Ένα ακόμη επεισόδιο στο σίριαλ της εποχής του ηλεκτρονικού εισιτηρίου στις αστικές συγκοινωνίες προκαλεί αντιδράσεις και είναι δύσκολο να αποφασίσεις τι πρέπει να κάνεις. Να κλάψεις ή να γελάσεις…

Με την λήξη του τελευταίου μνημονίου, η Ελλάδα ανακτά επισήμως την κυριότητα της οικονομικής της πολιτικής. Αποκτά, ταυτόχρονα, την κύρια ευθύνη της προσπάθειας για ανάκαμψη και έξοδο από την κρίση.

Μεγάλος πονοκέφαλος και άλυτη εξίσωση παραμένει μέχρι σήμερα για τις μεγάλες και υγιείς επιχειρήσεις να καλύψουν τις κενές θέσεις εργασίας από τη δεξαμενή του 1 εκατ. ανέργων πολιτών. Τα καλά μυαλά και τα αξιόλογα στελέχη εγκατέλειψαν τη χώρα στη κορύφωση της πολύχρονης κρίσης τη διετία 2012-2013 και φυσικά θα επιστρέψουν στην χώρα τους όταν ολοκληρώσουν την επαγγελματική τους πορεία γιατί είναι πράγματι πολύ άσχημο να χάνεις τα χρόνια σου χωρίς να επενδύεις στις πολύχρονες σπουδές που έκανες και δεν βρήκες αντίστοιχη θέση για τις γνώσεις σου.

Μάλλον άλλα περίμεναν και άλλα τους ήλθαν. Με την λογική της κατασκευής εχθρών και αντιπάλων, η κυβέρνηση είχε σπεύσει να προκαταλάβει τα σχόλια του κεντρικού τραπεζίτη Γιάννη Στουρνάρα έπειτα από την απόφαση του Eurogroup της 21ης Ιουνίου.

Μεγάλο νταβαντούρι γίνεται τον τελευταίο καιρό -μέσα κι έξω απ' τη Βουλή, των τηλεοπτικών παραθύρων και των πρωινάδικων μη εξαιρουμένων- για το ποσοστό οικονομικής ανάπτυξης που -πρέπει να- θεωρείται απαραίτητο για να αποτελέσει εφαλτήριο εξόδου της ελληνικής οικονομίας από τη πολύχρονη κρίση και τον οικονομικό μαρασμό που τη χαρακτηρίζουν, δίνοντας επιτέλους βάσιμες ελπίδες επίτευξης οικονομικής μεγέθυνσης διαρκείας (σε βάθος χρόνου αλλά και ικανοποιητικού μεγέθους).

Το δημογραφικό πρόβλημα αναδεικνύεται σε κεντρικό σημείο του Ελληνικού προβλήματος όπως φάνηκε στις τελευταίες εκθέσεις για τη βιωσιμότητα του χρέους, τόσο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής όσο και του Δ.Ν.Τ.

Η δεκαετία του 80 και 90 είναι διάσπαρτη από επιτυχημένες κινήσεις Ελλήνων επιχειρηματιών που αναπτύχθηκαν κυρίως στα βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη.

Η επίκληση συνωμοσιών είναι αγαπημένη σταθερά της Ελληνικής πολιτικής ζωής. Ουσιαστικά είναι ο εύκολος δρόμος για τη διασφάλιση συσπειρώσεων, απόκρυψης αστοχιών και ενδεχόμενων αποτυχιών. Λειτουργεί ως προπέτασμα καπνού για την ανάδειξη των πραγματικών προβλημάτων και την προώθηση λύσεων.

