Ποιος είναι στ΄αλήθεια αυτός ο Θεός που επιτρέπει την κακοποίηση σε κάθε της μορφή, τον αέναο αυτό κύκλο βίας εις βάρος ανθρώπων που είχαν απλώς την ατυχία να γεννηθούν εκεί που γεννήθηκαν και όχι κάπου αλλού; Που υπομένουν καρτερικά το δικό τους προσωπικό μαρτύριο που μοιάζει να μην έχει τέλος. Κι εμείς οι υπόλοιποι τι κάνουμε; Τι μπορούμε να κάνουμε; Παραμένουμε απλοί μάρτυρες «του κόσμου όπως τον φτιάξαμε ή όπως τον αφήσαμε να γίνει» – όπως λέγεται στην παράσταση.
«Τι λόγο έχει ο Θεός σ’ αυτόν τον κόσμο τον δικό μας; Είναι τυφλός, κουφός και άφαντος». Τα λόγια αυτά γρατζουνάνε το μέσα μου καθώς βγαίνω από το Θέατρο Τζένη Καρέζη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
