Γρηγόρης Νικολόπουλος
«Η στενή αλλά και πελατειακή σχέση γραφειοκρατών και πολιτικών εμποδίζει την κυβέρνηση να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα της χώρας και τη στρέφει εναντίον του πιο αδύναμου κρίκου, δηλαδή των πολιτών. Τους τελευταίους μήνες τα ανησυχητικά δείγματα αυξάνονται. Καθώς οι εφοριακοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να μαζέψουν τον ΦΠΑ, η κυβέρνηση αποφασίζει να αυξήσει τον φόρο για όλους. Αντί λοιπόν να αυξήσει την αποδοτικότητα των εφοριακών, αντί να βελτιώσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και να αυξήσει τις ποινές για τους επιχειρηματίες που εισπράττουν ΦΠΑ και δεν τον αποδίδουν, η κυβέρνηση προσανατολίζεται στην αύξηση κατά 2% του Φόρου Προστιθέμενης Αξίας.
Αντίστοιχη είναι η πολιτική της κυβέρνησης και με τους άμεσους φόρους. Ευνοεί από τη μία μεριά ορισμένες ομάδες φορολογουμένων και εισοδημάτων, μειώνοντας τους φόρους τους, και από την άλλη ζητάει από όλους να πληρώσουν περισσότερους έμμεσους φόρους. Την ίδια στιγμή ενώ το κράτος χρωστάει στα ασφαλιστικά ταμεία συνολικά 10 δισ. ευρώ εφορμά και πάλι κατά των πολιτών ζητώντας τους αύξηση των εισφορών, περισσότερα χρόνια εργασίας, περιορισμό των προνομίων που έχουν μερικά κλαδικά ασφαλιστικά ταμεία κ.ο.κ. Και ενώ το κράτος το οποίο ασκεί τη διαχείριση των κεφαλαίων των ασφαλιστικών ταμείων έχει και την ευθύνη για τα χάλια τους, προτιμά να ρίξει το βάρος στους εργαζομένους και στους συνταξιούχους παρά να επιλέξει αποδοτικότερους τρόπους διαχείρισης των κεφαλαίων οι οποίοι όμως θα έθιγαν την κομματική και κρατικοδίαιτη γραφειοκρατία.
Ανάλογη τακτική ακολουθεί και στο θέμα του πετρελαίου. Επειδή το κράτος δεν θέλει ή δεν μπορεί να ελέγξει το λαθρεμπόριο καυσίμων ζητεί από τους πολίτες να πληρώσουν ακριβότερα το πετρέλαιο θέρμανσης και μετά να χάσουν και ένα μεροκάματο για να στηθούν στην ουρά στις τράπεζες και να ζητήσουν επιστροφή των χρημάτων τους. Και δεν είναι μόνο αυτά. Χρειάστηκε να βγάλει απόφαση το Συμβούλιο Επικρατείας και να ορίσει ότι οι εφορίες οφείλουν να καλούν για διευκρινίσεις τους πολίτες στους οποίους θέλουν να επιβάλουν πρόστιμο, αντί να τους το επιβάλουν αυτόματα.
Πάντα το ελληνικό κράτος ήταν εχθρικό προς τους πολίτες, αλλά η κατάσταση έχει παραγίνει. Η κυβέρνηση παίρνει με μεγάλη ευκολία τέτοιου είδους αποφάσεις εναντίον των πολιτών. Δεν προσπαθεί καθόλου να ελέγξει την ανεξέλεγκτη γραφειοκρατία, δεν επιχειρεί καν να εντατικοποιήσει τους προφανέστατα αναποτελεσματικούς δημοσίους υπαλλήλους. ..»
Το Βήμα
Mπαμπης Παπαδημητριου
«Υποκρισία, προσωπικά (και γι αυτό κρυφά) συμφέροντα, «ρετιρέ», κορπορατισμός των ΔΕΚΟ, ανικανότητα δημόσιας διοίκησης και πολιτική ασυναρτησία των κομμάτων είναι τα εμπόδια στην αντιμετώπιση του ασφαλιστικού. Ακόμη, καμία σοβαρή συζήτηση δεν μπορεί να γίνει μεταξύ ανθρώπων, που ούτε να συζητούν σοβαρά και με δέσμευση πραγματική να καταλήξουν σε ρεαλιστικά συμπεράσματα έχουν μάθει, ούτε νιώθουν την υποχρέωση να αντιμετωπίσουν ένα πρόβλημα που θα «σκάσει» στα επόμενα 10, 20, 30 χρόνια.
Διάλογος δεν μπορεί να γίνει στη Βουλή. Οι επιτροπές «ακούν» υπουργούς, υπηρεσιακούς, εκπροσώπους, εμπειρογνώμονες αλλά και όποιον άλλον θέλουν, αλλά μεταξύ τους όλοι αυτοί δεν συνομιλούν. Από εκεί και πέρα, οι βουλευτές πρέπει να εκφράσουν γνώμη επί σχεδίου νόμου ή αν και δεν θυμάμαι να έχει γίνει ποτέ να συντάξουν έκθεση. Οι κοινωνικοί εταίροι συζητούν, διαπραγματεύονται και συμφωνούν. Υπάρχουν διαδικασίες με σφραγίδα Ευρώπης εφαρμόζονται με επιτυχία στα έξυπνα κράτη.
Υπάρχουν και θεσμοί, με πρώτη την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή (ΟΚΕ), όπου εκπροσωπούνται όλες οι επαγγελματικές τάξεις. Τον Νοέμβριο 2005, η κυβέρνηση επιδίωξε να κάνει αυτό ακριβώς. Εγκάθετοι το απέτρεψαν. Ορθώς τώρα ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλος ζητεί ένα «κοινωνικό τραπέζι» όπου, εργοδότες και εργαζόμενοι, θα «καταθέσουν τις θέσεις τους σε αναζήτηση σημείων σύγκλισης, χωρίς υπεκφυγές απέναντι στις δικές τους ευθύνες». Οι συνδικαλιστές οφείλουν να απαντήσουν θετικά. Η συζήτηση για το ασφαλιστικό πρέπει να είναι συνεχής. Οπως και η βελτίωσ