Η τυπική ολοκλήρωση του 3ου μνημονίου τον Αύγουστο 2018 δίνει την ευκαιρία (;) στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ να προβάλλει και αυτή, όπως η προηγούμενη των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, το δικό της success story, δηλαδή ότι βγάζει την χώρα από την κρίση και ότι η εποχή της αντιλαϊκής λιτότητας περνά. Ο κουτοπόνηρος αυτός ισχυρισμός – όπως και ο ανάλογος των προκατόχων της - βασίζεται σε υποκρισίες και συνειδητά αβάσιμα επιχειρήματα. Φυσικά ενορχηστρωτής και αυτού του success story είναι οι ξένοι πάτρωνες τη ελληνικής ολιγαρχίας (βασικά η ΕΕ) ενώ τα εγχώρια (αυτή την φορά ψευδο-αριστερά) φερέφωνα είναι απλοί οργανοπαίκτες. Βέβαια και οι τελευταίοι, όπως και οι προηγούμενοι, προσπαθούν να πουλήσουν την «μελωδία» τους στον λαό για να εξασφαλίσουν την πολιτική επιβίωση τους. Είναι κυριολεκτικά φαιδρός ο σκυλοκαβγάς ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ για το νέο success story όπου οι δύο εμπλεκόμενοι έχουν ουσιαστικά απλά αλλάξει τις θέσεις τους. Εκεί που ο ΣΥΡΙΖΑ, ως αντιπολίτευση, αποδομούσε το success story των προκατόχων του έρχεται τώρα η ΝΔ – με όχι ουσιαστικά διαφορετικά επιχειρήματα – να κάνει το ίδιο. Αν όμως τα μαλλιοτραβήγματα των εγχώριων οργανοπαικτών μόνο θυμηδία μπορούν να προκαλέσουν, τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά μεταξύ των μαέστρων αυτής της φαρσοκωμωδίας. Για πρώτη φορά η αντιπαράθεση όσον αφορά το ελληνικό success story μεταξύ του ΔΝΤ (βλέπε ΗΠΑ) και της ΕΕ παίρνει τόσο μεγάλη διάσταση με το πρώτο να το αμφισβητεί ευθέως και την δεύτερη να το υπερασπίζεται μανιωδώς (προς λύπη της ΝΔ).

Μελετώντας με νηφαλιότητα τη συμφωνία που επιτεύχθηκε στο πρόσφατο Eurogroup, το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι το χρέος της χώρας καθίσταται μεσοπρόθεσμα βιώσιμο. Το αν η βιωσιμότητά του θα εξασφαλιστεί και μακροπρόθεσμα, θα εξαρτηθεί από τους ρυθμούς ανάπτυξης που θα επιτύχει η Ελλάδα στα επόμενα δέκα χρόνια.

Η συμφωνία της κυβέρνησης με το Eurogroupγια το χρέος είναι ασφαλώς μια θετική εξέλιξη. Δεν είναι φυσικά θρίαμβος όπως θέλει να την παρουσιάσει η κυβέρνηση, δεν είναι καν επιτυχία αν σκεφτεί κανείς οτι ο Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ θεωρούσνα την επιμήκυνση της διάρκειας αποπληρωμής του χρέους ώς απαράδεκτο συμβιβασμό και έλεγαν οτι θα πετύχουν μεγάλο κούρεμα του χρέους ή και ολική διαγραφή του. Αυτά βέβαια αποτελούν παρελθόν και η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ θριαμβολογεί διότι πέτυχε μια ρύθμιση του χρέους πολύ χειρότερη από αυτή που κάποτε είχαμε σζχεδόν ώς δεδομένη. Η ευθύνη για αυτή την πολύ χειρότερη συμφωνία βαραίνει εξ ολοκλήρου την κυβέρνηση η οποία αφού τα έχασε όλα «διαπραγματευόμενη» στην αρχή, τώρα πήρε κάτι πίσω και το γιορτάζει.

Η Ελλάδα δεσμεύεται να παράγει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% μέχρι το 2022 και άνω του 2% μέχρι το 2060 σύμφωνα με την απόφαση του Eurogroup της περασμένης Πέμπτης.

Είναι τόσο συγκλονισμένη η κυβέρνηση από την απόφαση του Eurogroup για την μεταμνημονιακή εποχή της Ελλάδας, που αμέσως έσπευσε να καταφύγει σε τεχνητές συγκρούσεις. Η γραβάτα δεν αρκεί, χρειάζονται πολλά ακόμη…

Αν εξαιρέσουμε το παγκόσμιο κύπελλο, το Μακεδονικό και η έξοδος (καθαρή ή θολή) από τα προγράμματα δανειοδοτικής βοήθειας για την αποφυγή της χρεοκοπίας είναι τα δυο θέματα που δεσπόζουν της επικαιρότητας.

Πολλά τα φαντάσματα από το παρελθόν αναμένεται να βγουν καθώς η συνάντηση Ευρωπαίων ηγετών ή η μίνι σύνοδος, όπως λέγεται, συνέρχεται στις Βρυξέλλες με αφορμή το προσφυγικό – μετανατευτικό.

Τη φτώχεια στην Ελλάδα, τη βιώνει διαφορετικά κάθε πολίτης αυτής της χώρας και είναι συνυφασμένη σε τι ποσοστό άλλαξε η ζωή του από τον Μάϊο του 2010 που υπεγράφη το 1ο μνημόνιο επί κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου και φθάνοντας μέχρι σήμερα στη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που έχει θέσει την Τρίτη 21 Αυγούστου 2018 ως ημερομηνία λήξης των μνημονίων.