Πασχος Mανδραβελης
«Ο Αλμπέρ Καμί είχε γράψει στον «Μύθο του Σίσυφου» ότι αυτός που αυτοκτονεί λύνει διά παντός το βαθύτερο και πιο βασανιστικό φιλοσοφικό ερώτημα της ύπαρξης. Αυτό μπορεί να είναι αληθές για τη δυτική παράδοση, αλλά για κάποιες ερμηνείες του κορανίου η αυτοκτονία με ταυτόχρονο θάνατο των αλλόδοξων είναι καθήκον, το οποίο ανταμείβεται στους ουρανούς.
Ανάμεσα στα πολλά προβλήματα που έχει ο πόλεμος κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας είναι το άλογο των επιτιθέμενων. Οταν κάποιος πιστεύει ότι είναι φορέας του θέσφατου δεν υπάρχει περιθώριο συνεννόησης. Ο «λόγος του Θεού» δεν μπαίνει στο παζάρι. Οταν μάλιστα υπάρχει και η ρητή υπόσχεση, πως ο θάνατος δεν σημαίνει τέλος αλλά μια νέα και πολύ καλύτερη αρχή, εύκολα ζώνεται κάποιος τα εκρηκτικά για να κερδίσει τον παράδεισο. Κάθε θρησκεία έχει στον πυρήνα της άλογες αρχές, αλλά αυτές χρειάζονται το κατάλληλο κοινωνικό περιβάλλον για να θεριέψουν. Χρειάζονται κυρίως επίγεια απελπισία.
Η φτώχεια και η καταπίεση δεν παράγουν από μόνες τους τρομοκρατία. Η ιστορία είναι γεμάτη φτωχούς και καταπιεσμένους λαούς, οι οποίοι δεν είχαν «καμικάζι αυτοκτονίας». Μαζί με τη φτώχεια και την καταπίεση χρειάζεται και ο καταλύτης της άλογης θρησκευτικής ιδεολογίας. Οι νέοι που έχουν ελάχιστα να χάσουν μπορούν εύκολα να πεισθούν ότι σε μια άλλη ζωή θα κερδίσουν τα πάντα. Αρκεί να ανατιναχτούν σε ένα λεωφορείο.
Το στοίχημα λοιπόν στη Μέση Ανατολή είναι να δημιουργηθούν εκείνες οι συνθήκες ώστε για κάποιον νέο να αξίζει περισσότερο να ζει, από το να πεθάνει. Να δημιουργηθεί ο υλικός πλούτος και η ελπίδα, ώστε τα κηρύγματα των μουλάδων να πέφτουν στο κενό. Δύσκολα ανατινάζεται κάποιος που έχει σπίτι, αυτοκίνητο κι ανέσεις. Η συκοφαντημένη στη Δύση καταναλωτική κοινωνία, μπορεί να δημιουργεί νευρώσεις, αλλά για κάποιους που ζουν σε παραπήγματα αποτελεί μια καλή διέξοδο. Οχι πως θα πάψουν τα κηρύγματα μίσους και οι υποσχέσεις για την επουράνια βασιλεία. Απλώς ο κόσμος δεν θα ακούει γιατί θα είναι πολύ απασχολημένος να βελτιώνει την επίγειο ζωή του. ..»
Καθημερινή
Από το κύριο άρθρο
«Καταφανώς σκόπιμο χαρακτήρισε ο γεν. γραμματέας του ΟΗΕ Κόφι Ανάν τον βομβαρδισμό του φυλακίου του ΟΗΕ στον Νότιο Λίβανο και τη δολοφονία τεσσάρων παρατηρητών, σε μια πρωτοφανή εκδήλωση οργής και θλίψης. Τα αισθήματα αυτά συμμερίζονται όλες σχεδόν οι χώρες, με εξαίρεση τις ΗΠΑ και τη Βρετανία. Η ευθύνη του Ισραήλ είναι ακόμη μεγαλύτερη αν ληφθεί υπόψη ότι το φυλάκιο χτυπήθηκε 21 φορές και μάλιστα είχαν προειδοποιηθεί οι στρατιωτικές αρχές των επιτιθεμένων να προσέχουν.
. ..
Και ενώ συνεχίζεται και αυτός ο παράνομος πόλεμος και κλιμακώνονται οι απάνθρωπες ενέργειες σε βάρος των αμάχων, η Ουάσιγκτον στρέφει και πάλι το βλέμμα προς το Ιράν και τη Συρία και τις καλεί «να αλλάξουν πολιτική», χωρίς προς το παρόν να εξηγεί τι θα συμβεί στην αντίθετη περίπτωση. Ρίχνει, δηλαδή, λάδι στη φωτιά.
Οι δυνάμεις του Ισραήλ, οι θεωρούμενες ως οι ισχυρότερες στη Μ. Ανατολή, φαίνεται ότι έχουν εγκλωβιστεί στον Νότο, όπου συναντούν ισχυρή αντίσταση από τη Χεζμπολάχ. Απόδειξη, ότι το Ισραήλ μιλά τώρα για νεκρή ζώνη μόνο δύο χιλιομέτρων και όχι τριάντα, όπως ζητούσε αρχικά.
Ο πόλεμος είναι ολοφάνερο ότι θα συνεχιστεί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ο ΟΗΕ αποδείχθηκε πάλι ανίκανος να επιβάλει το διεθνές δίκαιο και να προστατεύσει τους αμάχους. Δείχνει να αποδέχεται τη σφαγή και απλώς αναζητεί δήθεν τρόπους να φθάσει η λεγόμενη ανθρωπιστική βοήθεια σε όσους κατορθώνουν να γλιτώσουν από τα εχθρικά πυρά. Αλλά αυτό δεν σημαίνει διασφάλιση της ειρήνης. Είναι στρουθοκαμηλισμός. Και αυτόν, δυστυχώς, εφαρμόζει και η Ευρωπαϊκή Ενωση, η οποία για άλλη μία φορά παραμένει στο περιθώριο των εξελίξεων και δέχεται τον ρόλο του ουραγού στην πολιτική των νεοσυντηρητικών ιεράκων της Ουάσιγκτον.»
Ελευθεροτυπία
Δημήτρης Πεπελάσης
«Πολλοί το γνώριζαν ότι θα ερχόταν η στιγμή της εκδίκησης. Φώναζαν, του κάκου όμως, ότι η εκπαιδευτική πολιτική, εδώ και δεκαετίες - όσον αφ