Παντελης Μπουκαλας

«Ολοκληρώθηκε λοιπόν, με τον δεύτερο γύρο των δημαρχιακών και νομαρχιακών εκλογών, «η νίκη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης». Ολοκληρώθηκε δηλαδή ο αγώνας της κατάφωρης υποκρισίας, με τα κομματικά στελέχη να κλίνουν βαθύτατα συγκινημένα στις δηλώσεις τους τη λέξη «αυτοδιοικητικός», τάχα πως αυτή είναι πια ο μέγας έρωτάς τους, και ταυτόχρονα να κλείνουν μέσα σε βαμμένα κουτάκια ψήφους, δήμους, νομαρχίες· να εγκλωβίζουν εν ολίγοις μέχρις ασφυξίας ό,τι θα μπορούσε να εννοηθεί ως Τοπική Αυτοδιοίκηση. Το ίδιο το υπουργείο Εσωτερικών άλλωστε μερίμνησε, ως μη όφειλε, να εφοδιάσει την τηλεοπτική αγορά με τα κομματικώς χρωματισμένα ορθογώνιά του (γαλάζια, πράσινα, κόκκινα, λευκό μέσα σε γαλάζιο ή πράσινο, πράσινο ή γαλάζιο μέσα σε λευκό κ.ο.κ.), ώστε να μην υπάρξει το παραμικρό περιθώριο να σκεφτεί κανείς ότι τα κόμματα έπραξαν όντως αυτό που ισχυρίζονταν ότι έπραξαν: δεν επενέβησαν, δεν έδωσαν χρίσματα σαφώς αντιτιθέμενα στην εκφρασμένη βούληση των τοπικών κοινωνιών, δεν διέβαλλαν «αντάρτες», δεν καπέλωσαν, δεν κηδεμόνευσαν, δεν ρουσφετολόγησαν αγρίως, δεν συναλλάχτηκαν.

Στο μεσοδιάστημα από τον πρώτο γύρο στον δεύτερο, και με τους κομματικούς μηχανισμούς να προσδίδουν σχεδόν δημοψηφισματικό χαρακτήρα σε εκλογές που αντικείμενό τους θρυλείται πως είναι η εκλογή τοπικών αρχόντων, δεν έμεινε χώρος ούτε καν για προσχήματα. Υπουργοί και στελέχη μετατράπηκαν σε περιοδεύοντες ελαιοχρωματιστές, κολάκεψαν, έταξαν, απείλησαν, ώστε το χρώμα του κόμματός τους να κατακτήσει και τον τελευταίο δήμο – κι όχι επειδή αυτό θα σήμαινε οτιδήποτε το παρήγορο για τα αυθεντικά προβλήματα του συγκεκριμένου δήμου, αλλά απλώς για να κερδηθούν οι εντυπώσεις στο τρίωρο της τηλεοπτικής «ανάπλασης» των αποτελεσμάτων. Αλλωστε, τα «ντέρμπι» και τα «θρίλερ» της κάλπης υπάρχουν και καταξιώνονται μόνο αν αναπαρασταθούν στην οθόνη.

Εν πάση περιπτώσει, ο δεύτερος γύρος αποσαφήνισε τρία τινά: Πρώτον, ότι η Ν.Δ. δεν δικαιούται να αισθάνεται παντοδύναμη, γεγονός που δεν φαίνεται να το κατανοούν όλα τα στελέχη της, τα οποία αποδεικνύονται κάθε μέρα και ικανότεροι (δηλαδή αλαζονικότεροι) χρήστες της δημιουργικής λογιστικής. Δεύτερον, αποσαφηνίστηκε ότι το ΠΑΣΟΚ δεν δικαιούται προς το παρόν να αισθάνεται «ισάξιος διεκδικητής της εξουσίας», όταν αμφισβητείται η αποτελεσματικότητα της ίδιας της ηγεσίας του. Το τρίτο που αποσαφηνίστηκε είναι ότι και σε πέντε γύρους να γίνονταν οι δημοτικές εκλογές, οι αποδέκτες των «μηνυμάτων», καθηλωμένοι στις προκάτ βεβαιότητές τους, θα εξακολουθούσαν να δυσκολεύονται στην ανάγνωσή τους.»
Καθημερινή

Αλέξης Καλοκαιρινός

«Οι εντυπώσεις του δεύτερου γύρου αντιστάθμισαν σε ένα βαθμό εκείνες του πρώτου για το ΠΑΣΟΚ. Η παρτίδα σώθηκε, υπό την έννοια ότι δεν επήλθε η διαφαινόμενη μετά τον πρώτο γύρο καταστροφή. Στο ΠΑΣΟΚ έχουν λόγους να αισθάνονται ανακούφιση για τη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος, αλλά όχι και δικαίωση για τις αρχικές εξωπραγματικές εκτιμήσεις και ερμηνείες του αποτελέσματος του πρώτου γύρου.

Η επόμενη μέρα των τοπικών εκλογών κρύβει μια παγίδα για το ΠΑΣΟΚ: Να επικρατήσει το δόγμα «όλα είναι καλώς καμωμένα». Και όχι μόνο όσοι πρεσβεύουν το δόγμα αυτό να επαναπαυθούν, αλλά και όσοι από τους «ανθρώπους του προέδρου» δέχθηκαν κριτική για τους χειρισμούς τους να θεωρήσουν ότι ήρθε η ώρα για ξεκαθάρισμα λογαριασμών με εκείνους που τους αμφισβήτησαν.

Η στιγμή είναι κατάλληλη για τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ να δείξει έμπρακτα ότι αντιλαμβάνεται πού ακριβώς τοποθετείται η «νέα αφετηρία» που, όπως διακηρύσσει, σηματοδότησε το αποτέλεσμα των τοπικών εκλογών. Ο κ. Παπανδρέου, παρά την εμμονή του στη διαπίστωση «αλλαγής σκηνικού», έδωσε σημάδια αυτής της αντίληψης στην προχθεσινή του δήλωση αναγγέλλοντας πολιτικές πρωτοβουλίες, αρχής γενομένης από το μέτωπο της Παιδείας.

Βέβαια, την περασμένη Παρασκευή, υπό το κράτος πανικού, το ΠΑΣΟΚ είχε ήδη ζητήσει και επιτύχει την αναβολή της συζήτησης του άρθρου 16. Η δικαιολογία που προβλήθηκε («ανάγκη αποφόρτισης της κοινωνικής έντασης») είναι ανάρμοστη για ένα κόμμα αξιωμα