Η βροχή έχει, για την ώρα, σταματήσει. Η συννεφιά σπάει με λίγο γαλάζιο. Ακτίνες ήλιου ακουμπούν στο τζάμι. «Τι βλέπεις από το παράθυρο σου;» με ρωτάει η γυναικεία φωνή στο τηλέφωνο. «Απλωμένα ρούχα στα ρετιρέ και κομμάτια ουρανού» της απαντάω πρόθυμα. Ξέρω μόνο το μικρό της όνομα, αλλά έχουμε δώσει ραντεβού από χθες. Παράξενο, γιατί ανυπομονούσα κάπως γι’ αυτό.
«Με λένε Μαρία» μου λέει. Η Μαρία μου τηλεφωνεί για να κάνουμε μια ποιητική συνομιλία. Στα είκοσι λεπτά που μας διατίθενται συμβαίνει κάτι πολύ περισσότερο από αυτό.
Διαβάστε περισσότερα στο monopoli.gr