Αντίθετα, το ιταλικό χρέος αναμένεται να κινηθεί ανοδικά, φτάνοντας στο 137% του ΑΕΠ από 135% σήμερα, καταγράφοντας αντίρροπη πορεία. Η Ελλάδα διατηρεί επίσης ένα σημαντικό ταμειακό απόθεμα 42 δισ. ευρώ (περίπου 17% του ΑΕΠ), ένα από τα υψηλότερα στη ζώνη του ευρώ. Η σημερινή ευνοϊκή δομή του ελληνικού χρέους –με μέση διάρκεια 18,9 έτη και χαμηλό κόστος εξυπηρέτησης (2,3% του ΑΕΠ)– οφείλεται κατά κύριο λόγο στα δάνεια του επίσημου τομέα (ESM, EFSF), τα οποία καλύπτουν το 73% του συνόλου. Όμως, η Scope επισημαίνει ότι η ίδια αυτή δομή αποτελεί τροχοπέδη για την εμβάθυνση των εγχώριων κεφαλαιαγορών και την ενίσχυση της ρευστότητας στη δευτερογενή αγορά ομολόγων.

Τον Μάιο του 2025, η Ελλάδα ανακοίνωσε την πρόθεσή της να αποπληρώσει τα υπόλοιπα €31,6 δισ. από τα διμερή δάνεια (GLF) του 2010 έως το 2031 – μία δεκαετία νωρίτερα από το προγραμματισμένο. Είχαν προηγηθεί η πρόωρη εξόφληση €20,1 δισ. από δάνεια του ΔΝΤ το 2022 και επιπλέον πρόωρες αποπληρωμές €5,29 δισ. το 2023. Αυτές οι κινήσεις συμβάλλουν στην εξομάλυνση του προφίλ εξυπηρέτησης του χρέους και μειώνουν τον κίνδυνο αναχρηματοδότησης μετά το 2032.

Ωστόσο, για να διασφαλιστεί η μακροχρόνια βιωσιμότητα, η Scope τονίζει ότι η Ελλάδα πρέπει να μετατοπίσει σταδιακά τη χρηματοδότηση από τον επίσημο τομέα προς τις αγορές. Η δημιουργία μιας «ζωντανής» αγοράς διαπραγματεύσιμων τίτλων –ακόμη κι αν συνεπάγεται μεγαλύτερη έκθεση σε επενδυτές με πιο ευμετάβλητη συμπεριφορά– κρίνεται απαραίτητη. Θα προσφέρει καλύτερα σημεία αναφοράς για την τιμολόγηση εταιρικών και τραπεζικών τίτλων, διευκολύνοντας την πρόσβαση των επιχειρήσεων στη ρευστότητα.