Η δεκαετία του 80 και 90 είναι διάσπαρτη από επιτυχημένες κινήσεις Ελλήνων επιχειρηματιών που αναπτύχθηκαν κυρίως στα βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη.

Η επίκληση συνωμοσιών είναι αγαπημένη σταθερά της Ελληνικής πολιτικής ζωής. Ουσιαστικά είναι ο εύκολος δρόμος για τη διασφάλιση συσπειρώσεων, απόκρυψης αστοχιών και ενδεχόμενων αποτυχιών. Λειτουργεί ως προπέτασμα καπνού για την ανάδειξη των πραγματικών προβλημάτων και την προώθηση λύσεων.

Η τυπική ολοκλήρωση του 3ου μνημονίου τον Αύγουστο 2018 δίνει την ευκαιρία (;) στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ να προβάλλει και αυτή, όπως η προηγούμενη των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, το δικό της success story, δηλαδή ότι βγάζει την χώρα από την κρίση και ότι η εποχή της αντιλαϊκής λιτότητας περνά. Ο κουτοπόνηρος αυτός ισχυρισμός – όπως και ο ανάλογος των προκατόχων της - βασίζεται σε υποκρισίες και συνειδητά αβάσιμα επιχειρήματα. Φυσικά ενορχηστρωτής και αυτού του success story είναι οι ξένοι πάτρωνες τη ελληνικής ολιγαρχίας (βασικά η ΕΕ) ενώ τα εγχώρια (αυτή την φορά ψευδο-αριστερά) φερέφωνα είναι απλοί οργανοπαίκτες. Βέβαια και οι τελευταίοι, όπως και οι προηγούμενοι, προσπαθούν να πουλήσουν την «μελωδία» τους στον λαό για να εξασφαλίσουν την πολιτική επιβίωση τους. Είναι κυριολεκτικά φαιδρός ο σκυλοκαβγάς ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ για το νέο success story όπου οι δύο εμπλεκόμενοι έχουν ουσιαστικά απλά αλλάξει τις θέσεις τους. Εκεί που ο ΣΥΡΙΖΑ, ως αντιπολίτευση, αποδομούσε το success story των προκατόχων του έρχεται τώρα η ΝΔ – με όχι ουσιαστικά διαφορετικά επιχειρήματα – να κάνει το ίδιο. Αν όμως τα μαλλιοτραβήγματα των εγχώριων οργανοπαικτών μόνο θυμηδία μπορούν να προκαλέσουν, τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά μεταξύ των μαέστρων αυτής της φαρσοκωμωδίας. Για πρώτη φορά η αντιπαράθεση όσον αφορά το ελληνικό success story μεταξύ του ΔΝΤ (βλέπε ΗΠΑ) και της ΕΕ παίρνει τόσο μεγάλη διάσταση με το πρώτο να το αμφισβητεί ευθέως και την δεύτερη να το υπερασπίζεται μανιωδώς (προς λύπη της ΝΔ).

Μελετώντας με νηφαλιότητα τη συμφωνία που επιτεύχθηκε στο πρόσφατο Eurogroup, το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι το χρέος της χώρας καθίσταται μεσοπρόθεσμα βιώσιμο. Το αν η βιωσιμότητά του θα εξασφαλιστεί και μακροπρόθεσμα, θα εξαρτηθεί από τους ρυθμούς ανάπτυξης που θα επιτύχει η Ελλάδα στα επόμενα δέκα χρόνια.

Η συμφωνία της κυβέρνησης με το Eurogroupγια το χρέος είναι ασφαλώς μια θετική εξέλιξη. Δεν είναι φυσικά θρίαμβος όπως θέλει να την παρουσιάσει η κυβέρνηση, δεν είναι καν επιτυχία αν σκεφτεί κανείς οτι ο Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ θεωρούσνα την επιμήκυνση της διάρκειας αποπληρωμής του χρέους ώς απαράδεκτο συμβιβασμό και έλεγαν οτι θα πετύχουν μεγάλο κούρεμα του χρέους ή και ολική διαγραφή του. Αυτά βέβαια αποτελούν παρελθόν και η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ θριαμβολογεί διότι πέτυχε μια ρύθμιση του χρέους πολύ χειρότερη από αυτή που κάποτε είχαμε σζχεδόν ώς δεδομένη. Η ευθύνη για αυτή την πολύ χειρότερη συμφωνία βαραίνει εξ ολοκλήρου την κυβέρνηση η οποία αφού τα έχασε όλα «διαπραγματευόμενη» στην αρχή, τώρα πήρε κάτι πίσω και το γιορτάζει.

Η Ελλάδα δεσμεύεται να παράγει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% μέχρι το 2022 και άνω του 2% μέχρι το 2060 σύμφωνα με την απόφαση του Eurogroup της περασμένης Πέμπτης.

