Από το πρώτο θέμα

«Νύκτωρ και με αφορμή την άνοδο των επιτοκίων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), τα ελληνικά πιστωτικά ιδρύματα εξαπέλυσαν μία ακόμη επίθεση κατά των συμφερόντων των πελατών τους. Ετσι, Παρασκευή απόγευμα, ανέβασαν τα επιτόκια δανεισμού αλλά κράτησαν στάσιμα τα επιτόκια ταμιευτηρίου και ανέβασαν ελάχιστα μόνο το επιτόκιο προθεσμιακών καταθέσεων.

Η κίνηση αυτή επιβαρύνει ακόμη περισσότερο το αρνητικό ισοζύγιο που είχαν επιβάλει οι τράπεζες σε βάρος των καταθετών. Ετσι, ενώ η μικρή διαφορά επιτοκίων καταθέσεων και στεγαστικών δανείων στην Ευρώπη ανέβηκε λίγο, στην Ελλάδα η ήδη μεγάλη διαφορά διευρύνθηκε ακόμη περισσότερο.

Αυτή η διαφορά εξηγεί την τεράστια κερδοφορία των τραπεζών (1,5 δισ. ευρώ το πρώτο εξάμηνο!) αλλά έχουν πολλαπλές αρνητικές επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία: απομυζούν οικονομική δύναμη των νοικοκυριών και αποτρέπουν τον περαιτέρω εκσυγχρονισμό της τραπεζικής αγοράς, αφού τα κέρδη είναι εξασφαλισμένα δι' ολιγοπωλιακών μεθόδων.

Δυστυχώς, οι εποπτικοί μηχανισμοί, που έπρεπε να παρέμβουν για να αποτραπεί η διά των επιτοκίων αφαίμαξη των αποταμιευτών, ολιγώρησαν. Η ευθύνη ανήκει πρωτίστως στην Επιτροπή Ανταγωνισμού και στις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Ανάπτυξης οι οποίες έχουν ακόμη το καθήκον να ελέγχουν την εύρυθμη λειτουργία κάθε αγοράς. Ευθύνη έχει και η κυβέρνηση συνολικώς διότι, παρά το γεγονός ότι οι κρατικοί μηχανισμοί αποδείχθηκαν ανεπαρκείς, δεν μεταβίβασε τις αρμοδιότητες ελέγχου στην Τράπεζα της Ελλάδος (όπως γίνεται σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη). Ευθύνες έχει και η Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία αν και τύποις δεν μπορεί να ελέγξει, έχει πολλούς τρόπους να πιέσει τα πιστωτικά ιδρύματα. ..»
Καθημερινή

Αλέξης Καλοκαιρινός

«Ο αποκεφαλισμός επιφανών στελεχών από τον αρχηγό του κόμματος αποτελεί μέρος των ελληνικών δημοκρατικών παραδόσεων. Σύμφωνα με την εγχώρια πολιτική παράδοση, ο ηγέτης ενός κόμματος εξουσίας οφείλει, από καιρού εις καιρόν, να τρέφεται με φίλιον αίμα. H πρακτική αυτή είναι τόσο αποδεκτή από τα κομματικά στελέχη και την κοινή γνώμη, ώστε να θεωρείται φυσιολογικό ότι οι καρατομήσεις δεν είναι προσωπικές αλλά «συμβολικές». Ως επίδειξη αρχηγικής πυγμής, παραδειγματίζουν τους υπολοίπους που σέρνουν το κομματικό κάρο και ενισχύουν το μεσσιανικό προφίλ του ηγέτη που κρατάει τα ηνία.

Στην περίπτωση του Γιώργου Παπανδρέου, όμως, το μόνο που δεν αμφισβητείται από κανέναν είναι η απόλυτη κυριαρχία του στο κόμμα. Επίσης, ο ίδιος έχει φροντίσει να καλλιεργήσει ένα αρκετά αντιμεσσιανικό προφίλ απέναντι στην κοινωνία. Από την άποψη αυτή, η εκτίμηση των άμεσων συνεργατών του, ότι με τη διαγραφή του Γιάννου Παπαντωνίου μειώνεται η «ρευστότητα» και «ενισχύεται η ενότητα» του ΠΑΣΟΚ, είναι μάλλον άστοχη.

Οι παραδόσεις, ακόμα και οι πολιτικές, συχνά λαμβάνουν χαρακτήρα τελετουργίας. Στη μυθολογία, η θυσία ενός ανθρώπου εμφανίζεται ως πρόσφορο μέσο για να φυσήξει ο άνεμος και να γεμίσουν με αέρα τα πανιά. Αυτό σπανίως επιβεβαιώνεται στην πολιτική. Όχι διότι η πολιτική είναι πάντοτε ορθολογικότερη από τη μυθολογία. Αλλά, στην πραγματική ζωή, η αλυσίδα των αιτίων και των αποτελεσμάτων είναι πιο αμείλικτη. Συνακόλουθα, η ορθολογική διάγνωση των προβλημάτων είναι πολιτικά αποτελεσματικότερη, ακόμα και σε κοινωνίες που σκέφτονται με όρους πολιτικής θεολογίας.

Αυτό ισχύει τόσο για τους συντηρητικούς στυλοβάτες των πολιτικών μύθων όσο και για τους προοδευτικούς υποστηρικτές του εξορθολογισμού της δημόσιας ζωής. Απλώς, για τους τελευταίους η προσφυγή σε τελετουργικές «συμβολικές» πρακτικές, σε υποκατάσταση των κινήσεων που υπαγορεύει ο πολιτικός ορθολογισμός, είναι διπλά προβληματική.»
Τα Νέα

Από το πρώτο θέμα

«Η κατάπαυση του πυρός τηρείται. Χρειάστηκαν σχέδια επί σχεδίων και συμβιβασμοί επί συμβιβασμών για να μπορέσουν τα εμπλεκόμενα μέρη να καταλήξουν σ' αυτήν την εύθραυστη, αλλά πάντως ανακουφιστική λύση, όπως απαιτούσαν από την αρχή των ισραηλινών επιθέσεων οι πολίτες του κόσμου. Τα όπλα