Δεν ξέρω πόσα χρόνια ασφάλισης έχει στο Ταμείο των (προνομιούχων) δημοσιογράφων και αν θα δικαιούται να πάρει κάποια στιγμή την προσφερόμενη (παχυλή) σύνταξη, πέραν εκείνης που θα εισπράξει και ως βουλευτής, αφού μάλλον κάποια στιγμή, καλώς ή κακώς, θα αναγκασθεί να επανέλθει στη δημοσιογραφία, εκτός και αν... Εγώ, δυστυχώς, έχω μόνο μία σύνταξη ως δημοσιογράφος επί 43 έτη, η οποία μάλιστα αντιστοιχεί μόλις στο 32% του μισθού μου, όταν αποχώρησα.

Ας βάλει επομένως κάποιο φρένο και να προσέχει τι εκφεύγει από το έρκος των οδόντων του.»

Δημ.Τσαλ.

Ελευθεροτυπία

«Λάθος δρόμος και στο Ασφαλιστικό έχει πάρει η κυβέρνηση. Το κυριότερο είναι ότι έτσι όπως εξελίσσεται ο «διάλογος» και με τον τρόπο που τον «διεξάγει», στην πραγματικότητα «καίγεται» κάθε δυνατότητα συμφωνίας και συναίνεσης. Τους βάζει όλους απέναντί της. Ακόμα και βουλευτές και συνδικαλιστές που πρόσκεινται στη ΝΔ! Τουλάχιστον αυτό δεν την προβληματίζει; Το Ασφαλιστικό είναι τα «ιερά και τα όσια» του κοινωνικού κράτους. Δεν αντιμετωπίζεται με «κουτοπονηριές» του τύπου «δεν μειώνω τις συντάξεις», αλλά τις υπολογίζω με άλλον τρόπο, ώστε να... μειώνονται! Και μάλιστα, όταν πρόκειται για συντάξεις ήδη ανεπαρκείς για να τα βγάλουν πέρα οι άνθρωποι. Η δεν αλλάζω τα όρια ηλικίας, αλλά ο ελάχιστος χρόνος ασφάλισης, χωρίς όριο ηλικίας, να επεκταθεί από τα 37 χρόνια στα... 39 ή 40 χρόνια! Η με τα αποθεματικά ενός κλάδου εργαζομένων θα καλύψω τα... ελλείμματα ενός άλλου Ταμείου!

Αλλη έπρεπε να είναι, από την κυβέρνηση, η προσέγγιση του Ασφαλιστικού. Ετσι κι αλλιώς, δεν λύνεται άπαξ διά παντός. Χρειαζόταν ένα πλαίσιο συγκεκριμένων αρχών και ισορροπημένων διαρθρωτικών αλλαγών δεκαπενταετίας, που έπρεπε με σαφήνεια να τεθεί σ' έναν ανοιχτό δημόσιο διάλογο.

Σε πρώτη φάση ομαδοποίηση ομοιοεπαγγελματικών Ταμείων, βιώσιμων οικονομικά, και σε δεύτερη φάση ενοποίηση.

Αρση των γενικώς αποδεκτών στρεβλώσεων του ασφαλιστικού συστήματος, αφού πρώτα κωδικοποιηθούν και συζητηθούν στην ουσία τους ώστε οι διορθωτικές παρεμβάσεις να έχουν την ευρύτερη δυνατή συναίνεση.

Οργανωμένη καταπολέμηση της εισφοροδιαφυγής (και όχι παράλληλα να κάνουμε χαριστικές πράξεις σε υπερκερδοφόρες Τράπεζες επιβαρύνοντας το ΙΚΑ). Δραστικός περιορισμός της σπατάλης στους κλάδους Υγείας των Ταμείων. Οργανωμένη κεντρική αξιοποίηση των αποθεματικών των Ταμείων, που μπορούν να αποφέρουν σημαντικά έσοδα. Εγγραφή όλων των μεταναστών που εργάζονται στην Ελλάδα στα αντίστοιχα Ταμεία και τέλος συνεπής ανταπόκριση του κράτους στις οικονομικές του υποχρεώσεις, που ήδη διά νόμων έχει αναλάβει. Αν όλα αυτά εγίνοντο συστηματικά, η εικόνα των Ταμείων σε λίγα χρόνια θα ταν πολύ διαφορετική.

Αντίθετα, η κυβέρνηση, με... απερίγραπτη προχειρότητα, χωρίς σοβαρό σχέδιο, «ρίχνει στην αγορά» μερικά «στερεότυπα λύσεων», που δεν έχουν αξιολογηθεί οικονομικά, ή με μηδαμινή απόδοση, αντιδημοφιλή και εξωπραγματικά, που οδηγούν σε αδιέξοδο οποιαδήποτε λύση του Ασφαλιστικού.

Είναι... σοβαροί;»

Παναγιώτης Δ. Παναγιώτου

Έθνος