Η Μέλπω Ζαρόκωστα τα τελευταία χρόνια της ζωής της διέμενε στο Γηροκομείο Αθηνών, επιλογή για την οποία είχε μιλήσει ανοιχτά, επισημαίνοντας ότι ένιωθε ασφαλής και ήρεμη, καθώς δεν μπορούσε πλέον να ζει μόνη της.
Σε ιδιαίτερα φορτισμένο συναισθηματικά μήνυμα, η ανιψιά της ανέφερε ότι η εκλιπούσα υπήρξε «ο μόνος άνθρωπος στην οικογένεια που είχε καταλάβει την ελάχιστη αυτοεκτίμησή μου και δήλωνε θαυμάστριά μου», αποχαιρετώντας τη με λόγια αγάπης και ευγνωμοσύνης.
Τον θάνατό της επιβεβαίωσε και ο Σπύρος Μπιμπίλας, ο οποίος με ανάρτησή του μίλησε για μια «σπουδαία ηθοποιό, αγωνίστρια και εξαιρετική μεταφράστρια δεκάδων θεατρικών έργων». Όπως σημείωσε, η Μέλπω Ζαρόκωστα υπήρξε παρούσα σε όλους τους αγώνες των ηθοποιών και άφησε ισχυρό αποτύπωμα στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και κυρίως στο θέατρο. Τόνισε ακόμη το πάθος και την αφοσίωσή της στην τέχνη, αλλά και τη βαθιά φιλία που ανέπτυξε με όσους συνεργάστηκαν μαζί της, ανακοινώνοντας ότι σε επόμενη ανάρτηση θα γίνουν γνωστές οι λεπτομέρειες της εξοδίου ακολουθίας.
Η πορεία και το έργο της
Η Μέλπω Ζαρόκωστα γεννήθηκε στον Πειραιά το 1933. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έζησε για ένα διάστημα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και στη συνέχεια μετανάστευσε στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας. Εκεί σπούδασε θέατρο στο Metropolitan Theater και σκηνοθεσία, σενάριο και υποκριτική στη σχολή ραδιοφωνικών σπουδών Canandale.
Παρέμεινε στην Αυστραλία για 11 χρόνια, ξεκινώντας την καλλιτεχνική της διαδρομή στο θέατρο και την τηλεόραση. Ανάμεσα στους σημαντικούς ρόλους της περιλαμβάνονται η «Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ και η «Εκάβη», την οποία ερμήνευσε στα ελληνικά για την ελληνική παροικία του Σίδνεϊ.
Το 1957 παντρεύτηκε τον πιανίστα Ανδρέα Διαμαντίδη και έζησαν για έναν χρόνο στο Λονδίνο, πριν επιστρέψει οριστικά στην Ελλάδα το 1958. Σχεδόν αμέσως ξεκίνησε συνεργασία με τον θίασο του Λάμπρου Κωνσταντάρα, όπου γνώρισε τον δεύτερο σύζυγό της, ηθοποιό και σκηνοθέτη Βίκτορα Παγουλάτο, με τον οποίο απέκτησαν έναν γιο, τον Αλέξανδρο.
Παράλληλα με την υποκριτική, η Μέλπω Ζαρόκωστα ασχολήθηκε ενεργά με τη μετάφραση και διασκευή θεατρικών έργων για το θέατρο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Έγραψε το πρώτο της θεατρικό έργο, Το Φροντιστήριο γυναικών, στο οποίο συμπρωταγωνίστησε με τον Ντίνο Ηλιόπουλο, τη Νόρα Βαλσάμη και τον Νίκο Απέργη. Ακολούθησαν και άλλα έργα της, που παρουσιάστηκαν τόσο στην Αθήνα όσο και στην περιφέρεια.
Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε και η θεσμική της προσφορά: από το 1960 ήταν το πρώτο γυναικείο μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου από το 1990 και ανέλαβε την προεδρία της Εταιρείας την περίοδο 1999–2001.
Η Μέλπω Ζαρόκωστα αφήνει πίσω της ένα πλούσιο καλλιτεχνικό και πνευματικό έργο, αλλά και τη μνήμη μιας γυναίκας που υπηρέτησε με συνέπεια, ήθος και πάθος το ελληνικό θέατρο.
