Μέσα από την εμπειρία που έχει ήδη καταγραφεί μπορεί να κανείς να δει ότι:

• Υπάρχει αδυναμία ρύθμισης των δανείων αυτών. Ιδίως ,την μεγάλη κατηγορία τους, που φέρει την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου.
• Υπήρξε αρχικά η υπόδειξη από πλευράς των εμπλεκομένων κρατικών φορέων, του εξωδικαστικού μηχανισμού ρύθμισης οφειλών, ως μίας πιθανής λύσης για την ρύθμιση και των συγκεκριμένων δανείων.
• Δυστυχώς, παρά το γεγονός ότι επενδύθηκαν υψηλές ελπίδες στον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμισης οφειλών και παρά το γεγονός ότι ο νόμος 4469/2017 έχει τεθεί σε εφαρμογή για πλέον του έτους, τα συμπεράσματα είναι πλήρως απογοητευτικά. Ιδίως με τα πυρόπληκτα επιχειρηματικά δάνεια.

Το θέμα με τον εξωδικαστικό μηχανισμό

Ο βασικός λόγος της αποτυχίας του εξωδικαστικού μηχανισμού στην ρύθμιση των πυρόπληκτων δανείων , είναι ότι τα δάνεια αυτά, ακόμα και όταν βρίσκονται σε οριστική καθυστέρηση, θεωρούνται πλήρως επανεισπράξιμα, μέσω της κατάπτωσης της εγγύησης του Ελληνικού Δημοσίου.

Όπως έχει, αποδειχτεί και σε άλλες τέτοιες περιπτώσεις εξωδικαστικής διαπραγμάτευσης, στο πλαίσιο άλλων τέτοιων διαδικασιών, οι τράπεζες είναι απολύτως απρόθυμες (αν όχι εντελώς αρνητικές) σε κάθε αίτημα συνδιαλλαγής στο πλαίσιο του εξωδικαστικού μηχανισμού. Τουλάχιστον μέχρι τη λήψη απάντησης σχετικά με την κατάπτωση ή μη της εγγύησης του Ελληνικού Δημοσίου από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (Διεύθυνση Κίνησης Κεφαλαίων, Εγγυήσεων και Δανείων - Δ25). Τα πάντα εξαρτώνται από τις απαντήσεις της Δ25 στα αιτήματα κατάπτωσης της εγγύησης του Ελληνικού Δημοσίου, που έχουν ήδη υποβληθεί και αναμένεται να υποβληθούν από τις Τράπεζες. Απαντήσεις, όμως, που λόγω της υποστελέχωσης της Δ25 αργούν εξαιρετικά πολύ να δοθούν.

Νομοθετική πρωτοβουλία

Είναι δε ξεκάθαρο, μετά την αποτυχία του εξωδικαστικού μηχανισμού ότι, απαιτείται ειδική νομοθετική λύση, για τα εν λόγω δάνεια, προς την κατεύθυνση της πλήρους αναδιάρθρωσής τους. Σε κάθε περίπτωση, είναι αναγκαία η ανάληψη ειδικής νομοθετικής πρωτοβουλίας για την θέσπιση ειδικού προνοιακού καθεστώτος ρύθμισης όσων δανείων έφεραν εξ αρχής προνοιακό χαρακτήρα. Με συγκεκριμένο ποσό ή ποσοστό διαγραφής ανά επιχείρηση, αφού αυτά χορηγήθηκαν ως προνοιακό αντιστάθμισμα των επιπτώσεων των φυσικών καταστροφών και το προνοιακό καθεστώς τους πρέπει να διατηρηθεί.

Οι προτάσεις

Στην περίπτωση των μη εξυπηρετουμένων – κόκκινων δανείων, προτείνουμε την ακόλουθη δέσμη μέτρων:

(i) Δραστικό Κούρεμα Επιβαρύνσεων Τόκων και Κεφαλαίου των Δανείων αυτών.

(ii) Δυνατότητα Εξαγοράς των Δανείων από τους Δανειολήπτες ,πριν πωληθούν , σε εταιρείες διαχείρισης χρέους.

(iii) Εξαγορά των Δανείων αυτών από το ίδιο το Δημόσιο, όπως των δανείων των δημοσίων υπαλλήλων.

(iv) Αντιμετώπιση των δανείων αυτών, με ίδια ή αντίστοιχα μέτρα, που πάρθηκαν για τα αγροτικά δάνεια ή αυτά των δημοσίων υπαλλήλων.

(v) Ανάληψη πρωτοβουλιών από το Δημόσιο, όπως στην περίπτωση της διαγραφής οφειλών των καθηγητών των Πανεπιστημίων προς το Δημόσιο, σύμφωνα με τις πρόσφατες εξαγγελίες του Υπουργού Παιδείας.

Εύλογα θα πρέπει να υποστηριχθεί και η προσπάθεια όσων συνεχίζουν, ακόμα και με εξάντληση των μέσων και δυνατοτήτων τους, να εξυπηρετούν τα συγκεκριμένα δάνεια, κυρίως με:

(α) παράταση της χρονικής διάρκειας αποπληρωμής τους,

(β) παροχή τουλάχιστον διετούς χαριστικής περιόδου,

(γ) δραστική μείωση επιτοκίων, και

(δ) δυνατότητα κουρέματος μεγάλου μέρους τους (50%), έστω και μετά την αρχική αποπληρωμή του 50% αυτών.

Η ανωτέρω πρόταση, προφανώς έχει ένα κόστος για την εθνική οικονομία. Πολύ όμως μεγαλύτερο κόστος θα έχει η τυχόν διάλυση του επιχειρηματικού – παραγωγικού ιστού των νομών μας.