Η αντίδραση της κυβέρνησης Μητσοτάκη ήταν άμεση και ξεκάθαρη όταν η Ρωσία ξεκίνησε την παράνομη εισβολή της στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022. Πέρα από την σαφή αντίθεση στη χρήση βίας ο πρωθυπουργός προχώρησε στην αποστολή όπλων προς το Κίεβο ώστε να ενισχυθεί η άμυνά του, πάντα σε συνεννόηση με τους εταίρους στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η απόφαση αυτή είχε στηριχθεί από το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο δεν θεωρείται αποδεκτή από το μεγαλύτερο τμήμα της αντιπολίτευσης μέχρι και σήμερα. Υποστηρίζει ότι η Αθήνα βάζει σε πάγο τις ελληνορωσικές σχέσεις και ότι η αποστολή όπλων δεν ευθυγραμμίζεται με τα συμφέροντα και την ασφάλεια της χώρας.
Οι βασικοί λόγοι που εξηγούν την πλήρη ταύτιση του Κυριάκου Μητσοτάκη με το δυτικό στρατόπεδο είναι δύο. Ο πρώτος έχει να κάνει με τον τουρκικό αναθεωρητισμό των τελευταίων χρόνων. Στην Αθήνα υπάρχει η έντονη ανησυχία πώς τυχόν επικράτηση ρωσικών συμφερόντων στην Ουκρανία μέσω της χρήσης βίας θα κλιμακώσει μακροπρόθεσμα τις επιθετικές διαθέσεις της Άγκυρας στο Αιγαίο.
Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με το Κυπριακό Ζήτημα. Όπως έχουν τονίσει ανά διαστήματα πολιτικοί παράγοντες και αναλυτές, τυχόν νομική αναγνώριση τετελεσμέων στην Ουκρανία, δηλαδή de jure αναγνώριση της ρωσικής κυριαρχίας σε ουκρανικά εδάφη, θα μπορούσε να δημιουργήσει νομικό και ιστορικό προηγούμενο για την παράνομη τουρκική κατοχή της Βόρειας Κύπρου, δυσχεραίνοντας την θέση των Ελληνοκυρπίων και οδηγώντας πιθανότατα την Αθήνα σε νέα διπλωματική ένταση με την Άγκυρα, με απρόβλεπτες συνέπειες.
Επομένως με βάση αυτά τα δεδομένα, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, όπως και τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης, φροντίζουν να διαμηνύουν σε κάθε δημόσια παρέμβασή τους, ότι η όποια λύση στην Ουκρανία θα πρέπει να βρίσκει προτίστως σύμφωνο το Κίεβο και ότι η βίαιη αλλαγή των συνόρων δεν μπορεί σε καμία περίπτωση αποδεκτή.
Πάντως, αν και η Ελλάδα έχει συμβάλει στην ενίσχυση της ουκρανικής άμυνας, κατατάσσεται μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών με τη χαμηλότερη στρατιωτική υποστήριξη προς το Κίεβο.
H ελληνική διπλωματία στήριξε χωρίς αστερίσκους την Ουκρανία τα χρόνια της ρωσικής εισβολής και αυτή η προσέγγιση φάνηκε να επιβεβαιώνεται όσο οι ΗΠΑ στήριζαν το Κίεβο. Ωστόσο η αλλαγή δεδομένων που προέκυψαν ως αποτέλεσμα της επιστροφής του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, ο οποίος κατανοεί και πιθανώς να … δικαιολογεί περισσότερο τις επιδιώξεις του Κρεμλίνου στην Ουκρανία, έχει αναδείξει τα όρια της συγκεκριμένης διπλωματικής στρατηγικής. Εκτιμάται επίσης βάσιμα ότι ο χειρισμός των ελληνοτουρκικών δυσκολεύει από τη στιγμή που ο αμερικανικός παράγοντας επιδιώκει να αποστασιοποιηθεί από τα ευρωπαϊκά πράγματα κι ενδεχομένως να το είχε ήδη κάνει αν η κατάσταση δεν ήταν τόσο περίπλοκη στην Ουκρανία.
Το ζητούμενο σε αυτό το εύθραυστο πλαίσιο, όπως έχει δημιουργηθεί, είναι πώς θα καταφέρει η Αθήνα να αφήσει το δικό της αποτύπωμα και να διασφαλίσει δικά της συμφέροντα στη γεωπολιτική σκακιέρα. Μέχρι στιγμής επιχειρεί να περιορίσει τον ρόλο της γεωστρατηγικά αναβαθμισμένης Τουρκίας στα ευρωπαϊκά εξοπλιστικά προγράμματα. Πρόκειται γενικότερα για μία δύσκολη εξίσωση για το Μαξίμου και το ΥΠΕΞ, τη στιγμή που αυξάνονται οι φωνές δυσαρέσκειας για την πορεία της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, ακόμη και εντός της κυβερνητικής πλειοψηφίας.
