Αν δεν φορούσαν σκουρόχρωμα ρούχα, τα σώματα των 49 περφόρμερ θα έμοιαζαν με φθινοπωρινά φύλλα που γλύφουν τις σκληρές επιφάνειες, και ορμητικά, παρασύρονται από το νερό σε σκοτεινή κατακόμβη. Έρμαια μιας δύναμης καθόδου, ανελέητης, μη αναστρέψιμης, κι όμως μιας δύναμης ενωτικής. Ακόμα κι αν η παράσταση των Γιώργου Κουμεντάκη και Δημήτρη Παπαϊωάννου δεν είχε τον γλαφυρό τίτλο «Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα», από το πρώτο της λεπτό λειτουργεί ως μια λιτανεία θανάτου· και ο θάνατος είναι ενωτικός – ως κοινό και αναπόφευκτο προσκύνημα για όλες και όλους.
Διαβάστε περισσότερα στο monopoli.gr
