Όσοι αντιδρούν στην στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη, δεν απαντούν φυσικά στο θεμελιώδες ερώτημα “και τι να έκανε η διεθνής κοινότητα”. Να άφηνε τον Καντάφι να σφάξει τους πάντες; Το μόνο που μπορώ να υποθέσω είναι ότι το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα λαϊκιστικά ΜΜΕ, μάλλον θα πρέπει να απαντούν καταφατικά στο παραπάνω δίλημμα, αφού δεν εξηγείται αλλιώς ο καταγγελτικός τους λόγος εναντίον της επέμβασης για την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων. Μιας επέμβασης την οποία εξουσιοδότησε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, δηλαδή το μόνο αρμόδιο όργανο για τέτοιες περιπτώσεις, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Όχι η “ΕΟΚ”, όχι το ΝΑΤΟ, που όπως ξέρουμε, είναι “το ίδιο συνδικάτο”, αλλά τα Ηνωμένα Έθνη. Στο Σ.Α συμμετέχουν επίσης, με δικαίωμα βέτο, η Ρωσία και η Κίνα, δικαίωμα, το οποίο, υπενθυμίζουμε, δεν το άσκησαν, δίνοντας έτσι σιωπηρά το πράσινο φως για την επίθεση. Το πράσινο φως έχει δώσει και ο Αραβικός Σύνδεσμος, εξ ου και είναι ακατανόητη η ανακοίνωση του ΛΑΟΣ περί σύγκρουσης με τον αραβικό κόσμο, σε περίπτωση που η χώρα μας συμμετάσχει στις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Εξάλλου, Άραβες και μουσουλμάνοι είναι εκείνοι οι οποίοι σφαγιάζονται από τον Καντάφι και τους οποίους η διεθνής κοινότητα προσπαθεί να προστατεύσει. Και τη σφαγή αυτή έχει καταδικάσει ακόμη και η Αφρικανική Ένωση, ένας διακυβερνητικός οργανισμός, ο οποίος χρηματοδοτείται σε μεγάλο βαθμό από τον Λίβυο δικτάτορα.
Θα αντιτείνει κανείς βέβαια, ο Καντάφι δεν ήταν αυτός που έκανε μπίζνες μέχρι πρότινος μαζί του η Δύση και κανάκευαν οι πάντες, από τον Σαρκοζί μέχρι τον ΓΑΠ; Ακριβώς για αυτόν τον λόγο είναι όμως που η Δύση (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) έχει ηθική και πολιτική υποχρέωση να μαζέψει το παράφρονα “Συνταγματάρχη”. Δεύτερο επιχείρημα κατά της επέμβασης, το οποίο πάντως σπανίως ακούμε στην Ελλάδα, είναι “και ποιος μας λέει ότι η αντιπολίτευση στη Λιβύη, στην οποία συμμετέχουν και πρώην υπουργοί του Καντάφι είναι καλύτερη”; Η απάντηση είναι πως ό,τι και να 'ναι η αντιπολίτευση, ο Καντάφι αυτή τη στιγμή σφάζει κόσμο και σφάζει αδιακρίτως και αυτό που έχει σημασία επί του παρόντος είναι να σταματήσει η σφαγή. Ούτε εύκολο είναι, ούτε βέβαιο ότι θα επιτευχθεί ο στόχος, ούτε θα γίνει χωρίς θύματα. Όμως πια είναι η εναλλακτική που μας προτείνουν οι αντιδρώντες; Θυμίζουμε ότι στην τελευταία μαζική σφαγή, στην οποία δεν επενέβη η διεθνής κοινότητα, αυτήν στην Ρουάντα, είχαμε πάνω από ένα εκατομμύριο νεκρούς. Μια πραγματική γενοκτονία, την οποία δεν είδα κανέναν από τους ευαίσθητους αριστερούς της χώρας μας να βγαίνει και να καταγγέλλει τότε.
Ανάλογη μυωπία είχαν δείξει η ελληνική αριστερά και δεξιά και απέναντι στα θύματα του Σαντάμ, του Μιλόσεβιτς, των Ταλιμπάν, της Αλ Κάιντα, του δεκάχρονου Αφγανού που σκοτώθηκε από τη βόμβα των εγχώριων “επαναστατών” μας και του Αχμαντινετζάντ. Ούτε μαζικές διαδηλώσεις, ούτε πύρινοι λόγοι, ούτε επαναστατικές αναλύσεις για τα θύματα της καταπίεσης και της βίας, ούτε τίποτε σχετικό. Ο Μιλόσεβιτς και ο Κάρατζιτς είχαν φτάσει να θεωρούνται περίπου ήρωες στην χώρα μας και δεν αμφιβάλλω ότι στο πάνθεον των Ελλήνων αντιιμπεριαλιστών θα περάσει σύντομα και ο Καντάφι. Ακόμη δεν μπορώ να ξεχάσω το άρθρο - αποθέωση του Αχμαντινετζάντ από “διαπρεπή” Έλληνα αναλυτή διεθνών θεμάτων, ο οποίος εργάζεται σε λαϊκή κεντροαριστερή εφημερίδα και δημοφιλές τηλεοπτικό κανάλι. Λίγες ημέρες μετά, ο Ιρανός πρόεδρος είχε αρχίσει να κρεμάει μαζικά στελέχη της αντιπολίτευσης, επειδή τόλμησαν να καταγγείλουν νοθεία στις εκλογές.
Δεν ξέρω αν για αυτήν τη ροπή προς τη συνωμοσιολογία και τον άκριτο αντιδυτικισμό φταίνε οι πικρές εμπειρίες του παρελθόντος, ο πολιτικός λόγος του Ανδρέα Παπανδρέου, η κουλτούρα της μεταπολίτευσης, ή η απέχθεια μας για το διάβασμα. Το μόνο που ξέρω είναι ότι σιχάθηκα πια να ακούω συνθήματα αντί για επιχειρήματα.