Και χειροκροτούσε με πάθος από κάτω το ακροατήριο, όπως ακριβώς περίμενε και ο ρήτορας - αν και είχε κάτι από το παιδικό «παλεύεις, ρε;» η φράση «ας με αμφισβητήσει στα ίσια» -, για να συνεχίσει με ακόμα μεγαλύτερο πάθος την παράστασή του. Είμαι σίγουρος ότι όλοι θα φύγουν ευχαριστημένοι από εκεί, εμψυχωμένοι, με αναπτερωμένο το ηθικό - θα τους χρειαστεί όταν έρθει το επόμενο Βατοπέδι, ο επόμενος Κεφαλογιάννης, η επόμενη Siemens, ο επόμενος Βουλγαράκης.
* Το πρόβλημα με την πολυτραγουδισμένη από καλοπληρωμένους συμβούλους επικοινωνίας «γλώσσα του σώματος» είναι πως όταν ξεγυμνωθεί ο βασιλιάς, ξεγυμνώνεται και η γλώσσα του: ο Κώστας Καραμανλής ήταν πληγωμένη αρκούδα που απειλεί και υπόσχεται πως κάποιους σαν τον Παπανδρέου τους τρώει στο κολατσιό του και επομένως θα φέρει τη ΝΔ για τρίτη φορά στην εξουσία.
Η πραγματικότητα όμως είναι πως υπάρχει νέα κατάσταση στη ΝΔ: ο Κώστας Καραμανλής δεν έχει πάνω στο κόμμα του την εξουσία που είχαν στα δικά τους ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου - δεν έχει καν την «ιδιαιτερότητα» που είχε ο Κώστας Σημίτης: μπορεί να μην είχε το ΠαΣοΚ «δικό του», αλλά όλα τα στελέχη ήξεραν πως δεν είναι ίδιος με αυτούς, ήταν από άλλο κόσμο.
Ενας σαν όλους τους άλλους
Ο Κώστας Καραμανλής όμως έγινε ένας σαν όλους τους άλλους. Διότι καλά να σε αμφισβητεί ο Πέτρος Τατούλης, είναι ξεγραμμένος αυτός, τάγμα αυτοκτονίας· καλά να σε αμφισβητεί ο Βύρων Πολύδωρας, ποιος νοιάζεται τι λέει ο κάθε πικραμένος πρώην υπουργός; Αλλά να βγαίνει ο κάθε βουλευτής και να λέει ότι «πήραμε στο κόμμα γαμπρούς και τους δώσαμε μεγάλη προίκα», να βγαίνει ο Μιχάλης Μεϊμαράκης και να του δίνει μαθήματα τακτικής και στρατηγικής και να υπόσχεται ότι θα μιλήσει στην Κεντρική Επιτροπή μόνο αν χρειαστεί να στηρίξει τον Καραμανλή, και γενικώς όλοι οι μεγαλονεοδημοκράτες να έχουν και από μία πρόταση για το πώς θα σωθεί η κυβέρνηση και η χώρα - όταν συμβαίνουν όλα αυτά, προκύπτει ότι ο Κώστας Καραμανλής δεν είναι ούτε ανώτερος, ούτε ξεχωριστός, ούτε διαφορετικός από τους άλλους: είναι πρώτος μεταξύ ίσων και ισχύει για αυτόν ό,τι και για όλους: ουδείς αναντικατάστατος.
* Περιμένοντας την επόμενη καταστροφή, το μόνο βέβαιο είναι, ημερολόγιό μου, ότι η κυβέρνηση δεν έχει πια την πολυτέλεια να συζητά αν θα κάνει εκλογές την άνοιξη: όταν είσαι δεύτερος, δεν διακινδυνεύεις τέτοια πράγματα. Αλλά υπάρχουν τέτοια ζόρια, πλανώνται τόσοι κίνδυνοι, ώστε η κατάρρευση μπορεί να έρθει από εκεί που δεν την περιμένεις. Ο Κώστας Καραμανλής όμως έχει χάσει το πλεονέκτημα να μπορεί να σχεδιάσει έξοδο από την κρίση με τρόπο που να τον εξυπηρετεί. Και επειδή η κυβέρνηση είναι μάλλον ανίκανη να αλλάξει την κατάσταση, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να περιμένει να διαπράξει το ΠαΣοΚ τα σφάλματα που θα του στερήσουν τη δημοσκοπική πρωτιά.
Από την πλευρά του το ΠαΣοΚ για να μην κάνει λάθη θα προτιμά να μην κάνει τίποτα και επομένως θα εισέλθουμε σε περίοδο πολέμου χαρακωμάτων - ώσπου να γίνει η ξαφνική καταστροφή που ελπίζει το ΠαΣοΚ και φοβάται η Νέα Δημοκρατία.
* Το μόνο ενθαρρυντικό για τη ΝΔ είναι πως η απεργία των τελωνειακών και η έλλειψη βενζίνης που προκάλεσε έδινε τη δυνατότητα στους Αθηναίους να αφήσουν τα αυτοκίνητά τους σπίτι τους. Αλλά αυτοί προτίμησαν να κάνουν ατέλειωτες ουρές στα πρατήρια και ας ψηφίζουν παγίως στις δημοσκοπήσεις ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι το κρισιμότερο πρόβλημα της ανθρωπότητας.
* Δικαιούνται, λοιπόν, να αισιοδοξούν στη Ρηγίλλης και στο Μαξίμου πως άλλα λένε στις δημοσκοπήσεις οι Ελληνες και άλλα θα πράξουν και ίσως γλιτώσουν τη βαριά κατάθλιψη.
ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, Μαντόνα
* Ο Συνασπισμός όμως δεν ξέρει από χαρακώματα: κινείται συνεχώς γιατί θέλει να γίνει «το νέο ΠαΣοΚ» και ρίχνει συνεχώς ριπές κατά της περιόδου Σημίτη και του ίδιου του πρώην πρωθυπουργού προσωπικά: όπου σταθεί και όπου βρεθεί ο Αλέξης Τσίπρας έχει και έναν κακό λόγο να πει για τον Σημίτη. Θα πρέπει κάποιος γηραιότερος να εξηγήσει στον νεαρό ηγέτη ότι δεν είναι το «λαϊκό» ή «αριστερό» ΠαΣοΚ του Γιώργου Παναγιωτακόπ