Οι πρώτες διαμαρτυρίες ξέσπασαν στα τέλη Δεκεμβρίου στην Τεχεράνη, όταν έμποροι της κεντρικής αγοράς βγήκαν στους δρόμους αντιδρώντας στη ραγδαία υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Πολύ γρήγορα, οι κινητοποιήσεις επεκτάθηκαν σε ολόκληρη τη χώρα, καθώς η οργή για τον καλπάζοντα πληθωρισμό, τη γενικευμένη οικονομική πίεση και τους περιορισμούς στις πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες διογκώθηκε.
Ο επικεφαλής της ιρανικής Δικαιοσύνης, Γκολάμχοσεΐν Μοσένι Ετζέι, δήλωσε μέσω των κρατικών μέσων ενημέρωσης ότι «καμία ανοχή δεν θα επιδειχθεί σε όσους βοηθούν τον εχθρό εις βάρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας», επιρρίπτοντας ευθύνες στις ΗΠΑ και το Ισραήλ για απόπειρες αποσταθεροποίησης του Ιράν. Παράλληλα, οι αρχές υποστηρίζουν ότι οι διαδηλώσεις καθοδηγούνται από το εξωτερικό και κάνουν λόγο για οργανωμένες ενέργειες σε συντονισμό με «εχθρικές δυνάμεις».
Η κυβέρνηση δεν έχει δώσει επίσημα στοιχεία για τον αριθμό των θυμάτων. Ωστόσο, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκτιμούν ότι οι νεκροί από τις συγκρούσεις κυμαίνονται μεταξύ 27 και 36, ενώ χιλιάδες άνθρωποι έχουν συλληφθεί σε διάφορα σημεία της χώρας.
Την ίδια στιγμή, πολλοί Ιρανοί παρακολουθούν με ανησυχία τη στρατιωτική επιχείρηση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα και αναρωτιούνται αν ένα αντίστοιχο σενάριο θα μπορούσε να εκτυλιχθεί και στην Τεχεράνη. Μετά τη σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο -στενού συμμάχου του Ιράν- από αμερικανικές δυνάμεις το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, τα ιρανικά κρατικά μέσα και κυβερνητικοί αξιωματούχοι καταδίκασαν έντονα την επιχείρηση.
Παρά τις επίσημες καταγγελίες, τόσο στην κοινωνία όσο και σε ορισμένους κυβερνητικούς κύκλους αυξάνεται η ανησυχία για το ενδεχόμενο παρόμοιων ενεργειών εναντίον υψηλόβαθμων στελεχών του ιρανικού καθεστώτος, ακόμη και του ίδιου του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος είναι 86 ετών.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από την πλευρά τους, κατηγορούν τη Χεζμπολάχ -οργάνωση που υποστηρίζεται από το Ιράν- ότι εμπλέκεται σε δίκτυα διακίνησης ναρκωτικών με σκοπό τη χρηματοδότηση των δραστηριοτήτων της, κατηγορία που η ίδια απορρίπτει. Λίγο μετά τη σύλληψη του Μαδούρο, αναλυτής της κρατικής ιρανικής τηλεόρασης υποστήριξε, χωρίς αποδείξεις, ότι κατά τη διάρκεια του τελευταίου πολέμου υπήρχαν σχέδια από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ για την απαγωγή Ιρανών αξιωματούχων με τη βοήθεια ατόμων με διπλή υπηκοότητα. Ακόμη και για τα πιο ακραία ιρανικά μέσα, μια τέτοια αναφορά θεωρείται ασυνήθιστη.
Παρά τους φόβους, αναλυτές επισημαίνουν ότι το Ιράν έχει περίπου διπλάσια έκταση από τη Βενεζουέλα και διαθέτει σημαντικά ισχυρότερες ένοπλες και δυνάμεις ασφαλείας. Επιπλέον, η αποτυχημένη αμερικανική επιχείρηση «Eagle Claw» το 1979, που στόχευε στη διάσωση ομήρων μετά την κατάληψη της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Τεχεράνη, παραμένει ένα τραυματικό προηγούμενο για την Ουάσινγκτον.
Σύμφωνα με τον Φαρζίν Ναδίμι, ανώτερο ερευνητή στο Washington Institute for Near East Policy, η σημερινή πολιτική δομή του Ιράν —μια θεοκρατία που προστατεύεται από σκληροπυρηνικά στοιχεία της Φρουράς της Επανάστασης, τα οποία υπακούουν αποκλειστικά στον Χαμενεΐ— αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο για στοχευμένες δολοφονίες, κυβερνοεπιθέσεις ή επιθέσεις σε εμπορικές ναυτιλιακές οδούς στη Μέση Ανατολή.
