Αν τελικά συμβεί το χειρότερο, θα οφείλεται στις ίδιες και στον εφησυχασμό τους απέναντι σε έναν κόσμο που έχει αλλάξει ριζικά. Αυτό είναι το μήνυμα που αναλαμβάνει να μεταφέρει η Rhine Group, η νέα δεξαμενή σκέψης της οποίας συμπρόεδροι είναι ο Ντράγκι και ο Patrick Collison, συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της Stripe — ένας από τους επιχειρηματίες της τεχνολογίας που ενδιαφέρονται περισσότερο για τη σχέση μεταξύ καινοτομίας, επιστήμης και ανάπτυξης. Στην ομάδα συμμετέχουν επίσης εξέχουσες προσωπικότητες, μεταξύ των οποίων διευθύνοντες σύμβουλοι εταιρειών, επικεφαλής ρυθμιστικών αρχών, πρώην υπουργοί και πρώην πρόεδροι της Δημοκρατίας.
Ο Ντράγκι έχει προσπαθήσει να επαναφέρει την Ευρώπη στην τάξη και στη δράση — όχι μόνο μέσω της έκθεσής του για μια νέα ευρωπαϊκή ανταγωνιστικότητα, την οποία του είχε ανατεθεί να συντάξει, αλλά και υπενθυμίζοντας στους ηγέτες ότι, έναν χρόνο μετά την παρουσίαση της έκθεσης, η ΕΕ είχε επιδείξει ελάχιστη ανταπόκριση και είχε προχωρήσει σε ελάχιστες ενέργειες, παρά τις πολυάριθμες προκλήσεις που χαρακτηρίζουν αυτή τη νέα εποχή και είναι πολύ πιθανό να διαμορφώσουν το μέλλον.
Τώρα επαναλαμβάνει ότι η ΕΕ πρέπει επιτέλους να πετύχει την αλλαγή πορείας που εξακολουθεί να μην διαφαίνεται πουθενά.
«Σε κάθε αναδυόμενη τεχνολογία που θα διαμορφώσει τις επόμενες δεκαετίες, η Ευρώπη είναι αδύναμη», αναφέρει το μήνυμα που δημοσιεύεται στην αρχική σελίδα της Rhine Group. Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του προβλήματος, αρκεί να θυμηθεί ότι «από τις πενήντα μεγαλύτερες τεχνολογικές εταιρείες στον κόσμο, μόνο τέσσερις είναι ευρωπαϊκές». Δεν υπάρχουν πραγματικές εναλλακτικές. Είτε θα παραμείνουμε αδρανείς είτε «θα κάνουμε αυτό που έχει κάνει η Ευρώπη και στο παρελθόν: να ανταγωνιστούμε, να οικοδομήσουμε και να αναπτυχθούμε ξανά».
Ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας και η νέα του ομάδα καλούν σε δράση. Το νέο «Ντράγκι Club» επιδιώκει να είναι όσο το δυνατόν πιο σαφές: «Το διακύβευμα είναι υπαρξιακό. Αν συνεχιστεί η στασιμότητα, η ήπειρος θα χάσει σταδιακά την ικανότητα να χρηματοδοτεί τις βασικές υποχρεώσεις ενός σύγχρονου κράτους: την άμυνα, τη δημόσια υγεία, τις συντάξεις, την εκπαίδευση, τις επενδύσεις για το κλίμα και τα δίχτυα κοινωνικής προστασίας για όσους χάνουν τη δουλειά τους.»
Το think tank επιβεβαιώνει την κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στην πολιτική τάξη, τόσο την παλαιότερη όσο και τη σημερινή. Η προηγούμενη γενιά πολιτικών επικρίνεται επειδή αυταπατήθηκε, ενώ η σημερινή επειδή δεν αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα της κατάστασης. Η ΕΕ αντιμετωπίζει πλέον διαρθρωτικά προβλήματα, όμως «για δεκαετίες, ένας ευνοϊκός διεθνής περίγυρος λειτουργούσε ως μαξιλάρι που έκρυβε αυτή την παρακμή».
Τα ευρωπαϊκά κράτη είχαν εφησυχάσει, πιστεύοντας ότι «το εμπόριο αναπτυσσόταν μέσα σε ένα πολυμερές σύστημα κανόνων. Η αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας απελευθέρωνε πόρους από τους αμυντικούς προϋπολογισμούς. Οι εξαρτήσεις έμοιαζαν αμοιβαίες και, επομένως, ακίνδυνες». Όλα αυτά πλέον ανήκουν στο παρελθόν. Και σαν να μην έφτανε αυτό, «η Κίνα έχει γίνει πιο σκληρός ανταγωνιστής, τόσο στις τρίτες αγορές όσο και μέσα στην ίδια την Ευρώπη».
