Γιώργος Καρέλιας

«. ..Τα σύννεφα καπνού, που σκέπασαν τις τελευταίες μέρες τη Θεσσαλονίκη από τη φωτιά στη χωματερή των Ταγαράδων, φέρνουν στην επιφάνεια το εκρηκτικό πρόβλημα των σκουπιδιών. Το συνειδητοποιούμε κάθε φορά που απεργούν οι οδοκαθαριστές και βρωμάνε οι πόλεις, το ξεχνάμε μόλις λήξει η απεργία και τα μαζέψουν. Ομως, η σημερινή φωτιά σ' αυτή τη χωματερή δείχνει ότι το πρόβλημα αγγίζει τα όρια του εγκλήματος, για το οποίο είναι συνυπεύθυνοι κυβερνήσεις, τοπικοί άρχοντες και πολίτες.

Χιλιάδες παράνομες χωματερές λειτουργούν επί δεκαετίες σε όλη τη χώρα, προκαλώντας συχνά πυρκαγιές και μολύνοντας τα υπόγεια νερά. Οι κυβερνήσεις το γνωρίζουν, αλλά αποφεύγουν να το αντιμετωπίσουν. Ενα σύμπλεγμα συμφερόντων, τοπικές αντιδράσεις και ο φόβος του πολιτικού κόστους έχουν οδηγήσει στη σημερινή κατάσταση. Η Αττική, για παράδειγμα, θα μπορούσε να έχει από χρόνια δύο ή τρεις σύγχρονες χωματερές για να περιοριστεί το αίσχος των Ανω Λιοσίων. Αλλά οι περίφημες τοπικές κοινωνίες δεν το επέτρεπαν, οι τοπικοί άρχοντες πλειοδοτούσαν σε αντιδράσεις ή απλώς αδιαφορούσαν, οι υπουργοί το πήγαιναν από αναβολή σε αναβολή και ιδού το αποτέλεσμα.

Μακάρι οι Ταγαράδες σήμερα να τους κάνουν όλους σοφότερους αφού, έτσι κι αλλιώς, τα περιθώρια έχουν εξαντληθεί. Και ίσως οι επικείμενες δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές να είναι μια καλή αφορμή για προβληματισμό και συμπεράσματα.

Να δουν, για παράδειγμα, οι ψηφοφόροι της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης τι έκαναν γι' αυτό το πρόβλημα οι άρχοντες που εκλέγουν επί τόσα χρόνια. Και να προβληματιστούν μήπως πρέπει να σταματήσει η επιβράβευση ανθρώπων που «το έχουν δίπορτο», πότε στην κεντρική εξουσία και πότε στην τοπική. Κι αυτοί μεν, όπως και τα κόμματά τους, βολεύονται. Ισως είναι καιρός να τους ξεβολέψουν οι ψηφοφόροι. ..»
Ελευθεροτυπία

Δημήτρης Μητρόπουλος

«Οι υποψήφιοι, όπως και τα κρασιά, έχουν ποικιλίες. Αρωματικοί, φρουτώδεις ή ξηροί δεν προσφέρονται στο ράφι αλλά σε ψηφοδέλτιο για εκλογική κατανάλωση.

Στην πολιτική, ο οινοποιός Γιάννης Μπουτάρης αποτελεί σπάνια ποικιλία. Είναι ο κατ' εξοχήν υποψήφιος της κοινωνίας πολιτών. Αυτή - μέσω οικολογίας, ακτιβισμού, αλλά και της δημόσιας παρουσίας του - τον ανέδειξε τελικά ως υποψήφιο για τον Δήμο Θεσσαλονίκης. H εμβέλεια της υποψηφιότητάς του, αλλά και τα διψήφια νούμερα στις δημοσκοπήσεις, αποδεικνύουν αυτό που όλοι αποδέχονται: ότι ο κομματισμός έχει κορεσθεί και ότι η κοινωνία κοιτάζει αλλού.

Φυσικά, αυτή είναι μια πραγματικότητα που την αναγνωρίζουν πρώτοι οι επαγγελματίες της πολιτικής. Ωστόσο, τα κόμματα σπανίως τολμούν να δώσουν χρίσμα υποψηφίου σε τέτοια πρόσωπα. Προτιμούν συνήθως διασημότητες - της τέχνης ή των MME - που έχουν αναγνωρισιμότητα, όχι όμως εμπλοκή στα κοινά. Δηλαδή δεν αντλούν από την κοινωνία πολιτών, αλλά από την κοινωνία του θεάματος.

. ..

Οι δημοτικές είναι εκλογές όπου οι ψηφοφόροι ψυχαναγκάζονται λιγότερο. H Θεσσαλονίκη έχει ήδη καταγράψει άλλη μια περίπτωση υποψηφίου με εξω-πολιτική φόρα: του Σπύρου Βούγια, ο οποίος, σημειωτέον, είναι σχεδόν μονίμως παρών στις εκδηλώσεις του Μπουτάρη. Ο Σπύρος δεν ευτύχησε ως ΠΑΣΟΚ. Από την άποψη αυτή, είναι ίσως προτιμότερο για έναν υποψήφιο της ίδιας ποικιλίας, όπως ο Γιάννης Μπουτάρης, να κατέβει ανεξάρτητος, χωρίς κομματικούς εναγκαλισμούς.»
Τα Νέα

Γιωργος Δελαστικ

«Πανευτυχής, από πολιτική σκοπιά, έδειχνε η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κοντολίζα Ράις κατά τη διάρκεια της επίσκεψής της στον ισοπεδωμένο από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς Λίβανο. «Ηρθε ο καιρός για μια νέα Μέση Ανατολή» δήλωσε πανηγυρικά. Δεν δίστασε, μάλιστα, να παρομοιάσει τις εκατόμβες Λιβανέζων αμάχων, θυμάτων της ισραηλινής εισβολής, και την απίστευτης έκτασης συστηματική καταστροφή των υποδομών του Λιβάνου με τις «ωδίνες του τοκετού» της επαγγελλόμενης «νέας Μέσης Ανατολής». ..

Από συνολική γεωστρατηγική σκοπιά, όμως, το σημαντικότερο στοιχείο της «νέας Μέσης Ανατολής» υπήρξε αναμφισβήτητα η δημόσια θέση του Τελ Αβίβ υπέρ της