Καθώς, λοιπόν, ένας ταραχώδης και πολύπαθος μήνας μας αποχαιρετά, μένουμε με τη γλυκιά επίγευση της δυναμικής επανεμφάνισης δύο χαρισματικών πολιτικών ανδρών, οι οποίοι, εντάξει, δεν είχαν εξαφανιστεί κι από προσώπου γης, αλλά όσο πιο συχνά τους βλέπουμε, τόσο το καλύτερο – για λόγους ψυχικής υγείας, πρωτίστως· για λόγους γεωπολιτικής ισορροπίας, δευτερευόντως. Κι αυτοί δεν είναι άλλοι – σε περίπτωση που δεν είναι ήδη αρκούντως διαυγές – από τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, και τον πρώην πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα.
Μπορεί ο γνήσιος Χιλμπίλης να μην τραγουδάει πια (σσ. η εκδοτική επιτυχία του Βανς, από όπου ξεκίνησαν όλα), όμως ο καθ’ ημάς Χιλμπίλης κατάφερε να εξαχθεί μέχρι το Αμέρικα και να κάνει το παρθενικό ταξίδι της διεθνούς του καριέρας. Πού είναι τώρα όλοι εκείνοι που τον κορόιδευαν για τα σπαστά αγγλικά του και το μπέρδεμα με τις «ουρές»; Α! ναι, εδώ είναι, σαρκωμένοι όλοι μαζί στο πρόσωπο της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία αφενός μας υπενθύμισε τη δεινότητα του πρώην συντρόφου της στις ξένες γλώσσες κι αφετέρου τον προειδοποίησε να μείνει στο «λαγούμι» του, γιατί τώρα εκείνη κάνει κουμάντο. Βέβαια, για να λέμε και την αλήθεια, και το τραγούδι του Τσίπρα καμία σχέση δεν έχει με τα επαναστατικά εμβατήρια του ’15, των πλατειών και του δημοψηφίσματος. Μας είχε δώσει κάποια δείγματα πως… σοβαρεύτηκε και μέστωσε ήδη πριν διαβεί τον Ατλαντικό, μέσα από δυο τρία πολύ ενδιαφέροντα άρθρα, αλλά τώρα πια δεν χωράει καμία αμφιβολία. Μία μόνο εκ των τεσσάρων βασικών προτάσεων που κατέθεσε εκεί στα ξένα αρκεί για να πείσει ακόμη και τον πιο δύσπιστο: Ομοσπονδιακό Υπουργείο Οικονομικών στην ΕΕ.
Ο Τζέι Ντι Βανς, πάλι, έχει πάρει τόση φόρα που φαίνεται από τώρα ότι θα είναι άξιος συνεχιστής του Τραμπ· είναι πλέον ή βέβαιον ότι ο “never Trumper” Βανς δεν πρόκειται να μας απογοητεύσει. Προς το παρόν, εκείνος απογοητεύτηκε κάπως που πήγε στη Γροιλανδία φορώντας δυο τσίτια, γιατί κανείς δεν τον ενημέρωσε ότι κάνει «ψοφόκρυο», όμως ούτε αυτό τον πτόησε. Κι έτσι πήρε μια βαθιά ανάσα να ζεστάνει το μέσα του, όρμησε στη στρατιωτική βάση Pituffik και τα σάρωσε όλα: και τους άχρηστους Δανούς μάλωσε και τους Γροιλανδούς που κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου «κάλεσε» να θυμηθούν τι σημαίνει αυτοδιάθεση και σπόντες για τις μοχθηρές Ρωσία και Κίνα πέταξε – και, κερασάκι στην τούρτα, έσκασε κι ο Τραμπ απ’ το πουθενά με βίντεο στο Truth που μας εξηγούσε πώς «στην ψυχρή σιωπή της τούνδρας γεννήθηκε ένας δεσμός»· τουλάχιστον, αυτός είχε ακούσει ότι το κρύο θερίζει στο μεγαλύτερο νησί παγκοσμίως που οσονούπω θα αποτελεί επαρχία των ΗΠΑ.
Όμως, τι κι αν οι Γροιλανδοί έχασαν τον ύπνο τους, οι υπόλοιποι μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι – καλά, ούτως ή άλλως εμείς ήσυχοι κοιμόμαστε απ’ το Γενάρη, τα είπε η Κίμπερλι Γκιλφόιλ, μην επερχόμεθα – γιατί, ναι μεν, σημειώθηκε σημαντική διπλωματική πρόοδος στο μέτωπο ΗΠΑ-Καναδάς – να ’ν’ καλά ο Κάρνεϊ που συμβάλλει στον «εποικοδομητικό» διάλογο – αλλά κατά τα λοιπά, όλα έμειναν όπως τα ξέραμε κι αυτό δημιουργεί μια κάποια ασφάλεια, όχι κι αμελητέα σε τέτοιους αβέβαιους καιρούς. Έτσι, ο Απρίλιος θα κάνει ποδαρικό με «ευέλικτους» δασμούς κι αντί-δασμούς, με το Μεξικό να σέρνει το χορό· ο Αμερικανός πρόεδρος, λογικά, θα συνεχίσει να θεωρεί την ΕΕ «τζαμπατζού» κι ακαμάτρα· κι οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι θα ελπίζουν μπας και τους κάτσει ξανά κανένα τυχερό και βρεθούν κατά λάθος σε κάποια ομαδική συνομιλία που η Ουάσιγκτον θα προετοιμάζει απόβαση στην Αλάσκα (α! λάθος, δικιά τους είναι αυτή· στον Παναμά, ας πούμε).
