Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού είχε επικρατήσει μια άτυπη ανακωχή ανάμεσα στους δύο ηγέτες και ο Κάρνεϊ είχε αρχίσει να δέχεται βολές και αιχμές ότι υπαναχωρούσε από τις θέσεις που είχε εκφράσει από το βήμα του Νταβός. Εντούτοις, αποδείχτηκε ότι η καναδική κυβέρνηση επιχειρούσε να βρει μια συμβιβαστική λύση, ώστε να αποφευχθεί ένας εμπορικός πόλεμος με τον μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της χώρας.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας του Καναδά για το 2025, οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ο κυρίαρχος εμπορικός εταίρος της χώρας, απορροφώντας το 71,7% των συνολικών καναδικών εξαγωγών και καλύπτοντας το 58,8% των συνολικών εισαγωγών του Καναδά. Παρά τη μείωση των συναλλαγών σε σχέση με το προηγούμενο έτος, οι ΗΠΑ παραμένουν ο βασικός εμπορικός εταίρος του Καναδά. Επομένως, η προσπάθεια της κυβέρνησης Κάρνεϊ να βρει μια φόρμουλα συνεννόησης με τις ΗΠΑ ήταν εύλογη, με όρους πολιτικού πραγματισμού.
Το «ως εδώ» των Καναδών
Ωστόσο, ο πλανητάρχης δεν άφησε στην καναδική κυβέρνηση άλλη επιλογή. Ο Κάρνεϊ κατήγγειλε τις ΗΠΑ ότι επιχείρησαν να περιορίσουν τη δυνατότητα της χώρας να συνάπτει εμπορικές συμφωνίες με άλλα κράτη. Τόνισε ακόμη ότι η αιφνιδιαστική αυτή κίνηση γκρέμισε τις σκληρές διαπραγματεύσεις των τελευταίων μηνών. Υπογράμμισε επίσης πως κάθε τιμωρητικό μέτρο των ΗΠΑ κατά του Καναδά θα τύγχανε ανάλογης απάντησης, όπως και έγινε.
Ο Τραμπ αντέδρασε με τον γνωστό του τρόπο, με αναρτήσεις στο Truth Social, στις οποίες υποστήριξε, με διάφορα αμφισβητούμενα στοιχεία, ότι οι ΗΠΑ δεν χρειάζονται τον Καναδά. Σε δεύτερο χρόνο δήλωσε ότι εξετάζει τη μετονομασία της λίμνης Οντάριο σε «Λίμνη Αμερικής».
Οι παραδοσιακοί εταίροι αναζητούν εναλλακτικές
Εντούτοις, οι τακτικισμοί του Αμερικανού προέδρου οδηγούν σε περαιτέρω απομόνωση των ΗΠΑ στο διεθνές στερέωμα. Ο Καναδάς, αλλά και η Ευρώπη, δεν μπορούν, προφανώς, να απεξαρτηθούν από τον αμερικανικό παράγοντα από τη μία μέρα στην άλλη. Ωστόσο, κινούν ήδη τις διεργασίες προς αυτή την κατεύθυνση.
Στο εμπορικό κομμάτι, ο Καναδάς αύξησε το 2025 τις εξαγωγές του προς την Ευρώπη κατά 23,4% σε ετήσια βάση, ενώ και οι εισαγωγές από την Ευρωπαϊκή Ένωση σημείωσαν άνοδο 5,7%.
Όσον αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση, εφαρμόζει ήδη, σε προσωρινή βάση, τη συμφωνία Mercosur με τη Λατινική Αμερική, ενώ ταυτόχρονα έχει συμφωνηθεί αντίστοιχη συμφωνία με την Ινδία, για την επικύρωση της οποίας στρώνεται το έδαφος.
Υπό αυτό το πρίσμα, παρατηρείται μια μετατόπιση στο παγκόσμιο εμπόριο. Και αυτό ακριβώς φαίνεται να φοβάται ο Τραμπ. Μια συντονισμένη σύμπραξη των μεσαίων δυνάμεων που θα μπορούσε να περιορίσει την αμερικανική ισχύ και να μειώσει την ικανότητα της Ουάσινγκτον να επιβάλλει μονομερώς τους όρους της.
Το δώρο του Τραμπ στους Κινέζους
Από εκεί και πέρα, ένας πρόσθετος λόγος για τον οποίο οι ΗΠΑ επιχείρησαν να περιορίσουν τη δυνατότητα της Οτάβα να κλείνει εμπορικές συμφωνίες με τρίτα κράτη είναι το διακριτικό άνοιγμά της στην αγορά της Κίνας. Αρχές του έτους, ο Κάρνεϊ είχε ανακοινώσει στρατηγική συνεργασία με τον κύριο ανταγωνιστή των ΗΠΑ, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση του Λευκού Οίκου.
Είχε προηγηθεί το 2025, ετήσια άνοδος των καναδικών εξαγωγών προς την Κίνα κατά 14%, ενώ και οι εισαγωγές σημείωσαν αύξηση της τάξης του 6,2%.
Ο Τραμπ είχε δηλώσει, όταν κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2024, ότι ξεκινά η «χρυσή εποχή της Αμερικής», κατά την οποία θα διασφάλιζε τον σεβασμό των ΗΠΑ από τα υπόλοιπα κράτη που δήθεν την εκμεταλλεύονται. Εντούτοις, οι επιθετικές του κινήσεις, είτε στο εμπορικό επίπεδο είτε στο πεδίο της ασφάλειας, έχουν φέρει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα, με την αμερικανική οικονομία να νοσεί, ενώ το δημόσιο χρέος της αποτελεί κινούμενη βόμβα.
Παράλληλα, η ανορθολογική προσέγγιση του Αμερικανού προέδρου αναγκάζει τον Καναδά, αλλά και άλλα κράτη – κυρίως του Παγκόσμιου Νότου – να ενισχύσουν τις σχέσεις τους με την Κίνα.
Σε κάθε περίπτωση, η εμπορική «μάχη» Καναδά-ΗΠΑ δεν έχει ακόμη κριθεί. Ωστόσο, η εικόνα δείχνει να ευνοεί τον Κάρνεϊ, καθώς απολαμβάνει τη στήριξη των πολιτών του σε αυτή την κόντρα, σε αντίθεση με τον Τραμπ, ο οποίος ανοίγει το ένα μέτωπο μετά το άλλο, με τις συνέπειες των «ιδεών» του να έχουν σαφώς αρνητικό αντίκτυπο στη μακροπρόθεσμη θέση της Ουάσινγκτον στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.
