Δημήτρης Μητρόπουλος

«ΕΧΑΣΕ. Οι προχθεσινές εκλογές για Κογκρέσο και Γερουσία είναι ένα μεγάλο «όχι» στον Τζορτζ Μπους.

ΔΕΙΛΑ στην αρχή, ξέφρενα στη συνέχεια, οι Δημοκρατικοί πανηγύρισαν στους ροκ ήχους του Μπρους Σπρίνγκστιν και των Ρόλινγκ Στόουνς. Η μεταστροφή είναι σαρωτική, ιδίως στη μέση Αμερική. Όταν η οπισθοδρομική Ιντιάνα εκλέγει τρεις Δημοκρατικούς υποψήφιους στο Κάπιτολ Χιλ - ε, μάλλον είναι καιρός για αλλαγή.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ απλοϊκές, σοφιστικέ και μονολεκτικές εξηγήσεις για την ήττα των Ρεπουμπλικάνων. Η απλοϊκή ερμηνεία είναι ότι ο Μπους είναι ένας αντιδραστικός τύπος και η αντίδραση στην πολιτική του ήταν αναμενόμενη. Η αμερικανική Δημοκρατία μπορεί να περνάει ακραίες φάσεις - η περίπτωση Μακάρθι - τα προοδευτικά ανακλαστικά της όμως επανέρχονται. Η σοφιστικέ ερμηνεία είναι ότι ο νεώτερος Μπους κυβέρνησε σύμφωνα με τις επιθυμίες του σκληρού πυρήνα της αμερικανικής Δεξιάς, αγνοώντας τον μεσαίο πολιτικό χώρο. Και η μονολεκτική εξήγηση συνοψίζεται στο Ιράκ.

ΓΙΑ ΤΑ επόμενα δύο χρόνια, ο Μπους θα είναι δεμένος χειροπόδαρα, αφού νόμος δεν θα ψηφίζεται χωρίς συναίνεση των Δημοκρατικών. Ωστόσο, Κογκρέσο και Γερουσία δεν μπορούν να κάνουν τίποτε στα εξωτερικά όπου Τσέινι και Σια θα συνεχίζουν να αλωνίζουν από Βαγδάτη μέχρι Γκουαντάναμο, περνώντας από διάφορες άγνωστες τοποθεσίες, όπου είναι άγνωστο πόσοι και γιατί κρατούνται. Ακόμη χειρότερα: οι Αμερικανοί ψηφοφόροι ξύπνησαν αργά, ύστερα από έξι ολόκληρα χρόνια.

Η ΖΗΜΙΑ που έχει κάνει ο Μπους και η παρέα των νέο-κονς - νεοσυντηρητικών - στις διεθνείς σχέσεις είναι μεγάλη. Οι σχέσεις Ευρώπης - Αμερικής είναι στην κατάψυξη. Ο αντιαμερικανισμός είναι δημοφιλέστερος από την Κόκα-Κόλα. Η αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής είναι βαθιά και το Ισραήλ πιο ακραίο παρά ποτέ.

Ο ΜΠΟΥΣ, ούτως ή άλλως, σε δύο χρόνια φεύγει, έχοντας κλείσει δύο θητείες. Η κακή κληρονομιά του όμως μένει.»
Τα Νέα

Πασχος Mανδραβελης

«Aν δείχνει κάτι την πολιτική στροφή στις ΗΠΑ, περισσότερο και από την κυριαρχία των Δημοκρατικών στη Βουλή των Αντιπροσώπων και την ισοπαλία στη Γερουσία, είναι τα αποτελέσματα για την εκλογή κυβερνητών των Πολιτειών. Σ’ αυτές τις εκλογές που ιστορικά κυριαρχούν τα τοπικά κριτήρια, οι Δημοκρατικοί κέρδισαν έξι επιπλέον Πολιτείες, που έχασαν φυσικά οι Ρεπουμπλικάνοι. Σε πολλές από αυτές τις Πολιτείες, οι Ρεπουμπλικάνοι κυβερνήτες καταψηφίστηκαν, παρά το γεγονός ότι η δουλειά τους επιδοκιμαζόταν στις δημοσκοπήσεις από τους ψηφοφόρους.

Αυτό δείχνει ότι οι ενδιάμεσες εκλογές ήταν τελικά ένα δημοψήφισμα που έχασε ο Τζορτζ Τζούνιορ Μπους, αλλά δείχνει και την οργή του αμερικανικού λαού για όλα αυτά τα ψέματα, τη φτηνή ηθικολογία και τον χυδαίο χριστιανισμό που αυτή η διακυβέρνηση προωθούσε όλα αυτά τα χρόνια. Φαίνεται ότι οι Αμερικανοί κατανόησαν ότι οι παλιές λύσεις που οι ακραία συντηρητικοί Ρεπουμπλικάνοι προωθούσαν, δεν μπορεί να λύσουν νέα προβλήματα. Το «όπισθεν ολοταχώς» δεν δούλεψε. Αντιθέτως κόστισε πολλά στη χώρα τους.

Κυρίως οργίσθηκαν διότι πίσω από τα συνθήματα περί «πατρίδος, θρησκείας, οικογένειας», κρυβόταν η μέγιστη υποκρισία, πρωτόφαντα οικονομικά και ηθικά σκάνδαλα. Τα κηρύγματα για την πατρίδα οδήγησαν σε ένα ανόητο και αδιέξοδο πόλεμο (και μάλιστα με κατασκευασμένες δικαιολογίες), πίσω από θρησκευτική οργή για το «κουσούρι» της ομοφυλοφιλίας κρυβόταν ένας ομοφυλόφιλος αρχηγός της Ευαγγελικής Eκκλησίας, και πίσω από τις οικογενειακές αξίες κρυβόταν οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις γερουσιαστή (υψηλά ιστάμενου στελέχους των Ρεπουμπλικανών) σε μαθητευόμενους νέους του Κογκρέσου. Η ακροδεξιά υποκρισία περίσσεψε τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ και αυτήν την υποκρισία τιμώρησαν οι ψηφοφόροι.

Η νίκη των Δημοκρατικών θα έχει σαφείς πολιτικές επιπτώσεις στις ΗΠΑ και τον κόσμο. Ο πολύς Ντόναλτ Ράμφελντ μάλλον μας αποχαιρετά, και ο Τζούνιορ Μπους θα πάψει να λειτουργεί ανεξέλεγκτα. Αυτά θα είναι καλά και για τις ΗΠΑ, αλλά και για τον κόσμο. Πέρα όμως από τις πολιτικές επιπτώσεις αυτών των εκ