ΟΧΥΡΩΜΕΝΟΣ επί δίμηνο στον γυάλινο πύργο του Μαξίμου, ο επικεφαλής της κυβέρνησης αρνείται να... αναγνωρίσει το πρόβλημα που δημιουργεί στον ίδιο, στο κόμμα του και στη χώρα το σκάνδαλο των ομολόγων. Γυρίζει την πλάτη στα γεγονότα, ασκεί τα καθήκοντά του εξ... αποστάσεως, πολιτεύεται με γνώμονα τη μικρότερη δυνατή έκθεσή του στην αρνητική δημοσιότητα των ημερών.

Ο Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ μοιάζει να απέχει! Και είναι όντως εντυπωσιακό ότι τη στιγμή που ακόμα και η εκλογική βάση της ΝΔ ζητεί την κεφαλή των υπευθύνων επί πίνακι, το πρόσωπο που θα μπορούσε να βάλει το μαχαίρι στο κόκαλο για να εξυγιάνει το νοσηρό σκηνικό δείχνει απρόθυμο να αποδώσει τις ευθύνες εκεί που πράγματι ανήκουν.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ θυμώνει - και το δείχνει. Οι υπουργοί, που νιώθουν την πίεση να γίνεται ασφυκτική, ζητούν παρεμβάσεις. Η βάση κυριολεκτικά βράζει! Και όμως. Ο πρωθυπουργός προτιμά τη θαλπωρή της απραξίας. Το μόνο που φαίνεται να τον ενδιαφέρει είναι να ανασυγκροτήσει το τραυματισμένο προφίλ του - γεγονός που τον ωθεί σε επικοινωνιακές ακροβασίες και αμήχανα τεχνάσματα, όπως η σύσκεψη που συγκάλεσε χθες στο Μαξίμου με τους περιφερειάρχες, για το Δ ΚΠΣ.

ΟΙ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ της στιγμής είναι μεγάλες, αλλά ο Κ. Καραμανλής και το επιτελείο του αρνούνται να το αποδεχτούν. Ξεχνούν, φαίνεται, ότι η δεξαμενή της ανοχής στέρεψε. Και βαυκαλίζονται να πιστεύουν ότι η κρίση θα ξεπεραστεί με πολιτικές φωτοβολίδες, όπως αυτήν που προανήγγειλε την επαναγορά του διαβόητου ομολόγου των 280 ευρώ από την JP Morgan και η οποία, τελικά, έσκασε στα χέρια τους!

Η μοναξιά του πρωθυπουργού

Μερικές φορές καλό είναι να λέμε τα πράγματα ως έχουν. Δύο άνθρωποι κέρδισαν τις εκλογές το 2004: βασικά ο Κώστας Καραμανλής και κατά δεύτερο λόγο ο Θοδωρής Ρουσόπουλος που βρέθηκε δίπλα του κατά την προεκλογική περίοδο. Ο Καραμανλής έφερε το πολιτικό παιχνίδι στα μέτρα του και την πολιτική ρητορεία του ακριβώς στο κέντρο.

Καθ’ όλη την προεκλογική περίόδο ο μόνιμος μπελάς στον δεύτερο όροφο της Ρηγίλλης ήταν οι... γκάφες ορισμένων στελεχών της. Μη μιλήσει κανείς για «τα δικά μας παιδιά», μη σηκώσει μπαϊράκι σε κάποιο θέμα κάποιο στέλεχος, μην κάνει καμιά ανόητη τηλεοπτική εμφάνιση ο τάδε βουλευτής.

Ο κ. Καραμανλής γνώριζει, και το κυριότερο το ένιωθε με το απαράμιλλο πολιτικό IQ που διαθέτει, ότι είχε γίνει αρχηγός σε μια παράταξη που είχε σκουριάσει. Στα δύσκολα χρόνια της αντιπολίτευσης ο σκώρος άρχισε να τρώει τον ιστό της κεντροδεξιάς παράταξης. Λίγα ήταν τα δυναμικά στελέχη της κοινωνίας που ταυτίζονταν με τη Ν.Δ., γιατί καριέρα, είτε με κανονικούς όρους είτε «κάτω από το τραπέζι», έκανες με το ΠΑΣΟΚ που είχε γίνει καθεστώς και άρα μαγνήτης για τους «πετυχημένους».

Τη «μούχλα» την ένιωθες ανεβαίνοντας την παλιά σκάλα στη Ρηγίλλης, που έτριζε. Ο κ. Καραμανλής πήρε το «μαγαζί» και με συστηματικότητα και κόπο έφτασε στην νίκη του 2004. Εκανε όμως ένα λάθος. H Ν.Δ. απέκτησε αρχηγό αλλά όχι μηχανισμούς και σαφές στίγμα. Ανακαίνισε το «μαγαζί», ενώ αυτό ήθελε πλήρη ανακατασκευή. Ως αρχηγός της αντιπολίτευσης είδε τη σκουριά και φοβήθηκε να την αγγίξει.

Τον φαντάζομαι πολλές φορές σκυμμένο πάνω στο γραφείο του, βαθιά προβληματισμένο για πολλούς ανθρώπους που έχει στην κυβερνησή του αλλά και το κόμμα. Πρέπει να του «τη δίνει» κανονικά πως όλοι τρέχουν γύρω του στα καλά και με την πρώτη στραβή αρχίζουν τα καρφώματα, τραβάνε τα μαλλιά τους όπως ο χορός στην αρχαία τραγωδία, χαβαλεδιάζονται στην τηλεόραση και... τον περιμένουν να αποφασίσει. Η Ν.Δ. έχει καταφέρει να φτάσει σε τρία χρόνια εκεί που ήταν ο Σημίτης μετά από επτά, είτε από απειρία είτε από έλλειψη μηχανισμών.

Σήμερα βρισκόμαστε εκεί που είμασταν το 2004: ο Κώστας Καραμανλής είναι μόνος του κλεισμένος στη Ραφήνα και οι στενοί του συνεργάτες τον θυμούνται τόσο «κλειστό» και προβληματισμένο άλλες μία η δύο φορές τα τελευταία έξι χρόνια. Ξέρει ότι, όπως και στην αρχαία τραγωδία, η κάθαρση μπορεί να έλθει με ένα τρόπο, με αίμα, με μια θυσία. Ο πρωταγωνιστής νιώθει την πίεση, την αδικία αυτού που πρόκειται