Στις κανονικές χώρες τα Συντάγματα δεν αναθεωρούνται κάθε τρεις και λίγο. Αποτελούν το πλαίσιο και δίνουν τις γενικές κατευθύνσεις με τις οποίες πορεύονται οι συντεταγμένες πολιτείες τους. Η Ελλάδα όμως δεν είναι κανονική χώρα και δεν θεωρεί το Σύνταγμα πυξίδα της πολιτείας. Εχει το δικό της χαβά και γι αυτό μέσα σε τριάντα χρόνια προχώρησε σε τρεις αναθεωρήσεις του Συντάγματός της και τώρα πάει για την τέταρτη. Την τέταρτη, που μεταξύ μας μπορεί να είναι και απαραίτητη αφού η πολιτική μας τάξη κατάφερε το 2000-2001 να κατασκευάσει ένα Σύνταγμα που περισσότερο θυμίζει πολυνομοσχέδιο παρά καταστατικό χάρτη. Οι λόγοι για τις αλλεπάλληλες αναθεωρήσεις και τα αποτελέσματά τους είναι πολλοί και διάφοροι, αλλά ο βασικότερος από όλους είναι ότι ούτε ο ελληνικός λαός, ούτε η πολιτική του ηγεσία, ούτε και θεσμοί όπως η Εκκλησία θέλουν να παραδεχθούν ότι επιτέλους, η Ελλάδα ανήκει στη Δύση! Βαθειά μέσα στην καρδιά τους δεν αποδέχονται ότι η χώρα μας βρίσκεται στην Ευρώπη, συμμετέχει εθελουσίως σε διεθνείς οργανισμούς όπως το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, είναι καπιταλιστικό κράτος και δεν λειτουργεί σε κενό αέρα, αλλά μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον, έχει δημόσια διοίκηση που πρέπει να λειτουργεί στοιχειωδώς και υποτίθεται ότι είναι δομημένη πάνω στις αρχές του ευρωπαϊκού διαφωτισμού. Αντίθετα, τόσο ο λαός, όσο και η πολιτική του ηγεσία νοιώθουν βαθιά μέσα τους …οθωμανοί και μαζί με μία στρεβλή αντίληψη περί κράτους και φροντίδας που έχουν επιβάλλει εδώ και πολλά χρόνια η ελληνική Αριστερά και ο Τύπος, πέφτουν συνεχώς σε αντιφάσεις, ορατές και στην καθημερινή λειτουργία τους. Οι αντιφάσεις γίνονται κραυγαλέες όταν η Βουλή καλείται να συζητήσει και να ψηφίσει αναθεώρηση του Συντάγματος. Κορυφαίο παράδειγμα το σημερινό Σύνταγμα που ψηφίστηκε το 2001 και θεωρείται ήδη και σωστά μη λειτουργικό. Σε αυτό ευθύνονται εξίσου το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία χωρίς καμιά αμφιβολία. Ωστόσο, η συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος δεν μπορεί να περιθωριοποιήσει άλλα ζητήματα τα οποία επηρεάζουν την ποιότητα ζωής και την ανάπτυξη του έλληνα πολίτη. Ειδικά μάλιστα αν τα δύο μεγάλα κόμματα δεν τολμήσουν να προχωρήσουν σε τομές που είναι απαραίτητες για τον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας. Το 2006 θα αποδειχθεί κρίσιμο, ας πούμε, για το μέλλον του έλληνα μικρομεσαίου αυτοαπασχολούμενου, όπως αποδεικνύεται από την εισβολή και τις επιδόσεις των μεγαλοκαταστημάτων. Θα αποδειχθεί κρίσιμο για την παιδεία που βρίσκεται ήδη σε αδιέξοδο. Θα δείξει κατά πόσο η χώρα μπορεί να απορροφήσει τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, που είναι σημαντικότερο ζητούμενο από την θεωρητική εξασφάλισή τους. Στο ίδιο έτος θα φανεί αν υπάρχει έστω και αμυδρή ελπίδα για να καταστεί αποτελεσματικότερος ο κρατικός μηχανισμός. Μέσα στο 2006 θα παιχθεί επίσης το μέλλον του μέσου έλληνα πολίτη, όσον αφορά τα οικονομικά του. Ετσι που τα κάναμε, το Σύνταγμα χρειάζεται πραγματικά ουσιαστική αναθεώρηση από τη Βουλή. Αγνωστο αν τα κόμματα και οι βουλευτές είναι σε θέση να φθάσουν σε αποτέλεσμα αντάξιο των καιρών. Πάντως, η σχετική συζήτηση δεν μπορεί και δεν πρέπει να καλύψει τις προσπάθειες που πρέπει να γίνουν για αλλαγές και βελτιωμένα αποτελέσματα στις τρέχουσες ανάγκες. Η ελληνική κοινωνία έχει μείνει πάρα πολύ πίσω και πρέπει να τρέξει. Είτε το θέλει, είτε όχι. Αγγελος Στάγκος