*** Ας πάρουμε για παράδειγμα το σκανδιναβικό μοντέλο, όπου αδιαμφισβήτητα υπάρχει ένα ισχυρότατο κοινωνικό κράτος, που φροντίζει τους πολίτες του, είτε είναι άνεργοι είτε χρειάζονται περίθαλψη είτε φτάνουν στη σύνταξη. Πυλώνας αυτού του συστήματος είναι η φορολογική πολιτική. Και δεν μιλάμε για τους έμμεσους φόρους, αλλά για τους άμεσους, όπου ο καθένας συνεισφέρει αναλογικά με το πραγματικό του εισόδημα. Οι φορολογικοί συντελεστές, προοδευτικά βέβαια, είναι βαρύτατοι για τα δικά μας δεδομένα, όπως και οι συνέπειες για τους φοροφυγάδες.

*** Ποια ελληνική κυβέρνηση θα τολμούσε να προχωρήσει σε μια ανάλογη μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, ώστε να εξασφαλίσει τους αναγκαίους πόρους, για να ασκήσει κοινωνική πολιτική ή να διαθέσει τα κονδύλια που διαθέτουν αυτές οι χώρες για την Παιδεία, που αποδεδειγμένα συμπεριλαμβάνεται ανάμεσα στις κορυφαίες σε όλο τον κόσμο; Φοβάμαι καμιά απολύτως. Εν Ελλάδι έχουμε εθιστεί να μιλάμε αριστερόστροφα υποτίθεται, αλλά στην πράξη να πολιτευόμαστε προς την αντίθετη κατεύθυνση...

*** Βαυκαλιζόμαστε κι εμείς οι πολίτες με διακηρύξεις προθέσεων και φανταζόμαστε ότι μπορεί να υπάρξει μια κοινωνική Αριστερά χωρίς να θιχτούν τα μικρά ή μεγάλα συμφέροντα κανενός... Ποιος μίλησε, για παράδειγμα, για τον ισοπεδωτικό φόρο κληρονομιάς, που προανήγγειλε ο κ. Καραμανλής και βολεύει μεν και τους μικροϊδιοκτήτες, αλλά στην πραγματικότητα προσφέρει πολλαπλάσια στους μεγαλοϊδιοκτήτες; Πόσο εν τέλει είμαστε διατεθειμένοι όλοι να υποστούμε, αναλογικά βέβαια, τις θυσίες που απαιτούνται, για να φτάσουμε κάποια στιγμή σε ένα κοινωνικό κράτος που θα σέβεται τους πολίτες του; Γιατί, είτε μας αρέσει είτε όχι, κοινωνική πολιτική δεν γίνεται με λόγια, αλλά με συγκεκριμένες πράξεις και συγκεκριμένες επιπτώσεις... Το δεχόμαστε;

Καφενείον η Ελλάς

Ελευθεροτυπία