· Πώς είναι δυνατόν να διατηρηθεί υψηλός ρυθμός ανάπτυξης του 3% όταν η ζήτηση από το εξωτερικό μειώνεται, η πιστωτική επέκταση στο εσωτερικό περιορίζεται και η φορολογία αυξάνεται;
· Η προβλεπόμενη αύξηση των εσόδων (κατά 11,5%) σε αναλογία με την αναμενόμενη αύξηση του ονομαστικού εισοδήματος (6,3%) είναι εξαιρετικά υψηλή. Κάθε παρόμοια πρόβλεψη στο παρελθόν αποδείχθηκε ατυχής.
· Στην πλευρά των πρωτογενών δαπανών ο ρυθμός ανόδου παραμένει υψηλός 8,1%, ενώ οι δαπάνες εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους είναι μάλλον υποεκτιμημένες.
· Είναι αξιοσημείωτο ότι οι δαπάνες για το ΠΔΕ μειώνονται κατά 1 δις, δηλαδή εν μέσω σημαντικής επιβράδυνσης της οικονομίας προγραμματίζεται μία εξαιρετικά περιοριστική δημοσιονομική πολιτική την πλέον ακατάλληλη περίοδο.
Είναι απόλυτα βέβαιο, καταλήγει ότι η κρίση θα θίξει πρωταρχικά τους χαμηλόμισθους και συνταξιούχους, τονίζοντας παράλληλα ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να εμμένει σε ένα καταναλωτικό πρότυπο, που έχει εξαντλήσει τις δυνατότητές του αφαιρώντας παραγωγικούς πόρους από την αγορά.