Είναι τόσο συγκλονισμένη η κυβέρνηση από την απόφαση του Eurogroup για την μεταμνημονιακή εποχή της Ελλάδας, που αμέσως έσπευσε να καταφύγει σε τεχνητές συγκρούσεις. Η γραβάτα δεν αρκεί, χρειάζονται πολλά ακόμη…

Αν εξαιρέσουμε το παγκόσμιο κύπελλο, το Μακεδονικό και η έξοδος (καθαρή ή θολή) από τα προγράμματα δανειοδοτικής βοήθειας για την αποφυγή της χρεοκοπίας είναι τα δυο θέματα που δεσπόζουν της επικαιρότητας.

Πολλά τα φαντάσματα από το παρελθόν αναμένεται να βγουν καθώς η συνάντηση Ευρωπαίων ηγετών ή η μίνι σύνοδος, όπως λέγεται, συνέρχεται στις Βρυξέλλες με αφορμή το προσφυγικό – μετανατευτικό.

Τη φτώχεια στην Ελλάδα, τη βιώνει διαφορετικά κάθε πολίτης αυτής της χώρας και είναι συνυφασμένη σε τι ποσοστό άλλαξε η ζωή του από τον Μάϊο του 2010 που υπεγράφη το 1ο μνημόνιο επί κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου και φθάνοντας μέχρι σήμερα στη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που έχει θέσει την Τρίτη 21 Αυγούστου 2018 ως ημερομηνία λήξης των μνημονίων.

Πάει λοιπόν κι αυτό… Επειτα από ένα ακόμη μαραθώνιο Eurogroup η Ελλάδα εξασφαλίζει μία ακόμη θετική ρύθμιση για τις πληρωμές του υπέρογκου χρέους της και ξεπροβοδίζεται στην έξοδο από τα μνημόνια, προς μεγάλη ικανοποίηση όλων.

Τις επόμενες ημέρες, η Ελλάδα καλείται να δώσει μια δύσκολη μάχη για τη διευθέτηση του χρέους της. Μια μάχη που αναμένεται δύσκολη, καθώς οι εταίροι της εμφανίζονται και πάλι απρόθυμοι να στηρίξουν μια γενναία ρύθμιση, η οποία θα αντιμετωπίσει μακροπρόθεσμα το πρόβλημα της βιωσιμότητας.

Την ώρα που όλη η συζήτηση στην καθ΄ ημάς ανατολή, στρέφεται γύρω από το πακέτο αναδιάρθρωσης του χρέους, (θέμα ιδιαίτερα σημαντικό για την επιβίωση του εθνικού κέντρου), αλλά και το αν η γλώσσα των κατοίκων της ΠΓΔΜ συνιστά απειλή (είναι άραγε όχημα αλυτρωτισμού…;), κάποιοι σκαπανείς προσπαθούν να βάλουν στο δημόσιο διάλογο το θέμα επιβίωσης της γλώσσας μας, συστατικό στοιχείο της εθνικής ταυτότητας και άρα επιβίωσης της χώρας και να ανοίξουν δρόμο για τον Ελληνισμό σε βάθος κάποιων δεκαετιών.

Είναι ίσως μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα. Χιλιάδες επιχειρήσεις να έχουν χρεοκοπήσει στα χρόνια των μνημονίων και οι ιδιοκτήτες αυτών των εταιριών να παραμένουν πλούσιοι, ελεύθεροι και ωραίοι. Εξάλλου με τον ρυθμό που δικάζει η Ελληνική Δικαιοσύνη όχι μόνο προλαβαίνουν να κατοικήσουν σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για να αποφύγουν επώδυνες συναντήσεις στη χώρα μας με απλήρωτους εργαζομένους και εξαπατημένους μετόχους αλλά να ξαναϊδρύσουν νέες εταιρίες διαγράφοντας το παρελθόν τους και δηλώνοντας φανατικοί της νέας τεχνολογίας και της 4ης βιομηχανικής επανάστασης.

«Δεν κρύψαμε ποτέ ότι αναγνωρίζουμε τα αριθμητικά στοιχεία του (σ.σ. Ανδρέα Γεωργίου, πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ). Αλλά η δικαιοσύνη και τα δικαστήρια είναι ανεξάρτητα. Αυτήν ακριβώς την ανεξαρτησία θέλουμε να τη βελτιώσουμε στην Ελλάδα. Αν όμως μας ζητήσει το δικαστήριο να καταθέσουμε υπέρ του, θα το κάνουμε».

Φαίνεται ότι στα μεγάλα εθνικά σταυροδρόμια της χώρας συστατικό στοιχείο της ιστορίας είναι η πόλωση. Συχνά ακραία και επιζήμια, όπως έδειξαν οι εμπειρίες του εμφυλίου της επαναστατικής περιόδου, των πρώτων χρόνων ελεύθερου βίου του νεοσύστατου κράτους, της ακραίας πολιτικής σύγκρουσης της δεκαετίας του 1890, του εθνικού διχασμού του 1916, των συνεχών παρεμβάσεων του στρατού τις δεκαετίες μετά το κραχ του 1929, του Εμφυλίου και των χρόνων πριν το καταστροφικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, ή ακόμη και την περίοδο λίγο πριν το μνημόνιο όπως και το 2015.