Όπως αναφέρει η εφημερίδα, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να είχε αναφερθεί στην ιδέα μιας «εσωτερικής αλλαγής εξουσίας» στο Ιράν, λίγες ημέρες μετά τις ισραηλινές επιθέσεις που, σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, είχαν πλήξει υψηλόβαθμους Ιρανούς αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένου του ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ.

Το δημοσίευμα υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ φέρονται να είχαν εξετάσει το ενδεχόμενο ανάδειξης ενός «ρεαλιστή» από το εσωτερικό του ιρανικού συστήματος, με τον Αχμαντινετζάντ να εμφανίζεται ως πιθανή επιλογή, παρά το γεγονός ότι στο παρελθόν είχε υιοθετήσει ιδιαίτερα σκληρή ρητορική απέναντι σε Ισραήλ και Ηνωμένες Πολιτείες.

Σύμφωνα με τους New York Times, το αρχικό σχέδιο των Ισραηλινών για την εξέλιξη της σύγκρουσης φαίνεται να περιελάμβανε πολλαπλές φάσεις: στρατιωτικά πλήγματα, στοχευμένες επιθέσεις κατά της ιρανικής ηγεσίας, καθώς και προσπάθειες πολιτικής αποσταθεροποίησης μέσω εσωτερικών και περιφερειακών δυνάμεων. Ωστόσο, όπως σημειώνεται, μεγάλο μέρος των σχεδιασμών αυτών δεν εξελίχθηκε όπως είχε προβλεφθεί, καθώς το ιρανικό καθεστώς διατήρησε την ανθεκτικότητά του.

Το ρεπορτάζ αναφέρει επίσης ότι ο Αχμαντινετζάντ, ο οποίος είχε τεθεί υπό αυξανόμενη πολιτική πίεση τα τελευταία χρόνια και είχε απομακρυνθεί από την ενεργό πολιτική σκηνή, φέρεται να είχε περιοριστεί σημαντικά από τις ιρανικές αρχές, ενώ υπήρξαν ακόμη και αναφορές για την ασφάλεια και την κατάστασή του μετά από επιθέσεις στην Τεχεράνη.

Παράλληλα, γίνεται αναφορά σε ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες και φήμες που κυκλοφόρησαν για την τύχη του μετά από στρατιωτικά πλήγματα, καθώς και σε εικασίες για πιθανή «απελευθέρωσή» του από τον κατ’ οίκον περιορισμό, χωρίς όμως να υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση.

Το σχέδιο που περιγράφεται από το δημοσίευμα φέρεται να περιλάμβανε τρεις βασικές φάσεις: αρχικά στρατιωτική πίεση και πλήγματα, στη συνέχεια πολιτική αποσταθεροποίηση και κινητοποίηση εσωτερικών και περιφερειακών παραγόντων, και τελικά την πιθανή ανάδειξη μιας νέας ηγεσίας στο Ιράν. Ωστόσο, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η ανθεκτικότητα του ιρανικού κράτους περιόρισε σημαντικά την υλοποίηση αυτών των στόχων.

Αμερικανοί αξιωματούχοι, σύμφωνα με τους New York Times, υποστηρίζουν ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις είχαν συγκεκριμένους στόχους που επικεντρώνονταν κυρίως στις πυρηνικές και πυραυλικές δυνατότητες του Ιράν, απορρίπτοντας ότι υπήρχε επίσημη στρατηγική για αλλαγή καθεστώτος.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος της Μοσάντ αρνήθηκε να σχολιάσει το περιεχόμενο του δημοσιεύματος.