Όσο, δε, θα συμβαίνουν όλα αυτά, ο Ζελένσκι θα παραμένει εξίσου ανήσυχος – καθώς θα πλέει αμέριμνος στην Μαύρη Θάλασσα, σκεπτόμενος πότε θα τα τινάξει ο Πούτιν για να ηρεμήσει το κεφάλι του – μήπως οι Αμερικάνοι τον πιάσουν κότσο και του πάρουν ό,τι του έχει απομείνει· κι οι Ευρωπαίοι θα συνεχίζουν να συσπειρώνονται μπρος στην απειλή ενός κοινού εχθρού, αλλά γενικώς να τηρούν σιγή ιχθύος ή να κάνουν «χλιαρές» εκκλήσεις για αποκατάσταση της τάξης. Εν τω μεταξύ, μια και μπήκε ως κι η Κομισιόν στον κόπο να καταρτίσει σχέδιο για την αντιμετώπιση αναδυόμενων κρίσεων, θα πρέπει σιγά σιγά να προμηθευτούμε και τα δώδεκα είδη του «κιτ επιβίωσης», πριν τα σπίρτα και οι φορτιστές φτάσουν, λόγω ζήτησης, να κοστίζουν όσο το οινόπνευμα στις αρχές του κορονοϊού.
Προς το παρόν, βέβαια, δύο κρίσεις έχουν ήδη αναδυθεί και “βράζουν”. Η τραγωδία στη Μιανμάρ, που μακριά κείται, αλλά εκπέμπει SOS· κι η αναμόχλευση του δράματος της ιδιότυπης τουρκικής δημοκρατίας, απ’ όπου τα σήματα που έρχονται, με το σταγονόμετρο, δεν είναι καθόλου ευοίωνα.
Ωστόσο, η Τουρκία “παίζει” και στο εσωτερικό αυτές τις μέρες…
αφενός, επειδή μία ντουζίνα, παρά ένας, βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, με προεξάρχοντα τον Ευριπίδη Στυλιανίδη, εξέφρασαν τις ανησυχίες τους σχετικά με τις επενδύσεις Τούρκων σε παραμεθόριες περιοχές – μένει να δούμε προσεχώς πώς θα κινηθεί η κυβέρνηση απέναντι στους… ανησυχούντες βουλευτές της, ιδίως τώρα που και κάποιος άλλος, με πάγιες αρχηγικές τάσεις, καταπώς λένε οι κακές οι γλώσσες, ίσως κλείνει το μάτι πονηρά στους δυσαρεστημένους· κι αφετέρου, επειδή το ενδιαφέρον της Chevron για υδρογονάνθρακες στα ανοιχτά της Κρήτης επανέφερε το ζήτημα του λεγόμενου τουρκο-λιβυκού μνημονίου του 2019.
Κι όσο είμαστε έμπλεοι χαράς χάρη στην κίνηση της Chevron, αλλά και στην αύξηση του κατώτατου μισθού, που αναμένεται να προκαλέσει αισθητή διαφορά στα πορτοφόλια μας, ενισχύοντας την καταναλωτική μας δύναμη, η οποία είναι ακόμη στα τάρταρα, έχουν μείνει δύο (μόνον) ζητήματα που μας προβληματίζουν ακόμη και επισκοτίζουν το τοπίο. Η Βαβέλ της προανακριτικής είναι το πρώτο, καθώς η αποδοχή του αιτήματος του Χρήστου Τριαντόπουλου να οδηγηθεί απευθείας στο δικαστικό συμβούλιο έχει προκαλέσει διχογνωμία και αντιδράσεις, οι οποίες δεν φαίνεται να ξεφουσκώνουν γρήγορα. Η Οδύσσεια που περιμένει τους μετανάστες εξαιτίας της απότομης στροφής της κυβέρνησης στη μεταναστευτική πολιτική είναι το δεύτερο. Όμως, ας μην υπερβάλουμε, γιατί ο αρμόδιος υπουργός το ξεκαθάρισε: δεν τους διώχνουμε, απλώς τους διευκολύνουμε να φύγουν οικειοθελώς. Τώρα, με τους αγρότες που έχουν ήδη αρχίσει να κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα για τα χέρια που θα χάσουν, βλέπουμε· ένα βήμα τη φορά.
Στα πολύ θετικά της εβδομάδας – πέρα από το ότι η Πλεύση Ελευθερίας έχει σκαρφαλώσει, σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση, στη δεύτερη θέση, μαζεύοντας κόκκο κόκκο το σημαντικό 12,7% – είναι ότι η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, σήκωσε και πάλι τα μανίκια και πραγματοποίησε δύο επιτυχείς αυτοψίες: στη μεν πρώτη, κατέληξε να μαλώνει την προϊσταμένη Αρχαιοτήτων Αργολίδας, η οποία δεν σεβάστηκε τα εκατομμύρια που έχει τσεπώσει η υπηρεσία της, κάνοντας ρόμπα το υπουργείο πανελλαδικώς· στη δεύτερη, δε, κατέληξε στη γενναία απόφαση να προστατεύσει την πολιτιστική μας κληρονομία απ’ τους γιάπηδες που έστησαν τη μεταλλική τους παράγκα έμπροσθεν του Καλλιμάρμαρου, για να κάνουν μία εκδήλωση, για την οποία, όπως οι ίδιοι ισχυρίστηκαν, είχαν προηγουμένως εξασφαλίσει όλες τις απαραίτητες άδειες. Ας ελπίσουμε ότι η κα Μενδώνη δεν θα ανακαλύψει πως κι άλλες υπηρεσίες κάνουν του κεφαλιού τους, γιατί, τώρα που πήρε φόρα, δεν θα προλαβαίνει να επιπλήττει και να μαζεύει τα αμάζευτα.
Ηλιάνα Χατζηδημητρίου
