Ο Ζου διετέλεσε πρωθυπουργός της Κίνας από το 1998 έως το 2003, επί προεδρίας Τζιανγκ Ζεμίν, και συνδέθηκε με μια σειρά σημαντικών οικονομικών μεταρρυθμίσεων, οι οποίες συνέβαλαν καθοριστικά στην ταχεία ανάπτυξη της χώρας.
Παράλληλα, ο Ζου είχε αποκτήσει τη φήμη ενός πολιτικού που δεν δίσταζε να εκφράζεται με ιδιαίτερα άμεσο και συχνά αιχμηρό τρόπο. Όταν το 2011 κυκλοφόρησε τετράτομη συλλογή με ομιλίες του, αρκετές από τις τοποθετήσεις του προκάλεσαν αίσθηση. Σε μία χαρακτηριστική αναφορά, είχε περιγράψει αντιπλημμυρικά έργα ως «κατασκευές από πολτό τόφου», κατασκευασμένες από «παράσιτα», ενώ είχε χαρακτηρίσει τραπεζίτες «βλάκες».
Οι ασυνήθιστα ευθείες δηλώσεις του από την περίοδο που βρισκόταν στην εξουσία δεν άργησαν να μετατρέψουν τη συλλογή σε εκδοτικό best-seller. Οι αναγνώστες έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για έναν πολιτικό που μιλούσε ανοιχτά σε μια χώρα όπου οι ηγέτες συνήθως επέλεγαν πολύ πιο προσεκτικές και μετριοπαθείς διατυπώσεις.
Μεταρρυθμιστές πρώην αξιωματούχοι και διανοούμενοι αντιμετώπισαν τις 2.042 σελίδες των ομιλιών του Ζου, οι οποίες δημοσιοποιήθηκαν τότε για πρώτη φορά, ως έναν αποκαλυπτικό καθρέφτη των αδυναμιών της ηγεσίας, αλλά και του συντηρητισμού και του κομφορμισμού που χαρακτήριζαν την πολιτική σκηνή. Πολλοί αναζητούσαν στις σελίδες τους δηλώσεις που θα μπορούσαν να δώσουν απαντήσεις ή ενδείξεις για τα προβλήματα της εποχής.
Δεν ήταν τυχαίο. Πολλά από τα ζητήματα που απασχολούσαν την κινεζική οικονομία την περίοδο κατά την οποία ο σημερινός πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ προετοιμαζόταν να αναλάβει την εξουσία είχαν ήδη αναδειχθεί στις λεγόμενες «Αυθεντικές Ομιλίες του Ζου Ρονγκτζί». Μεταξύ αυτών ήταν το χρέος των τοπικών κυβερνήσεων, τα αλόγιστα τραπεζικά δάνεια, ο πληθωρισμός, η άναρχη αστική ανάπτυξη, αλλά και η διαφθορά, η οποία υπονόμευε τόσο την εμπιστοσύνη των πολιτών όσο και τα κρατικά οικονομικά.
«Η χώρα μας αντιμετωπίζει πολλές δυνητικές κρίσεις που μπορεί να ξεσπάσουν ανά πάσα στιγμή», είχε δηλώσει ο Ζου στις αρχές του 1998. Είχε επίσης επισημάνει ότι η κοινωνία ήταν δυσαρεστημένη από την κυβέρνηση για διάφορους λόγους, με σημαντικότερους τη διαφθορά μεταξύ των αξιωματούχων, το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών και τη συμπεριφορά ορισμένων τοπικών αξιωματούχων, οι οποίοι, όπως είχε χαρακτηριστικά πει, «δρουν σαν τύραννοι».
Ο Ζου αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Τσινγκχουά του Πεκίνου, ένα από τα κορυφαία εκπαιδευτικά ιδρύματα της Κίνας, και εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα το 1949, την ίδια χρονιά που ο Μάο Τσετούνγκ ανακήρυξε την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
Κατά τη διάρκεια της ταραχώδους περιόδου της Πολιτιστικής Επανάστασης στάλθηκε στην επαρχία. Αργότερα, αποκαταστάθηκε πολιτικά και άρχισε σταδιακά να ανεβαίνει στην κομματική και κρατική ιεραρχία.
Το 1987 ανέλαβε δήμαρχος της Σανγκάης, όπου επέβλεψε τα πρώτα σημαντικά βήματα της πόλης στην πορεία που θα την οδηγούσε να εξελιχθεί στον σημερινό διεθνή χρηματοοικονομικό κόμβο.
Το 1991 μετακινήθηκε στο Πεκίνο, προκειμένου να αναλάβει καθήκοντα στην κεντρική κυβέρνηση. Από τη θέση αυτή συνέβαλε στην προώθηση οικονομικών μεταρρυθμίσεων που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη μεταμόρφωση της Κίνας σε αναδυόμενη παγκόσμια δύναμη, με ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης που προκαλούσαν το ενδιαφέρον και τον θαυμασμό άλλων κυβερνήσεων.
Ωστόσο, η αποτίμηση της πολιτικής του πορείας δεν είναι καθολικά θετική. Ορισμένοι Κινέζοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η περίοδος της πρωθυπουργίας του άφησε πίσω της σημαντικές εκκρεμότητες. Μεταξύ άλλων, επικρίνουν χειρισμούς στην αγροτική πολιτική και στην κατανομή των φορολογικών εσόδων, καθώς και το κλείσιμο κρατικών εργοστασίων, υποστηρίζοντας ότι οι επιλογές αυτές δημιούργησαν προβλήματα που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν οι διάδοχοί του.
