Οι τελευταίες πολιτικές παραστάσεις δόθηκαν στη Βουλή με τα άκρως αμφιλεγόμενα νομοσχέδια για την Παιδεία, την Υγεία και την κατανομή της διαφημιστικής πίτας, και ανέδειξαν πράγματι ένα διαφορετικό πρόσωπο της κυβέρνησης από εκείνο της Αντιπολίτευσης και ιδίως της αξιωματικής.
Μόνο που, όπως σχολιάζουν αμφίβολα στην πολιτική αγορά, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι αυτό αντικατοπτρίζει ένα «αριστερό, προοδευτικό πρότυπο», κατά τις επιθυμίες του ΣΥΡΙΖΑ και δεν υπηρετεί απλά, έναν επιμελώς στοχευμένο εκλογικό σχεδιασμό, έτοιμο να εκδηλωθεί αναλόγως των περιστάσεων.
Για την ώρα, η πολιτική νηνεμία λόγω και της καταλυτικής επέλασης του θέρους, έχει απονευρώσει τις εριστικές διαθέσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει όμως, ότι απομακρύνθηκαν τα προβλήματα.
Οι ανηφόρες είναι μπροστά…
Η καθυστερημένη ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, θα μπορούσε να είναι υπό προϋποθέσεις ένα καλό προοίμιο ώστε να εκτιναχθεί, όπως ανακοινώνει συχνά ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρας το ελατήριο της Οικονομίας και να μη βρεθεί η χώρα στο τέλος του Προγράμματος, το επόμενο καλοκαίρι του 2018, μπροστά σε ένα ακόμα (το τέταρτο…) Μνημόνιο ή μπροστά στην ανάγκη να χρησιμοποιήσει μια προληπτική γραμμή στήριξης.
Συνεπώς, η κυβέρνηση έχει μακρύ δρόμο προσεχώς, όπως επισημαίνουν ξένοι (ΔΝΤ) αλλά και εσωτερικοί (ΤτΕ) παράγοντες αξιώνοντας να συνεχιστούν απαρέγκλιτα οι μεταρρυθμίσεις σε προβληματικά μέτωπα, όπως είναι η εκκαθάριση του χαρτοφυλακίου των τραπεζών, η μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων, ο περιορισμός της γραφειοκρατίας, η έγκαιρη απονομή Δικαιοσύνης, οι νέες αλλαγές στην αγορά εργασίας (συνδικαλιστικός νόμος, αναδιοργάνωση του ΟΑΕΔ που έπρεπε να είχε ήδη γίνει κ.ά.), ο εξορθολογισμός φόρων όπως ο ΕΝΦΙΑ και η λιμνάζουσα αξιολόγηση στο Δημόσιο.
Στο κλίμα αυτό, εκτιμάται ότι ο νόμος για τον εξωδικαστικό συμβιβασμό, σε συνδυασμό με την καθιέρωση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών θα απαλλάξουν το τραπεζικό σύστημα από τον βραχνά των κόκκινων δανείων και θα εξαλείψουν το φαινόμενο των στρατηγικών κακοπληρωτών.
Θα… βρέξει επενδύσεις!
Κορυφαίοι κυβερνητικοί παράγοντες υποστηρίζουν παράλληλα, πως από το φθινόπωρο επίκειται η εκδήλωση επενδυτικού κύματος, με έμφαση στην ενέργεια, τις τουριστικές εγκαταστάσεις και τις λιμενικές υποδομές, το οποίο θα λάβει μεγάλες διαστάσεις υπό την προϋπόθεση ότι μετά τις γερμανικές εκλογές, το Βερολίνο θα στέρξει σε γενναιότερες ρυθμίσεις του δημόσιου χρέους, μεταδίδοντας έτσι ισχυρό μήνυμα στις διεθνείς αγορές.
Όλα αυτά βεβαίως, όπως θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς στην πραγματικότητα, απηχούν κυρίως προθέσεις και προβολές επιθυμιών, γιατί απεναντίας, ο Σεπτέμβριος θα αποδειχθεί «σκληρός μήνας», την ώρα που οι φορολογούμενοι θα καταβάλλουν-όσοι μπορούν, πλέον- ταυτόχρονα, στα ταμεία της Εφορίας τις δόσεις του φόρου εισοδήματος και του ΕΝΦΙΑ, αντιμέτωποι επιπλέον με ένα βουνό ληξιπρόθεσμων οφειλών.
Υπό τις συνθήκες αυτές-ακόμα κι αν τα στοιχεία τριμήνου για το ΑΕΠ το Σεπτέμβριο είναι ενθαρρυντικά- θα πρέπει να εξαντλήσει κάποιος τα περιθώρια καλής προαίρεσης για να δει που βρίσκεται ο δρόμος για την ανάπτυξη.
Μετά την ολοκληρωτική κατάρρευση του προηγούμενου παρασιτικού μοντέλου ενός κρατικοδίαιτου καπιταλισμού, πολλές ελληνικές επιχειρήσεις με εξωστρεφείς κινήσεις άνοιξαν νέα δυναμικά πεδία. Τα επόμενα βήματα ωστόσο που πρέπει να διανυθούν από τα υπουργικά στελέχη και την κυβέρνηση αργούν απελπιστικά. Όπως, κατά γενική ομολογία ο ανασχηματισμός σε πρόσωπα και η έμπρακτη στροφή στον πολιτικό ρεαλισμό…
Γιώργος Χατζηδημητρίου
