Mπαμπης Παπαδημητριου
«Αν ο Κώστας Καραμανλής περισσότερο από τους τέσσερις προηγούμενους πρωθυπουργούς επιθυμεί ειλικρινώς να τιμά τη Θεσσαλονίκη, πρέπει να καταργήσει τον ευτελισμό της πολιτικής στο «επαρχιώτικο παζάρι» της, άνευ πλέον σημασίας, δήθεν «Διεθνούς» Εκθεσης. Ενα τέταρτο του αιώνα από την ενσωμάτωσή μας στην Κοινότητα των Ευρωπαϊκών Κρατών, η επανάληψη μιας δήθεν «παράδοσης», δήθεν «απόδοσης σεβασμού στη Μακεδονία», δήθεν «περιφερειακής αποκέντρωσης» μένει για να υπενθυμίζει τον αναχρονισμό της πολιτικής μας σκηνής και την επίμονη άρνηση για τον εκσυγχρονισμό ή, ακόμη περισσότερο, την επανίδρυση του κράτους.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν οφείλει το περίφημο «κράτος των Αθηνών» να αποδώσει τον σεβασμό και την προσοχή που πρέπει στη μεγάλη πόλη του Βορρά. Για να γίνει όμως αυτό θα μπορούσε ο κ. Καραμανλής να συγκαλεί το Υπουργικό Συμβούλιο δύο φορές τον χρόνο, για παράδειγμα, κατά προτίμηση στο Διοικητήριο. Θα συζητούσε το Συμβούλιο, με σοβαρότητα, προετοιμασία και προβολή μεγάλη, πέραν των τρεχουσών υποθέσεων και θέματα γεωστρατηγικής, περιφερειακής ανάπτυξης, εξωτερικής πολιτικής κ.λπ. Θα πείτε βεβαίως ότι για να γίνουν αυτά, χρειάζεται να ρίξει τη γραφειοκρατική του γκριζάδα, να οργανωθεί καλύτερα το κυβερνητικό έργο και να μπει η κοινωνία μας στην ουσία των πραγμάτων.
Ακόμη και η περίφημη ομιλία προς τις παραγωγικές «τάξεις» δεν έχει, εδώ και πολλά χρόνια, τίποτε το βαρυσήμαντο. Αν είχε κάποια έννοια, ήταν όταν το κράτος ήταν πανίσχυρο, η κυβέρνηση προσδιόριζε τις αυξήσεις των μισθών, να μοιράσει επιδοτήσεις και επιδόματα, να ορίσει ελάχιστες και ανώτατες τιμές αγαθών και προϊόντων. Ολα ξεκίνησαν στη δεκαετία του 60, χρησιμοποιήθηκαν με άκρα πολιτική έμφαση από τον Ανδρέα Παπανδρέου και, κάπου εκεί, ξόφλησαν. Τα αναβίωσε ο Κ. Σημίτης, περισσότερο γιατί ενέπιπταν στη δημιουργία αρχηγικού προφίλ. Δεν πρέπει να αφήσουμε ασχολίαστη την ευκαιρία για σπατάλη που προφέρει η τριήμερη φιέστα σε πλήθος δημοσίων λειτουργών, υπουργών και στελεχών επιχειρήσεων: κρατικών κατά κύριο λόγο, αφού οι περισσότερες σοβαρές και δυναμικές ιδιωτικές μονάδες δεν μπαίνουν στον κόπο να στήσουν «περίπτερο». Σπατάλη και των «κοινωνικών» αντιδράσεων, όπως απέδειξαν οι οπαδοί του κρατικώς επιδοτούμενου ΠΑΟΚ, οι οποίοι κέρδισαν τις εντυπώσεις με τη συγκέντρωσή τους. Ακόμη και στην ώρα που επιλέγεται για εγκαίνια και ομιλίες υπάρχει πλήρης ταύτιση με την ευνουχισμένη εικόνα μιας ομφαλοσκοπούμενης κοινωνίας. Πολιτικοί και δημοσιοσχεσίτες προγραμματίζουν τα πάντα στην ώρα των τηλεοπτικών σόου, με την ελπίδα να «μας δείξει μια σταλιά το κανάλι».
Και το γαϊτανάκι συνεχίζεται με τον «αρχηγό» της αντιπολίτευσης, τους προέδρους των μικρότερων κομμάτων, όλα ιεραρχημένα σε ένα απίθανο «σοβιετικό» πρωτόκολλο, απελπιστικά ανιαρό και αθεράπευτα ψεύτικο. Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο ελληνικός κόσμος αν, έστω από καιρό σε καιρό, οι πολιτικοί μας ξεχνούσαν να υποκλιθούν στο κρατικοδίαιτο παρελθόν μας.»
Καθημερινή
Σήφης Πολυμίλης
«Είναι αλήθεια ότι πάντα το βήμα της ΔΕΘ ήταν μια ευκαιρία για τους εκάστοτε πρωθυπουργούς να μοιράζουν υποσχέσεις. Το πρόβλημα με τον κ. Καραμανλή δεν είναι ότι ακολούθησε απλώς την πεπατημένη, αλλά πήγε ένα βήμα παραπάνω. Υποσχέθηκε για μια ακόμα φορά ότι, όπως είχε υποσχεθεί προεκλογικά, θα υλοποιήσει τα «θα» του κάποια στιγμή, όταν και εφόσον το επιτρέψουν οι συνθήκες... Με λίγα λόγια, φάτε μάτια ψάρια και βλέπουμε...
Είναι χαρακτηριστικό ότι όλες οι απαντήσεις του ξεκινούσαν με το: ναι έχουμε δεσμευθεί, το έχουμε ως στόχο, αλλά το πότε θα το υλοποιήσουμε δεν μπορώ να σας το πω, διότι δεν ξέρω πότε και αν θα το επιτρέψουν οι συνθήκες της οικονομίας... Δεν έχει, λέει, δικαίωμα να υποθηκεύσει το μέλλον της χώρας με αλόγιστες παροχές, γι' αυτό και ο βηματισμός προς το στόχο θα γίνεται ανάλογα με τις αντοχές της οικονομίας. Μόνο που οι πολίτες που τον εμπιστεύθηκαν, όταν μοίραζε αθρόες υποσχέσεις προεκλογικά, ούτε περίμεναν ούτε είχαν καταλάβει ότι ο βηματισμός προς το στόχο μπορεί να πάρει χαρακτήρα αέναου επιτόπου β