Με βάση την εξαγγελία και τις εξειδικεύσεις της Δευτέρας, με όριο τα 1.200 ευρώ ετησίως, για κάθε ευρώ που θα καταθέτουν οι γονείς σε έναν λογαριασμό του παιδιού τους από το δεύτερο έτος της ηλικίας του έως το 18ο, το κράτος θα καταθέτει το ίδιο ποσό.
Ισως δεν υπάρχει πιο σκληρά ταξικό μέτρο από αυτό. Με απλά λόγια, ισχύει το «πολλά βάζεις, πολλά παίρνεις». Και επειδή τα πολλά τα έχουν οι πλουσιότεροι, αυτοί θα παίρνουν και τα περισσότερα από το κράτος – δηλαδή από τους φορολογούμενους. Για να μην συζητήσουμε το πού θα βρουν οι φτωχότεροι τα παραπανίσια ευρώ για να αποταμιεύσουν για τα παιδιά τους, λες και περίμεναν την κυβέρνηση να τους το προτείνει. Αρα οι φτωχότεροι που δεν θα μπορούν να αποταμιεύουν, τελικά θα πληρώνουν τα παιδιά των πλουσιότερων. Θα μπορούσε και θα όφειλε, προφανώς, να υπάρχει μία αντίστροφη αναλογικότητα στην συμβολή του κράτους στον «κουμπαρά», αλλά δεν συμβαίνει αυτό…