαλώματα, την ώρα που χρειαζόταν καινούργιο κουστούμι· αλλά και τα μπαλώματα κινούνταν σε λογική αντίθετη από τις ανάγκες· και αν «μπάλωσαν» κάτι, αυτό ήταν πολύ δευτερεύον. Το κεντρικό χαρακτηριστικό του Πανεπιστημίου, κάθε Πανεπιστημίου, σε όλον τον κόσμο, είναι αυτό που είχε καταλάβει ο νομοθέτης του 1982: η αναπαραγωγή του διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού του· οι καθηγητές δηλαδή - η καρδιά. ’λλωστε, εκεί βρίσκονται οι πολλές και σοβαρές αρρυθμίες του σημερινού Πανεπιστημίου.

Εκεί βρίσκεται, επομένως, και η αυτονομία του Πανεπιστημίου· πολλοί συνδέουν την αυτονομία του Πανεπιστημίου με τη χρηματοδότηση. H χρηματοδότηση είναι το κεντρικό ζήτημα της καλής λειτουργίας του Πανεπιστημίου, δεν είναι η καρδιά της αυτονομίας του. Και γι' αυτό πιστεύω ότι τα σημερινά προτεινόμενα ή προβλεπόμενα μέτρα από την πολιτεία δεν χτυπούν την καρδιά του προβλήματος· το ίδιο λέω και για τα αιτήματα διδακτικού προσωπικού (εκτός από τις αμοιβές βέβαια, που είναι άθλιες) και των καταλήψεων: ούτε τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, ούτε η αξιολόγηση, ούτε η διάρκεια της φοίτησης, ούτε ο χρόνος θητείας των πρυτανικών αρχών, ούτε το δέκα στις εισαγωγικές εξετάσεις. Αν προσέξει κανείς, θα διαπιστώσει ότι όλα αυτά είναι τα «εξωτερικά» του Πανεπιστημίου· τα «εσωτερικά» είναι το είδος και η ποιότητα σπουδών και διδασκόντων - ερευνητών· είναι η παραγωγή και αναπαραγωγή και των δύο αυτών στον υψηλότερο κάθε φορά βαθμό ποιότητας.

Για να καταλάβουμε καλύτερα, θα πω κάτι που δεν συνηθίζεται να λέγεται και τις σπάνιες φορές που λέγεται, λέγεται με πολλά «ίσως», «μάλλον», «προφανώς», «από ανάγκη» κ.λπ. H αλήθεια είναι ότι τα Πανεπιστήμια έχουν γεμίσει με καθηγητές μέτριας, χαμηλής, κάποτε και ανύπαρκτης ποιότητας· επιστημονικής, εννοώ. Το επίπεδο της επιστημονικής ποιότητας όμως δεν είναι ανεξάρτητο από τον ρόλο που έχει να παίξει ο εν λόγω καθηγητής στο Πανεπιστήμιο, καθώς έχει τη μέγιστη εξουσία να εκλέγει τους συναδέλφους του. ..»
Τα Νέα

Νίκος Νικολαου

" . ..H αδυναμία να εισπραχθούν τα αναγραφόμενα στον προϋπολογισμό έσοδα και η ανικανότητα να εισπραχθούν εντός των προβλεπομένων προθεσμιών τα δωρεάν κεφάλαια που μας χορηγούν τα κοινοτικά ταμεία είναι άλυτες εξισώσεις που ο άγνωστος X τους είναι ταυτόσημος. Πρόκειται για έναν κρατικό μηχανισμό που στην πρώτη περίπτωση είναι διεφθαρμένος, δεν εισπράττει δηλαδή έσοδα παρά μόνο στον βαθμό που παίρνει ο ίδιος την υπέρογκη προμήθειά του, ενώ στη δεύτερη είναι ανίκανος, καθώς δεν μπορεί να συντάξει τις αναγκαίες μελέτες δημοσίων έργων ή να παρακολουθήσει την εκτέλεσή τους σύμφωνα με τους κοινοτικούς κανονισμούς.

H αιτία λοιπόν για τα μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν την κυβέρνηση, αλλά και την εθνική οικονομία, είναι ότι δεν υπάρχει κράτος για να εφαρμόσει πολιτική και προγράμματα. Yπάρχει ένας κρατικός μηχανισμός που στα τριάντα και πλέον χρόνια της μεταπολίτευσης άρχισε σιγά σιγά να αποσυντίθεται και να διαφθείρεται από την εισβολή του κόμματος, την κατάργηση της ιεραρχίας και της αξιοκρατίας και σήμερα οι υπουργοί δεν έχουν δίπλα τους στελέχη ικανά να ασκήσουν δημόσια διοίκηση. .."
Καθημερινή

Μιχάλης Μορώνης